ما الآن با سه تا مسئله مواجهیم: که مثل اینکه برای حل کردن، بهتره از آخر به اول بریم

من بچه که بودم یه نوشته‌ای از شهیدی خوندم که فوق العاده بود: با این مضمون که هر وقت اومدم به چیزی دل ببندم، یه جوری از دستش دادم، که بفهمم همهٔ این علایق رفتنی هستند، و معشوق واقعی خداست

اگه کسی اصلش رو داره، بی‌زحمت بفرسته برام بزارم اینجا

از بچگی، هر وقت که تنها می‌شدم به همین فکر می‌کردم که نامردیه تا وقتی خدا پشت و پناهمه، تا وقتی خدا تحویلم می‌گیره، بگم تنهام، بگم بی‌پشت و پناهم، بگم ناامیدم خدا قدرتمندترین و باقی ترین کسیه که می‌شه بهش تکیه کرد

ماها هر چقدر تلاش کنیم، هر کاری که بکنیم، بالأخره تنهاییم، اول و آخر به جز خدا کسی رو نداریم بعضیا خوشبختن و زود می‌فهمن و از این حقیقت استفاده می‌کنن و یه عمر با لذت زندگی می‌کنن بعضیا هم دیرتر می‌فهمن که چقدر تنهان

ولی خب تنهایی ما آدما، یه چیز گریز ناپذیره

اگه ما برای پر کردن تنهایی‌هامون دنبال آدما باشیم، هیچ وقت به نمی‌تونیم از تنهایی در بیایم، چون همهٔ آدما بالأخره زندگی خودشون رو دارند اما اگر بخوایم بیایم دیدمون رو بازتر کنیم و از این تنهایی‌مون استفاده کنیم و به قدرت عظیم خداوند متصل بشیم و بخوایم رابطه‌مون رو با خدا قوی تر کنیم در کنار اینکه دیگه تنها نیستیم، کللللی چیز خوب بدست می‌یاریم

مثلاً کمتر ناامید می‌شیم یا قوی تر و بانشاط تر می‌شیم و...

ولی یه بحثی پیش می‌یاد، می‌گیم ما دلمون می‌خواد با یکی دوست باشیم که باهامون صحبت کنه، ببینیمش اصلاً نه، یک انسان باشه، حالا چی کار کنیم؟

این سؤال باشه بچه‌ها بهش جواب بدن، خودم فردا اگه یادم موند، کاملش کنم

بریم قسمت بعد

یه وقتایی، آدم به خاطر یه سری اتفاقاتی که برای بدنش می‌افته، یه سری احساسات رو ناخودآگاه داره مثلاً بعضی بیماری‌ها یا خیلی‌ها وقتی هورمون هاشون به هم می‌ریزه، افسردگی می‌گیرن بی‌دلیل حالشون بده، یا مثلاً دلشون می‌خواد خودشون رو از ساختمون پرت کنن(این منم😂😂😂😂) اینا کاااملاً طبیعیه و با صبر، یا برطرف کردن عامل فیزیولوژکی برطرف می‌شه