در پایان کتاب ِ غم هایم چنین خواهم نوشت : از خالق ِ اندیشهٔ این کتاب تشکر می کنم . عزیزدردانه ام ، اگر تو نبودی نمی دانم چگونه قرار بود تا این حد بزرگ شوم . غم ِ تو مرا خواهی نخواهی بزرگ کرد وگرنه من که میخواستم کودک و جاهل بمانم .

به چه مشغول کنم دیده و دل را که مدام دل تورا می‌طلبد و دیده تورا میجوید ؛

...

...

...

‌دقیقاً اونجاییم که ابتهاج میگه... ‌بنگر، چه جان‌های گرامی رفته‌اند از دست، ‌دردی ست چون خنجر ‌یا خنجری چون درد... ‌در من کسی آهسته می‌گرید... ابتهــاج|شعــر

- نمی‌دانم چرا اما به قدری دوستت دارم .. که از بیچارگی گاهی به حالِ خویش می‌گریم..(: فاضل_نظری

...

...