تاحالا این مسئله که گوشیم آیفون نیست انقدر محکم توی صورتم کوبونده نشده بود.

اگه دوستم می‌داشت برام آیفونهفدهنرمالسبزماچاییحافظه۲۵۶ می‌خرید.

برق رفت و ما همراه بستنی‌ها آب شدیم.

بهترین بی‌برقی عمرم، شب قدر بود. من بچه بودم و فقط برای قرآن به سر توی مسجد می‌رفتم و بقیه‌ی مواقع توی حیاط بودم. ساعت ۲ نصفه شب، وسط دعا خوندن، برق کل منطقه رفت. بچه‌ها از تاریکی ترسیده بودن و من به صحنه‌ای که توی آسمون نقش بسته بود نگاه می‌کردم. برق نبود و حالا تک تک ستاره‌ها پیدا بودن. آسمون رنگ رویایی به خودش گرفته بود. به دوستم گفتم "آسمون رو ببین!" و ما تصور کردیم‌ که روی پرنور ترین ستاره‌ی اون شب، یه قلعه‌ی بزرگ داریم و اونجا زندگی می‌کنیم. برق بعد از چند دقیقه اومد، چراغ‌ها روشن شد، میکروفون‌ها به پخش کردن صدا ادامه دادن و بقیه‌ی دعا خونده شد و من، اون شب تا صبح به قلعه‌م فکر کردم.

و ما قول دادیم یادمون بمونه کجاست خونه.

می‌خندی و من نخ به نخ فکرامو دود می‌کنم...

تو مقدس‌ترین غم منی.

فلشم رو زدم به لبتاب که چندتا فایل رو از توش بردارم؛ یهو دیدم نیم ساعته تو پوشه‌ی کشوردوست دارم تک تک فیلما رو از اول می‌بینم و می‌فهمم خیلی کم برات گریه کردم.

‌

فقط دوستان یادشون باشه، آوینی عکاس نبود؛ روایتگر بود. اما اینجا هرکس عکس گرفتن بلده شده مرید آوینی.

خانوادهٔ من زیادی به سکوت در برابر آدم‌های دهن بریده اعتقاد دارن. مثلا امشب دقیقا اون جایی که می‌خواستم میله پرچم رو فرو کنم تو حلق اون موتوریه که وقتی دید ما پرچم داریم بخش "با این رهبر خیبر را له کردیم" مداحی باید برخاست رو با لحن تمسخر خوند، بابام بعد از مقطع زیادی صبر استراتژیک خیلی آروم گفت خوب میشی و وقتی گفتم بابا نشنید گفت خب نمی‌خواستم بشنوه =))))).