writing core: part 85867477, because why not*

pov: روی یکی از اون صندلی تاب‌تابیا*ی کنار پنجره نشستم؛ تو نور اون چراغ قرمزه* دارم نامه‌های قبلتون رو دوباره می‌خونم؛ وقتی به پنجره نگاه می‌کنم، به خاطر تاریکی بیرون فقط چهره‌ی خودم که نصفش با نور زرد رنگ چراغ روشن شده رو می‌بینم و حس می‌کنم که شیشه‌های پنجره خیلی کثیف شدن.

شماها همه بخاطر مأموریت از کلبه رفتید و من حوصله‌م سررفته الان*

📪 پیام جدید https://eitaa.com/atticlibrary/1827 از پشت پنجره به چهره‌اش خیره می‌شوم. هوای بیرون سرد است ، سوز می آید. لباسم را تنگ تر دور خودم میپیچم. تمام جزئیات صورتش را حفظ می‌کنم برای بعد که خواستم نقاشی چهره‌اش را به کلکسیون مافوقم اضافه کنم. فکر می‌کردم تا حالا متوجه حضورم شده باشد ، فکر می‌کردم چون مرا دیده به اینجا خیره شده ولی گویا پنجره ها زیادی کثیف است. دارد کتاب می‌خواند بینش هم هر از گاهی آه می‌کشد. آه کشیدن هایش ، چهره اش ، کتابش هیچ کدام برایم مهم نیست. من فقط می‌خواهم دست و پا زدن یک ارشد به هنگامه‌ی مرگ را نگاه کنم. #دایگو

اولش فکر کردم داستان یه چیز دیگه‌ست و این‌جوری بودم که ew،😂😭 ولی نههه خوشمان آمد.✨

از پشت صحنه می‌گن ظاهرا اسم این صندلی تاب‌تابیا*، صندلی گهواره‌ایه. خواستم بگم که خیر، تکذیب می‌کنم، نیست. دیگه نیست.✨

📪 پیام جدید من مرده‌ام. نگاه کن تو را خدا چرا چشم‌هایتان درشت شده؟ چرا دهانتان باز مانده؟ بله! متوجه شدم. من هم تا الان ندیدم که مرده حرف بزند، اما روحش که می‌تواند حرف بزند. چی می‌خواستم بگویم؟ آهان! بابت حواس‌پرتی‌ام معذرت می‌خواهم. قرار امشب برایتان داستان قتلم را تعریف کنم. سه ساعت قبل... سوت زنان کلید نقره‌ای را از جیبم برداشتم. آرام چترم را بسته‌ام و کفش‌های قهوه‌ایم را که لکه‌های باران رویش خودنمایی می‌کردند، در آوردم. در را باز کردم و در تاریکی سالن قدم گذاشتم. آب دهانم را قورت دادم و دستم را روی دیوار کشیدم. لامپ روشن و خاموش شد؛ سرانجام روشن شد. نور ضعیف به اشیای بی‌جان خورد. نگاهم را به دختر مقابلم دوختم. قطرات اشک مثل تکه‌ای شیشه روی صورتش می‌درخشید. -«دوباره آبغوره گرفتی؟» #دایگو

📪 پیام جدید صدای نفس‌هایش در گوشم پیچید. از جایش بلند شد. موهای صافش را کنار زد و سمتم قدم برداشت. قرمز جای سفیدی چشم‌هایش را گرفت. قدمی به عقب برداشتم. نزدیک‌تر شد و انگشتانش را مانند حلقه‌ای دور گردنم پیچاند. دست‌هایم را بالا آوردم و با تمام توانم دستش را پس زدم، اما فایده نداشت. نفسم بند آمد. جیغ خفیفی کشیدم. فریاد زد:«خسته‌ام کردی. بسه از تحقیرهات، از این که خوبی‌هام رو نمی‌بینی، از این که زبانت به یک خسته نباشید نمی‌چرخه... از این که هر موقع مشکل نداشتم، نبودی، خسته‌ام» چشم‌هایم را به چشم‌های طوسی‌اش کشیدم و آخرین باری را به یاد آوردم که در ایستگاه مترو برایم دست تکان داد... آن روز هم بارانی بود. #دایگو

تموم ش-؟ یکم نفهمیدم داستان چیه [بله عزیزان، اگه نمی‌دونستید باید بهتون بگم که احمقم.] ولی جزئیاتش رو قشنگ توصیف کرده بودی.✨

📪 پیام جدید https://eitaa.com/atticlibrary/1832 امروز بالاخره تونستم کمی وقت آزاد پیدا کنم، ماموریت را بی خیال شوم و برای تجدید دارد و خاطره ها باز به همان کلبه زیر شیروونیمان بر گردم تا هم قاتل ارشد را دیده باشم و هم گزارشاتی مبنی بر کارم را به او بدهم . در هوای سرد و پاییزی از درختان کوتاه و بلند جنگل می گذرم و سعی میکنم خود را سریعتر به پناهگاه برسانم . به انتهای راه میرسم جایی که از آنجا می‌توان کلبه را دید ولی به سختی. نفس زنان چند قدمی جلوتر میروم روی تکه سنگی می‌نشینم ولی بلافاصله از نشستن پشیمان میشم آخر هوا اگر سرد است، سنگ مانند یخبندان است . بالاخره بعد از چند دقیقه به نزدیکی کلبه میرسم میخواهم داد بزنم و بگویم قاتل ارشد من آمدم . ولی با دیدن شال و کلاه و پالتوی فردی مشکوک، #ورونیکا

📪 پیام جدید صدایم را در گلویم خفه میکنم، آهسته و طوری که صدای پایم توجه شخص را جلب نکند آنطرف تر و پشت سنگی بزرگ پنهان میشوم . چشمانم را تنگ میکنم تا صورت شخص را خوب ببینم آشنا نمی‌آید و طرز لباس پوشیدنش نیز مانند قاتل ها نیست. با دقت حرکات را زیر نظر میگیرم به پنجره ای که سمت دفتر کار قاتل ارشد است خیره شده، قاتل ارشد نیز با نامه ها و کتاب هایی در دست به پنجره زل زده. البته به گانم او آن شخص را نمی‌بیند .زیرا پنجره به قدری از داخل کثیف است که حتی اکر چشمان عقاب را هم داشته باشی به زور میتوانی پشتش را ببینی ولی اینطرف و از بیرون ، آن طرف پنجره نه به وضوح ، ولی با کمی تلاش و پشتکار قابل دید است. یکساعت میگذرد فرد مشکوک که اسمش را عقاب چشم می گذارم از کلبه دور میشود. تصمیم دارم این موضوع را ادامه دار #ورونیکا

📪 پیام جدید فعلا به صوزت راز نگه دارم و چیزی از آن به کسی نگویم. ته و توی قضیه را در بیاورم و بعد به قاتل ارشد خبر دهم. اما مثل این که قاتل ارشد فهمیده استتتتتت* ادبی طور شد یه ذره چون همین الآن انشا نوشتم برا مدرسه. #ورونیکا