دو ماهه دارم یه داستان کوتاه می‌نویسم (از همونا که قبلا تو دو ساعت می‌نوشتم) و هی تموم نمی‌شه و هی نمی‌تونم بذارمش اینجا و هی عذاب وجدان می‌گیرم که اینجا خالیه.

پیشکشی برای کتابخونه زیر شیروونی⭐️

شاید باورتون نشه ولی من هنوز htsym رو تموم نکردم.

۲۰۰ صفحه‌ی اولشو تو چهار روز خوندم، و ۵۰ صفحه‌ی آخرش رو دو هفته‌ست که تموم نمی‌کنم.

و نکته‌‌ش هم اینه که اون چهار روز تو تایم امتحانا بود. بله.✨

تمومش کردم. بالاخره.

و با اختلاف، این بهترین کتابیه که تو زندگیم خوندم.

حتی شاید بهتر از مکان اشتباه، زمان اشتباه.

اینو یادتونه؟ اشتباه می‌کردم. صاااف افتادم تو تله.✨

البته نمی‌تونم با اطمینان بگم که نویسنده اون سرنخ‌ها رو از عمد اونقدر ناشیانه چیده بود تا ما پیداشون کنیم و بیوفتیم تو تله. احتمالا خودشم نمی‌دونسته که می‌خواد ما طعمه رو بگیریم یا نه.

حدودا ۵۰ صفحه‌ای مونده بود که کرکتر اصلی اون چیزایی که من تو صفحه‌ی ۱۴۱ درمورد قاتل فهمیده بودم رو فهمید. ولی خب همون‌‌طور که گفتم هنوز ۵۰ صفحه مونده بود، پس برای رو شدن حقیقت یکم زیادی زود بود. اونجا بود که بالاخره احساس کردم گول خوردم.✨ و بعدش هم هربار کرکتر اصلی روی جزئیات اون فکت تاکید می‌کرد، بیشتر مطمئن می‌شدم که اینم یه تله‌ست.

واقعا خیلی خیلی (خیلی) احمق بودم که نفهمیدم چی به چیه.✨ آخر کار که همه‌چی معلوم شد تازه فهمیدم چه سرنخ‌هایی رو از دست دادم.