#بازگشت_بـہ_سوے_خانـہ
#پارت_۱۲۸
نازی
خسته رسیدیم خونه خودمون و سریع خودم رو انداختم رو مبل.
نازی؛ "آخخخ چقدر پاهام درد میکنه"
ایمان؛ "بمیرم الهی، پاشو آروم لباسات رو عوض کن بعدم استراحت کن"
نازی؛ "جون ندارم پاشم"
ایمان؛ "کمکت کنم؟"
نازی؛ "نمیخواد یکم بشینم بعد بلند میشم"
ایمان؛ "پس منم میام کنارت میشینم"
نازی؛ "لباسات رو عوض نمیکنی؟"
ایمان؛ "نه وقت هست"
اومد کنارم نشست.
ایمان؛ "خب، امشب چطور بود عروس خانم؟"
نازی؛ "خیلی خوب بود ولی بابا...انگاری حالش خوب نبود"
ایمان؛ "درست میشه، بخاطر دل تنگیه"
نازی؛ "امیدوارم"
ایمان؛ "خیلی خوشگل شده بودی امشب"
نازی؛ "توام خیلی خوشتیپ شده بودی"
ایمان؛ "نازی؟"
تو چشماش نگاه کردم.
نازی؛ "جان"
ایمان؛ "خیلی دوسِت دارم"
نازی؛ "من بیشتر"
دستاش رو باز کرد و بغلم کرد، زیر گوشم پچ زد.
ایمان؛ "خستته نمیخوای بری لباس عوض کنی بخوابی؟"
نازی؛ "چرا دیگه به نظرم پاشیم بریم لباسامون رو عوض کنیم"
از بغلش دراومدم.
ایمان؛ "باشه"
حامد
تو ماشین بودیم داشتم رانندگی میکردم ولی اشکام بند نمیومد، یکی نیست بگه آخه مرد سنی داری دخترت عروس شده گریه میکنی؟
مونا؛ "حامد؟ واقعا داری گریه میکنی؟"
حامد؛ "آ..آره"
مونا؛ "خب منم دلم براش تنگ شده ولی بلاخره که باید میرفت نمیتونست تا آخر عمر پیش ما بمونه"
حامد؛ "میشد مونا میشد، از اینکه حس میکنم پیر شدم و خودم و خودتیم تو خونه متنفرم، از این که دیگه صدای نازی تو خونه نیست متنفرم، از اینکه..."
مونا؛ "حااامد تو الان داری جوری رفتار میکنی انگار دور از جون نازی چیزیش شده"
حامد؛ "مونا ولم کن حالم خوب نیست، نمیخوام حرف بزنم"
مونا؛ "باشه من دیگه چیزی نمیگم"
بدون حرف روندم و رسیدیم به خونه ماشین رو پارک کردم و وارد خونه شدیم،رفتم تو اتاق لباسام رو در اوردم و خودم رو پرت کردم رو تخت.
