نقاش مرثیه‌خوان درباره نقاشی‌ها و سبک هنری علی‌محمد شیخی 🔹 نَه تک‌لحظه می‌بینی و نَه تک‌محیط. همه، قاب‌هایی در دل یک قاب بزرگ هستند. علی‌محمد شیخی، عمدۀ آثارش را این‌گونه به یادگار گذاشت و یک شخصیت یا مفهوم در یک آن از زاویه‌های گوناگون، روایت کرد. بخشی عمده از کارنامۀ آفرینش‌گرانۀ او ترسیم موضوع‌های آیینی و پایداری بود؛ مانند اهل‌بیت اطهار (ع) (به‌ویژه امیرالمؤمنین علی (ع)، امام‌حسین (ع) و یارانشان در نهضت عاشورا)، رهبران انقلاب اسلامی ایران، رزمندگان دفاع مقدس، شهیدان راه حق و آرمان فلسطین. وی در طراحی چهره یا پیکرۀ آنان، عناصر دیداری‌ای را که با زیست و منش آن‌ها پیوند داشت ضمیمه می‌کرد. 🔹 نگاره‌های علی‌محمد شیخی، سرشار از کادرهای چهارگوش کوچک و بزرگی در کنار هم هستند و شیوۀ او را به نوعی آیینه‌کاری یا مُشَبَّک‌کاری، نزدیک‌تر می‌کنند. هم‌نشین این کادرها نیز کلمه‌هایند؛ عبارت‌ها و حروف ابجدی که به‌صورت خوش‌نویسانه نقش می‌بندند. نشانه‌های واقعی (نمایه)، قراردادی (نماد) و شباهت‌برانگیز (شمایل‌) یک موضوع به کار گرفته‌اند؛ درحالی‌که ساده‌فهم هستند و به‌دور از پیچیدگی. البته توجه و تمرکز مخاطب را برای درک‌وفهم اجزای چندلایۀ این اثر به خودْ مشغول می‌کنند. رویکرد شیخی به شیوۀ نقاشی قهوه‌خانه‌ای و هم‌زمانی صحنه‌های گوناگون (به‌ویژه پرده‌های مصیبت کربلا) نیز شباهت فراوانی دارد؛ البته با این تفاوت که بهره‌گیری از کادرهای به‌هم‌پیوسته و فراوانی نقش‌مایه‌ها فضا را از واقعیت محض، دورتر می‌برد و به ساحت انتزاع، وارد می‌کند. 🔹 بعداز ظهر دیروز، زندگانی علی‌محمد شیخی، در هفتاد و دومین بهار زندگانی‌اش به آخرین قاب خود رسید؛ درحالی‌که آخرین تابلوی او در رثای شهید آیت‌الله خامنه‌ای بود و طی این سال‌ها قلم‌مو از دستانش نیفتاد. از خداوند برای روان و نام این نقاش و مدرّس ارجمند، آرزوی جاودانگی و رحمت بی‌کران داریم. اکنون در این فرسته گزیده‌ای از مجموعه‌آثار آیینی-پایداری او را به تماشا خواهیم نشست. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane

🔻«مامان بغدادی»؛ مادری برای خانواده شهدا از معراج‌الشهدا و مراسم وداع با شهید تا هم‌صحبتی با «مامان بغدادی» و سردرآوردن از رسم تسلّی‌بخشی به خانواده شهدا (برشی از قسمت نهم از مجموعه مستند «أمت مبعوث») نسخۀ کامل این قسمت را در کانال و همچنین نسخهٔ باکیفیت را در آپارات ببینید. 🔹در مراسم وداع شهیده زینب مقیمیان بودیم؛ شهیده تجمّعات مردمی که در اثر اصابت ترکش، آسمانی شده بود. نیَّت‌مان بود تا به خانواده شهید تسلّی دهیم اما فضای سنگین معراج‌الشهدا، دست‌وپایمان را بست؛ نمی‌دانستیم چه بگوییم و از کجا شروع کنیم. ما نظاره‌گر همسر شهیده بودیم و فرزندانش که بر روضه حضرت زهرا (س) اشک می‌ریختند تا داغ دل‌شان التیام پیدا کند. 🔹در این میان چشم‌مان افتاد به یکی از خادمان معراج‌الشهدا؛‌ حاج‌خانمی که دوروبری‌ها او را «مامان بغدادی» صدا می‌زدند. او پا پیش می‌گذاشت و با خانواده شهدا نجوا می‌کرد تا دل‌های‌شان را آرام کند. از «مرگ تاجرانه» شهید برای‌شان می‌گفت و مثل یک مادر، دور خانواده شهدا می‌گشت. ما به‌ گفت‌وگو با خانم بغدادی نشستیم تا از کار خانواده شهدا و رمزوراز صبوری‌شان سردربیاوریم؛ او که خودْ، همسر و خواهر شهید بود. 🔻رسانه بافتار 🆔 @baftar_resane