◾️ شما خودتان امام شده‌اید • نسخهٔ الکترونیکی شمارهٔ چهاردهم ویژه‌نامهٔ «سورهٔ فتح» #معرفی_مجله 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

‌🔰 هَلِه‌بیکُم پیاده همراه با کاروان و‌ پشت سرِ ماشینِ صوت در خیابان سرازیر بودیم. یکی از موکب‌ها تعدادی صندلی چیده بود توی خرابه‌‌ی کنار خیابان. پیاده‌‌ها که می‌رسیدند به موکب، کمی می‌نشستند و نفسی تازه می‌کردند. صدای ماشین صوت با صدای باند‌های موکب در هم قاطی شدند. گوش ‌تیز کردم. صدا آشنا بود. موکب، همان مداحیِ مشهور باسم کربلایی را گذاشته است؛ «هَلِه‌بیکُم». زانوهایم سست می‌شود و می‌نشینم روی یکی از صندلی‌ها. باد می‌زند و خاک بلند می‌کند. چشم‌هایم می‌سوزد. روبه‌رویم عکس‌ آن چهره‌ی ماه و لبخندِ دلرُبا و لُپ‌های گُل‌انداخته‌‌‌ی میانِ مَحاسن سپید، تار می‌شود. قطره‌های اشک از دریای چشم‌هایم می‌لغزد و می‌افتد روی قابِ عکسِ آقاجانِ شهیدمان. چیزی نیست؛ غبار دلتنگی است که توی چشم‌هایم رفته. این‌ شب‌ها همه چیز شبیه مشایه است. آدم‌ها، قدم‌ها، دل‌ها، موکب‌ها، صوت‌ها، زائر‌ها، زائر‌های این حرم.. حرمِ جمهوری اسلامی. فکر نمی‌کردم روزگاری برسد که همین خیابانِ ما شکل و قیافه‌اش طوری بشود که من با مشایه مقایسه‌اش کنم. اما همه چیز رنگ و عطرِ خاطرات اربعین را دارد. انگار امام حسین کنار ما ایستاده و توی گوشمان زمزمه می‌کند: «اسم همه‌تان را می‌نویسم؛ ای شُمایی که این شب‌ها آمدید در خیابان‌های حرم! در حالی‌که نه گرما برایتان مهم بود نه سرما. ای که جان‌هایتان را برای دفاع از این حرم، کف دست گرفته‌اید و توی خیابان می‌آیید.» اشک‌هایم را پاک می‌کنم و بلند می‌شوم. قابِ عکس را بغل می‌گیرم، دوباره راه می‌افتم و متصل می‌شوم به جریانِ رود‌های جاری در خیابان. ✍🏻 فاطمه مصطفوی #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

چهره‌ی نورانی آقا در آرامش خواب، معصوم و در عین حال استوار می‌نماید؛ گویی خستگی در قاموس او راهی نداشته است. آن مشتِ گره‌کرده، حتی در سکوت پس از شهادت، چون درفشی برافراشته، یادگار مبارزه با ظلم و پاسداری از اسلام و ایران در ذهن نسل‌ها خواهد ماند. ✍🏻 جواد جعفری #عکس‌نویس 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

اینجا متن یکی از اعضای محترم باشگاه نویسندگان رو می‌بینیم و در ادامه نقد و بررسی دبیر بهانش رو می‌خونیم: 👇🏻👇🏻👇🏻 #تمرین_نویسندگی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

سلام بگذارید اول خیالتان را راحت کنم؛ شما بسیار دقیق دیده‌اید. مردم ابدا جوگیر نشده‌اند و حقیقتی که کفِ خیابان لمس کرده‌اید، مو لای درزش نمی‌رود. اتفاقا مشکلِ متنِ شما این نیست که دروغ می‌گوید یا واقعیت را تحریف می‌کند؛ مشکل دقیقاً این است که حقیقت را عریان، بی‌واسطه و شبیه به بلندگویِ وانتِ ستادِ برگزاری راهپیمایی فریاد می‌زند! وقتی می‌گویم متن «شعاری» شده، منظورم نفیِ آرمانِ قدس یا نادیده گرفتنِ حضور مردم نیست. منظورم تفاوت کارِ «ادبیات» با کارِ «اخبار» است. تیترِ اخبار و بیانیه‌ها می‌گویند: “امروز با مشت‌های گره کرده آمدیم…” اما داستان و روایت چه می‌گوید؟ روایت می‌رود سراغِ یک مشتِ مشخص. سراغِ پینه‌های دستِ آن پیرمردی که پلاکارد را نگه داشته، یا سراغِ بندِ کفشِ آن نوجوانی که دارد در شلوغیِ جمعیت قدم برمی‌دارد. شما در همین جوابی که به من دادید، ناخودآگاه شاه‌بیتِ ماجرا را گفتید! نوشتید: “حتی اونایی که دنبال ترامپ بودن الان یه جور دیگه حرف می‌زنن.” الله اکبر! داستانِ ما دقیقاً همین است. ادبیات یعنی به جای اینکه بنویسیم «اینجا خیمه‌ی خمینی است»، دوربینِ کلماتمان را ببریم روی صورتِ همان آدمی که تا دیروز نگاهش به بیرون بود و امروز، بغضِ غزه گلویش را گرفته و آمده زیرِ همین خیمه نشسته است. شعار یعنی لقمه‌ی جویده‌شده را در دهانِ مخاطب گذاشتن و با صدای بلند نتیجه‌گیری کردن. اما روایت یعنی شما آن آدمِ متفاوت، آن نگاهِ تغییر کرده و آن جزئیاتِ کفِ خیابان را برای منِ مخاطب تصویر کنی، تا منِ مخاطب در دلم بگویم: “عجب… پس حقا که اینجا خیمه‌ی خمینی است.” شما حرفِ حقی را در سینه دارید، اما آن را در قالبِ بیانیه ریخته‌اید. بیانیه تاریخ مصرف دارد و فردا فراموش می‌شود، اما اگر قصه و روایتِ آن آدمی که تغییر کرده را بنویسید، در تاریخِ ادبیات می‌ماند. لطفا بلندگویتان را از روی کلیات برداشته و از وانتِ راهپیمایی پیاده شوید؛ قلم به دست گرفته و روی جزئیات زوم کنید. منتظر روایت‌های شما هستم... ارادت. ✍🏻 #نقد_دبیر #کارگاه_نویسندگی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

دارد هدایت میکند از آسمان ایرانِ جان را... 📷 سارا زینلی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 «بسم‌اللهِ» امام و امت مثنوی محمدمهدی سیار برای شروع رهبری آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای که با خلاقیت و پختگی محمود کریمی، به نوحه‌ای متفاوت بدل شد 🔹درست یک‌روز پس‌از اعلام خبر رهبری حضرت‌ آیت‌الله سیدمجتبی‌ خامنه‌ای، محمود کریمی، یک مثنوی از محمدمهدی سیار را در حرم امام رضا (ع) خواند. شعری که در شب گذشته‌اش،‌ در اولین شب قدر و در همان اولین ساعات اعلام خبر رهبری ایشان، به‌سرعت در پیام‌رسان‌ها، کانال‌به‌کانال می‌چرخید و مورد استقبال واقع شده بود. اما این مداحی صرفا به شعر متکی نبود. محمود کریمی با انتخاب کلمه‌ای از بیت سوم شعر به‌عنوان گوشوارهٔ مداحی،‌ آن را به یک نوحهٔ متفاوت، تبدیل کرد و در اجرا، فرمی را از آنِ خود ساخت. عبارت تکرارشونده این بود: «بسم‌الله». انتخاب این کلمه از دو جهت معنادار بود: هم بسم‌اللهی بود برای ما که بیعت کنیم با رهبرمان و هم بسم‌اللهی بود برای شروع رهبری آقامجتبی. 🔹با توجه به اینکه زمان زیادی از اعلام رسمی خبر برگزیدن سومین رهبر انقلاب اسلامی نگذشته بود، این ذکر به‌گونه‌ای در مراسم تکرار می‌شد که بیعت مردم با امام خود برای آغاز دورانی تازه از زعامت امت را تداعی می‌کرد. در این نوحه‌ نیز پس‌از یک یا چند بیت که مضمون‌هایشان بیعت پایدارانه با آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای‌ست، بند «بسم‌الله»، هم شبیه دعای خیری برای سومین رهبر انقلاب اسلامی بود و هم مردم را شور قیام، می‌بخشید و آنان را به مقاومت تا تحقق پیروزی و خون‌خواهی وامی‌داشت. علاوه‌بر آن، وزن رجزگونۀ شعر نیز ازطریق هم‌خوانی و سینه‌زنی مردم، با مضمون حماسه‌وار آن هماهنگ شده بود. به همین خاطر مثنوی «بیعت سرخ»، فقط پیمان ملت ایران با آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای نبوده و نیست؛ بلکه رجز سپاه میلیونی امّتی‌ست که با فرماندۀ خود برای آغاز نبرد، هم‌صدا می‌شوند. البته این درون‌مایه، رنگی از رازونیاز را نیز با نوحه همراه می‌کند؛ یعنی یک نیایش سلحشورانه با ولی فقیه و نایب عام امام‌مهدی (عج). 🔹نسخهٔ تصویری (سازآرایی‌شده با دونوازی سنج و دمام) این مداحی در کانال «بافتار»، قابل‌دسترسی‌ست. 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🎼 مداحی «بسم‌الله» 🎙️ #محمود_کریمی ✍🏻 #محمدمهدی_سیار #ترانه_نویسی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 «بسم‌اللهِ» امام و امت مثنوی محمدمهدی سیار برای شروع رهبری آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای که با خلاقیت و پختگی محمود کریمی، به نوحه‌ای متفاوت بدل شد 🔹درست یک‌روز پس‌از اعلام خبر رهبری حضرت‌ آیت‌الله سیدمجتبی‌ خامنه‌ای، محمود کریمی، یک مثنوی از محمدمهدی سیار را در حرم امام رضا (ع) خواند. شعری که در شب گذشته‌اش،‌ در اولین شب قدر و در همان اولین ساعات اعلام خبر رهبری ایشان، به‌سرعت در پیام‌رسان‌ها، کانال‌به‌کانال می‌چرخید و مورد استقبال واقع شده بود. اما این مداحی صرفا به شعر متکی نبود. محمود کریمی با انتخاب کلمه‌ای از بیت سوم شعر به‌عنوان گوشوارهٔ مداحی،‌ آن را به یک نوحهٔ متفاوت، تبدیل کرد و در اجرا، فرمی را از آنِ خود ساخت. عبارت تکرارشونده این بود: «بسم‌الله». انتخاب این کلمه از دو جهت معنادار بود: هم بسم‌اللهی بود برای ما که بیعت کنیم با رهبرمان و هم بسم‌اللهی بود برای شروع رهبری آقامجتبی. 🔹با توجه به اینکه زمان زیادی از اعلام رسمی خبر برگزیدن سومین رهبر انقلاب اسلامی نگذشته بود، این ذکر به‌گونه‌ای در مراسم تکرار می‌شد که بیعت مردم با امام خود برای آغاز دورانی تازه از زعامت امت را تداعی می‌کرد. در این نوحه‌ نیز پس‌از یک یا چند بیت که مضمون‌هایشان بیعت پایدارانه با آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای‌ست، بند «بسم‌الله»، هم شبیه دعای خیری برای سومین رهبر انقلاب اسلامی بود و هم مردم را شور قیام، می‌بخشید و آنان را به مقاومت تا تحقق پیروزی و خون‌خواهی وامی‌داشت. علاوه‌بر آن، وزن رجزگونۀ شعر نیز ازطریق هم‌خوانی و سینه‌زنی مردم، با مضمون حماسه‌وار آن هماهنگ شده بود. به همین خاطر مثنوی «بیعت سرخ»، فقط پیمان ملت ایران با آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای نبوده و نیست؛ بلکه رجز سپاه میلیونی امّتی‌ست که با فرماندۀ خود برای آغاز نبرد، هم‌صدا می‌شوند. البته این درون‌مایه، رنگی از رازونیاز را نیز با نوحه همراه می‌کند؛ یعنی یک نیایش سلحشورانه با ولی فقیه و نایب عام امام‌مهدی (عج). 🔹نسخهٔ تصویری (سازآرایی‌شده با دونوازی سنج و دمام) این مداحی در کانال «بافتار»، قابل‌دسترسی‌ست. 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🎼 مداحی «بسم‌الله» 🎙️ #محمود_کریمی ✍🏻 #محمدمهدی_سیار #ترانه_نویسی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh