🔰 بال‌های شکسته صدای بچه‌ها در کلاس می‌پیچد. فاطمه با آب و تاب از خوراکی‌هایی که دیروز خریده برای بغل‌دستی‌اش تعریف می‌کند. زهرا ورجه‌وورجه‌کنان شعری که تازه حفظ کرده را می‌خواند. گلویش خشک می‌شود. قمقمه‌ی صورتی‌اش را برمی‌دارد، جرعه‌ای آب می‌نوشد. آتنا اما با وسواس مشغول تراشیدن مداد‌رنگی‌هایش می‌شود. دوباره و چندباره می‌تراشد. مدادهای زرد و قرمزش را از بس تراشیده در دستش گم می‌شوند. خانم معلم از راه می‌رسد. بچه‌ها آرام به نیمکت‌هایشان برمی‌گردند. بعد از خوش‌و‌بشی کوتاه، ماژیک‌ها را برمی‌دارد و به سمت تخته می‌رود. درِ ماژیکِ سبز را باز می‌کند و با حوصله حروف را کنار هم می‌چیند: «آرزو». با ماژیکِ قرمز، پروانه‌‌ی زیبایی را کنارش می‌نشاند. درِ ماژیک را می‌بندد و به سمت بچه‌ها برمی‌گردد. لبخند می‌زند. دست‌هایش را به هم می‌کوبد و می‌گوید: «خب خب، امروز هرکی در مورد بزرگ‌ترین آرزوش نقاشی بکشه.» فقط صدای تراشیدن و کشیدن مدادها روی کاغذ به گوش می‌رسد. زهرا همان‌طور که بی‌صدا لب می‌زند و شعرش را مرور می‌کند، با پاک‌کن به جان دفترش می‌افتد. هنوز طرح‌ها روی کاغذ کامل نشده‌اند که صدای ناآشنایی، همه چیز را متوقف می‌کند. مدادِ آتنا در حال تراشیدن، از دستش رها شده و صدای افتادنش میان صداهای دیگر گم می‌شود. فاطمه که داشت از آرزوی خریدن لباس پرنسسی‌اش حرف می‌زد، دهانش نیمه‌باز می‌ماند. خانم معلم دستش روی هوا خشک شده و نگاهش به سقف دوخته می‌شود. و بعد صدایی... صدایی که کلِ کلاس را می‌بلعد. سقف، مثل آرزوهایشان روی سرشان آوار می‌شود. گرد و غبارِ خاکستری، جای رنگ‌های مداد‌رنگی را می‌گیرد. صدای نفس‌هایشان، در یک آن به سکوتی ابدی بدل می‌شود. تنها پروانه‌ی غبارگرفته‌، روی تخته باقی می‌ماند. پروانه‌ای که قرار بود صدای آرزوهای رنگیِ دختربچه‌های میناب را به گوش آسمان برساند، حالا زیر آوار، بال‌هایش شکسته است. ✍🏻 پردیس قاسمیان –تحریریه بهانش #میناب #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل تکنیک‌ها داره تکنیکی‌تر میشه ؛) #روایت_خیابان 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📖 #پاره_کتاب بیا تصمیم بگیریم، تصمیمی خیلی جدی، که سه روز، فقط سه روز دروغ نگوییم؛ هیچ نوع دروغی نگوییم، به هیچ عنوان، به هیچ صورت، به هیچ دلیل و بهانه، به هیچ‌کس... فکر می‌کنم بعد از این سه روز، خیلی چیزها درست بشود، و یا کاملاً خراب. یعنی مسلماً دیگر چیزی به این صورت نیمه‌ویرانِ تهدیدکننده عذاب‌دهنده، باقی نخواهد ماند... ✍🏻 #نادر_ابراهیمی 📔 #ابوالمشاغل 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

شش سال است که در فضای رسانه می‌نویسم و همواره مورد لطف و محبت مخاطبان بوده‌ام. در این سالها، در پیام‌های خصوصی و دیدارهای رو در رو، با یک پرسش پرتکرار مواجه بوده‌ام: «چه بخوانیم تا بتوانیم روایت بهتری بنویسیم؟» در میان کتاب‌های متعددی که در زمینه روایت‌نویسی در بازار نشر موجود است، اخیراً کتابی با نام «ناداستان یا روایت؟ (معنای پنهان یک واژه)» به قلم سرکار خانم دکتر آزاده جهان‌احمدی منتشر شده. آنچه من از روایت و روایت‌نویسی آموخته‌ام، عمیقاً متأثر از راهنمایی‌ها و آموزش‌های استاد جهان‌احمدی بوده است. کتاب، ماحصل و چکیده مطالبی است که ایشان در کارگاه‌ها و کلاس‌های آموزشی متعدد خود طی سالیان متمادی ارائه کرده. به آنها که دستی بر آتش نوشتن دارند و روایت‌خوانی و روایت‌نویسی را به صورت حرفه‌ای دنبال می‌کنند، خواندن این کتاب را توصیه می‌کنم. کتاب را می‌توانید از صفحه اینترنتی نشر مهرستان به آدرس زیر تهیه کنید. https://book.mehrestan.ir/product/nadastan-revayat/ ✍🏻 زهرا محسنی‌فر #راهنمای_نویسندگی #معرفی_کتاب 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

همیشه به بچه‌هایی که دوست دارن یادداشت‌نویس ‌و روایت‌نویس بشن، توصیه میکنم نوشته‌های مطبوعاتی رو زیاد بخونند. از جمله افرادی که معرفی میکنم خانم محسنی‌فر هست. با کلیک روی اسم‌شون می‌تونید صفحه‌شون رو داشته باشید.

🔻مریض تخت آخری 🎙️ #محسن_چاوشی (تازه‌انتشار) #ترانه_نویسی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

*مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ* 💠 باتوجه به تاکیدات ائمه علیهم السلام بر احیای غدیر، ما رفقای هیئت جوانان بنی‌هاشم تصمیم گرفتیم، طبق سنت هر ساله اطعام و توزیع بسته‌های معیشتی، امسال هم این برنامه را داشته باشیم. بنابراین عزیزان با هرتوان مالی میتوانند در این خیر عظیم و ثواب آن سهیم باشند حتی با دعا و ذکر صلواتی بر محمد و آل محمد‌. راه های مشارکت و همیاری: 1⃣ فرستادن یک صلوات 2⃣فرستادن پست برای دوستان و آشنایان 3⃣ برای سهیم شدن در  کار خیر اطعام شماره حساب: 💳

۶۰۳۷۹۹۷۴۲۹۰۵۶۴۶۹

🔺 به نام سیدمحمدرضا برقعی #نشر_حداکثری #به_عشق_علی ➖➖➖➖➖➖➖➖➖ 🔰 *هیئت جوانان بنی هاشم* 🆔 @banihashem1396

#ریل ✨ مهمانِ مامان اونایی که این فیلم رو دیدن، میدونن این سکانس چه معنایی داره ؛) 🎥 #داریوش_مهرجویی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 آبروی مامان، سفره‌ی امیر سینمای ایران را اگر بخواهیم در یک قاب خلاصه کنیم که بوی زندگی بدهد، می‌رود می‌نشیند درست وسط حیاط «مهمان مامان»ِ مرحوم مهرجویی. جایی که سفره، بهانه‌ی هم‌سایگی است. یکی کاسه‌ی ترشی می‌آورد، یکی دوکیسه برنج می‌رساند، آن یکی نان داغ می‌خرد و دیگری دیگ را هم می‌زند. هر کس به قدر وُسع‌، گوشه‌ای از کار را می‌گیرد تا آبروی مامان، بشود آبروی همه‌گان. یک همهمه‌ی شیرینِ بی‌نظم، که خروجی‌اش می‌شود منظم‌ترین و باصفاترین سفره‌ی تاریخ. «اطعام» همین است. اطعام، پر کردن شکم نیست؛ گره زدن دل‌هاست دور یک بوم پارچه‌ای. سفره‌ای که طول و عرضش را وسعت سینه‌ آدم‌هایش تعیین می‌کند. در این قاب، کسی مهمان نیست، همه میزبان‌اند. حالا بگذارید از این حیاط باصفا و آن سفره‌ی رنگین، نقبی بزنیم به یک سفره‌ی بزرگ‌تر. سفره‌ای که پهن کردنش و دویدن برای جور کردن سور و ساتش، رندانه‌ترین سرمایه‌گذاری تاریخ است: سفره‌ی اطعام غدیر! غدیر، همان ضیافتی است که در آن هر لقمه‌ای که دست رفیقی، هم‌سایه‌ای یا نیازمندی می‌دهیم، انگار داریم با همان لقمه، مهر تایید می‌زنیم پای یک پیمان رفاقت هزار و چندصد ساله. قرار نیست همه بانی چلوکباب برگ شوند؛ یکی می‌تواند نمک سفره باشد، یکی شربت خنک دست خلق‌الله بدهد، یکی هم بانی دیگ غذا شود. مهم، بودن در این قابِ شاهکار است؛ مهم این است که وقتی دوربین کائنات از بالا این شلوغی پربرکت را ثبت می‌کند، ما هم گوشه‌ی تصویر باشیم. ثوابش؟ از من نپرسید! بروید از آن‌هایی بپرسید که طعم نمک‌گیر شدن سرِ سفره‌ی امیرالمومنین (ع) را چشیده‌اند و می‌دانند این لقمه‌ها، چه کیمیایی می‌کند با جان آدمی. سفره دارد پهن می‌شود؛ جا نمانید از این هم‌همه‌ی پربرکت. ✍🏻 #محمدحسین_نجفی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📖 #پاره_کتاب ✍🏻 #هنری_فورد 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh