🔰 حقیقت در کافه حقیقت از دل گفت‌وگو عبور می‌کند. در سنت الهی نیز پیامبران بیش از آنکه اهل مکاتبه باشند، اهل سخن گفتن با مردم بودند؛ حقیقت در مواجهه، در پرسش و پاسخ، در شنیدن و گفتن زنده می‌شود. بنای حقیقت با دیالوگ معنا پیدا می‌کند. در سنت فلسفی هم همین مسیر دیده می‌شود. از یونان باستان تا امروز، «دیالوگ» راه رسیدن به لوگوس بوده است؛ همان اصل و آرخه‌ای که می‌تواند جامعه‌ای را بر پایه فهم مشترک بنا کند. اندیشه وقتی جان می‌گیرد که میان انسان‌ها گردش کند. در گذشته این گفت‌وگوها در میدان‌های شهر رخ می‌داد؛ جایی که مردم گرد هم می‌آمدند و سخن می‌گفتند. اما در روزگار ما، در این ترکیب پیچیده‌ی سنت و مدرنیته که آن را پست‌مدرنیته نیز می‌نامند، بسیاری از این میدان‌ها به کافه‌ها منتقل شده‌اند. کافه‌ها به میدان‌های تازه‌ی گفت‌وگو تبدیل شده‌اند؛ جایی که اهل فکر، دغدغه‌مندان اجتماعی و انسان‌هایی از طیف‌های فکری مختلف کنار هم می‌نشینند. بحث می‌کنند، اختلاف دارند، استدلال می‌آورند و گاهی در همین گفت‌وگوهای ساده، بذر ایده‌های بزرگ کاشته می‌شود. بسیاری از جریان‌های فکری، فرهنگی و حتی اجتماعی، پیش از آنکه در خیابان‌ها و نهادها دیده شوند، در همین میزهای کوچک کافه شکل می‌گیرند. آنجا جایی است که ذهن‌ها به هم می‌رسند و افق‌های تازه‌ای گشوده می‌شود. اگر کسی به دنبال حقیقتی اجتماعی است (حقیقتی که در میان انسان‌ها زاده می‌شود) شاید بد نباشد گاهی آن را نه در تنهایی، که در گفت‌وگوهای زنده‌ی کافه‌ها جست‌وجو کند. ✍🏻 جواد جعفرے –تحریریه بهانش #یادداشت #نقد_درون_گفتمانی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ عمو ترامپ برای نجات اومد… #پهلوی #طنز 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻«از پادگان تا آسمان» میگن تک‌پسر اگه زمین بخوره، دلِ مادرش زمین می‌خوره...💔 اما بعضی پسرها اونقدر بزرگ میشن که دلشون رو به جای یک نفر، به یک وطن می‌بندن...🇮🇷 برای عاشق بودن همیشه حلقه لازم نیست...💍 ✍🏻 و 🎙️ریحانه مروتی –تحریریه بهانش #پادپخش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

در ادامه این یادداشت بخوانید👇🏻

📌مروری بر مقالۀ «رمان تربیتی و داستان‌های بریتانیایی قرن نوزدهم» نوشته ریچارد سالمون بخش اول رمان‌های تربیتی انگلیسی چه فضیلت‌هایی را دنبال می‌کردند؟ به گفته ریچارد سالمون، رمان های تربیتی کلاسیک انگلیسی، بر فضیلت اصلی کار یا «عمل» تأکید می‌کردند؛ آن هم شکلی از عمل که نه تنها خود را شکل می‌دهد، بلکه آن را از ناامیدی ناشی از شک و تردید هم نجات می‌دهد. این کار که سازنده شخصیت است، به عنوان یک تحمیل خارجی بر خود تلقی نمی‌شود، بلکه به عنوان یک جنبه ذاتی از شکل‌گیری شخصیت در نظر گرفته می‌شود؛ همانطور که توفلسدروخ گفته بود: «نوعی خودآگاهی مبهم و نامشخص بطور مبهمی در ما ساکن است که فقط آثار ما می‌توانند آن را به صورت واضح و کاملا قابل تشخیصی ارائه دهند.» توصیه مربیان انگلیسی این است که به دنبال عمل باشید. عمل، عمل، عمل؛ بی وقفه عمل کنید و دیگر از پوچی زندگی سخن نخواهید گفت. ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش #جستجوی_شخصیت #فلسفه_ادبیات 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

علم نردبان نیست؛ بال است! و جهل بی‌پروبالی نیست؛ وبال است! ✍🏻 رضا صانعی‌پور –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 اتفاقِ ناگوارِ خوش عشق گاهی درست مثل همین چرخ‌های ماشین است؛ وقتی بیفتد گوشه‌ی جوب، دیگر فرقی نمی‌کند دو چرخ گیر کرده باشد یا چهار چرخ؛ درآوردنش کارِ حضرت فیل است. هرچقدر بیشتر پایت را روی گاز فشار بدهی، بیشتر در گل‌ولای و لجن فرو می‌روی. چرخ‌ها هرز و بی‌خودی می‌چرخند؛ انگار روی هوا معلق مانده باشند. صدای «هوو هووو» چرخ در خیابان می‌پیچد. ماشینِ خیالت را هی عقب‌تر می‌کشد تا در آبِ جوب غرق شوی. عشق همین است؛ کافی‌ست یک ثانیه حواست پرت شود، یک لحظه در جادوی چشم‌هایش یا سرخیِ لب‌هایش و پریشانیِ موهای لختش گم شوی. تمام شد! افتادی داخل جوب؛ «بوممم!». آن وقت هرچه بیشتر برای فرار دست‌وپای بیهوده بزنی، بیشتر در آغوشِ لرزانِ خاطره‌اش جا خوش می‌کنی. عاشق و عاشق‌تر؛ «هووو هووو» و «بوووم!». عاشق می‌شوی؛ عاشقِ بوی عطرش، عاشقِ آن چشم‌های عسلی که تمامِ دنیایت می‌شوند. کار به جایی می‌رسد که ثانیه‌ها را برای شنیدنِ صدایش می‌شماری و صدایش می‌شود زیباترین ملودیِ زندگی‌ات. راهِ فراری نیست و از دستِ خودت هم کاری ساخته نیست. فقط باید پیاده شوی، دست زیر چانه بزنی و خیره بمانی به چرخ‌هایی که درجا می‌زنند. لذت ببری از این کاری که کرد؛ این یکی از عجایب دنیاست. هرکسی هم که از راه می‌آید، می‌گوید: «حواست کجا بوده عمووو؟ این همه آینه جلوی روت بوده، کجا سیر می‌کردی؟». و در این میان، باید منتظر بمانی تا روزگار بالاخره «جک سوسماری‌اش» را بیاورد. تو به این عشق عادت کردی و راضی هستی، اما زندگی ناغافل جک می‌زند و روی دیگرش را نشانت می‌دهد: «هجران». تو که به آن سکون و آن تماشا خو کرده بودی، حالا تنهایی به جانت می‌افتد و نهیب می‌زند: «پاشو، گاز بده، برو!». آن وقت یک یدک‌کش به اسم «صبر و تحمل» می‌آید تا تو را با خودش بکشد. دلت نمی‌خواهد از آن جوبِ لعنتی دل بکنی، اما ترافیکی پشت سرت درست کرده‌ای که راهِ همه را بند آورده است؛ ترافیکی به اسمِ «تو را چه به عشق؟» در بزرگراهِ خاطراتش. گاز می‌دهی، جکِ روزگار بالا می‌رود و ماشینِ صبر، تو را کشان‌کشان از جوب بیرون می‌کشد. زیرِ نگاهِ تماشاگرِ مردم، مجبوری که راهت را بگیری و بروی. حالا دیگر هر بار خودت را می‌زنی به آن راه که یعنی حواسم نبوده و خودت را به جوبِ جدیدی می‌اندازی تا شاید دوباره آن حسِ نابِ غرق شدن سراغت بیاید، اما دیگر فایده ندارد؛ با یک نیش‌گاز، چرخ‌ها بیرون می‌زنند. تو می‌مانی و داغِ آن عشق اول. مدام به خودت لعنت می‌فرستی که چرا به سازِ بقیه رقصیدی و گاز دادی، اما صدایی در حلزونیِ گوشت تا ابد می‌پیچد: «تو مجبور بودی، می‌فهمی؟ مجبور!». ✍🏻 ابوالفضل گلستانی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ من اولین و آخرین خریدارِ اداتم هنوزم عاشق لحظه‌ی دیدارِ چشاتم🤍 #عاشقانه‌ها 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 کتابخوانی در خدمت نهضت فکری ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 🗓 ۱۳۷۷/۱۱/۱۳ 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh