در ادامه این یادداشت بخوانید👇🏻

📌مروری بر مقالۀ «رمان تربیتی و داستان‌های بریتانیایی قرن نوزدهم» نوشته ریچارد سالمون بخش اول رمان‌های تربیتی انگلیسی چه فضیلت‌هایی را دنبال می‌کردند؟ به گفته ریچارد سالمون، رمان های تربیتی کلاسیک انگلیسی، بر فضیلت اصلی کار یا «عمل» تأکید می‌کردند؛ آن هم شکلی از عمل که نه تنها خود را شکل می‌دهد، بلکه آن را از ناامیدی ناشی از شک و تردید هم نجات می‌دهد. این کار که سازنده شخصیت است، به عنوان یک تحمیل خارجی بر خود تلقی نمی‌شود، بلکه به عنوان یک جنبه ذاتی از شکل‌گیری شخصیت در نظر گرفته می‌شود؛ همانطور که توفلسدروخ گفته بود: «نوعی خودآگاهی مبهم و نامشخص بطور مبهمی در ما ساکن است که فقط آثار ما می‌توانند آن را به صورت واضح و کاملا قابل تشخیصی ارائه دهند.» توصیه مربیان انگلیسی این است که به دنبال عمل باشید. عمل، عمل، عمل؛ بی وقفه عمل کنید و دیگر از پوچی زندگی سخن نخواهید گفت. ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش #جستجوی_شخصیت #فلسفه_ادبیات 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

علم نردبان نیست؛ بال است! و جهل بی‌پروبالی نیست؛ وبال است! ✍🏻 رضا صانعی‌پور –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 اتفاقِ ناگوارِ خوش عشق گاهی درست مثل همین چرخ‌های ماشین است؛ وقتی بیفتد گوشه‌ی جوب، دیگر فرقی نمی‌کند دو چرخ گیر کرده باشد یا چهار چرخ؛ درآوردنش کارِ حضرت فیل است. هرچقدر بیشتر پایت را روی گاز فشار بدهی، بیشتر در گل‌ولای و لجن فرو می‌روی. چرخ‌ها هرز و بی‌خودی می‌چرخند؛ انگار روی هوا معلق مانده باشند. صدای «هوو هووو» چرخ در خیابان می‌پیچد. ماشینِ خیالت را هی عقب‌تر می‌کشد تا در آبِ جوب غرق شوی. عشق همین است؛ کافی‌ست یک ثانیه حواست پرت شود، یک لحظه در جادوی چشم‌هایش یا سرخیِ لب‌هایش و پریشانیِ موهای لختش گم شوی. تمام شد! افتادی داخل جوب؛ «بوممم!». آن وقت هرچه بیشتر برای فرار دست‌وپای بیهوده بزنی، بیشتر در آغوشِ لرزانِ خاطره‌اش جا خوش می‌کنی. عاشق و عاشق‌تر؛ «هووو هووو» و «بوووم!». عاشق می‌شوی؛ عاشقِ بوی عطرش، عاشقِ آن چشم‌های عسلی که تمامِ دنیایت می‌شوند. کار به جایی می‌رسد که ثانیه‌ها را برای شنیدنِ صدایش می‌شماری و صدایش می‌شود زیباترین ملودیِ زندگی‌ات. راهِ فراری نیست و از دستِ خودت هم کاری ساخته نیست. فقط باید پیاده شوی، دست زیر چانه بزنی و خیره بمانی به چرخ‌هایی که درجا می‌زنند. لذت ببری از این کاری که کرد؛ این یکی از عجایب دنیاست. هرکسی هم که از راه می‌آید، می‌گوید: «حواست کجا بوده عمووو؟ این همه آینه جلوی روت بوده، کجا سیر می‌کردی؟». و در این میان، باید منتظر بمانی تا روزگار بالاخره «جک سوسماری‌اش» را بیاورد. تو به این عشق عادت کردی و راضی هستی، اما زندگی ناغافل جک می‌زند و روی دیگرش را نشانت می‌دهد: «هجران». تو که به آن سکون و آن تماشا خو کرده بودی، حالا تنهایی به جانت می‌افتد و نهیب می‌زند: «پاشو، گاز بده، برو!». آن وقت یک یدک‌کش به اسم «صبر و تحمل» می‌آید تا تو را با خودش بکشد. دلت نمی‌خواهد از آن جوبِ لعنتی دل بکنی، اما ترافیکی پشت سرت درست کرده‌ای که راهِ همه را بند آورده است؛ ترافیکی به اسمِ «تو را چه به عشق؟» در بزرگراهِ خاطراتش. گاز می‌دهی، جکِ روزگار بالا می‌رود و ماشینِ صبر، تو را کشان‌کشان از جوب بیرون می‌کشد. زیرِ نگاهِ تماشاگرِ مردم، مجبوری که راهت را بگیری و بروی. حالا دیگر هر بار خودت را می‌زنی به آن راه که یعنی حواسم نبوده و خودت را به جوبِ جدیدی می‌اندازی تا شاید دوباره آن حسِ نابِ غرق شدن سراغت بیاید، اما دیگر فایده ندارد؛ با یک نیش‌گاز، چرخ‌ها بیرون می‌زنند. تو می‌مانی و داغِ آن عشق اول. مدام به خودت لعنت می‌فرستی که چرا به سازِ بقیه رقصیدی و گاز دادی، اما صدایی در حلزونیِ گوشت تا ابد می‌پیچد: «تو مجبور بودی، می‌فهمی؟ مجبور!». ✍🏻 ابوالفضل گلستانی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ من اولین و آخرین خریدارِ اداتم هنوزم عاشق لحظه‌ی دیدارِ چشاتم🤍 #عاشقانه‌ها 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 کتابخوانی در خدمت نهضت فکری ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 🗓 ۱۳۷۷/۱۱/۱۳ 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#معرفی_مجله ✍🏻 نشریه ره‌توشه نامی آشنا در حوزه به ویژه برای مبلغان است. این نشریه سعی می‌کند با مقالات کوتاه در موضوعات روز، کلیدواژه ها، سرنخ‌ها، محورها و موضوعاتی را که مبلغان بتوانند در محتوای تبلیغی خود از آن‌ها بهره ببرند، تقدیمشان کند. با نزدیک شدن به ایام تبلیغی ماه محرم و صفر ۱۴۴۸ ه.ق، به همت گروه تولید محتوای معاونت فرهنگی و تبلیغی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، شماره اخیر ره‌توشه منتشر شد. در این شماره که ۱۵ مقاله دارد، به سهم خود سعی کردم در مورد عدالت و عدالت‌خواهی که نیاز جامعه و مخاطب امروز است میان عدالتخواهی نهضت حسینی تا انقلاب اسلامی پل زده و نوشتاری را تقدیم کنم. ان شاءالله مفید فایده باشد. 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 تلخیِ شیرین حقیقت، همچون نوری که از بلوری می‌گذرد، شفاف و روشن است؛ ولی گاهی چشمِ دل را بر حقایق می‌بندیم و اسیر تاریکی پشت پلک‌ها می‌شویم. اما چرا حقیقت را تلخ می‌نامیم؟ وقتی واقعیت با آن تصویرِ ایده‌آلی که در ذهن ساخته‌ایم همخوانی ندارد، ساده‌ترین راه، شکستن آینه‌ای است که نواقص را به تصویر می‌کشد. پس آنچه حقیقت را تلخ جلوه می‌دهد، خودِ حقیقت نیست؛ بلکه هراس از رویارویی با آن است؛ هراس از کاستی‌ها، قضاوت‌ها و یا حتی نادانسته‌ها. حقیقت، نه تنها آینه‌ای برای خودشناسی، بلکه نوری است برای یافتن مسیر؛ نوری خیره‌کننده که چشمانِ به تاریکی‌خو‌گرفته‌مان را آزار می‌دهد؛ اما در نهایت، راه را از بیراهه جدا و گَردِ ابهام را برطرف می‌کند. این نور، ما را از سایه‌ی تاریکِ پندار، به روشنای شناخت رهنمون می‌شود. ✍🏻 #پردیس_قاسمیان –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ آقا محسن عزیز، عراقیه. موکبش از همون شبای اول به راهه. موکبی که از یه تماس نیمه شب، با کمک و مدد موکب عشاق الحسن برپا میشه… روایتِ موکب عترت طاهره (علیهم‌السلام)؛ موکب اتحاد و همدلی بین شیعیان مولا علی 📽 آرشیو جنگ #روایت_خیابان 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh