🔰 اتفاقِ ناگوارِ خوش عشق گاهی درست مثل همین چرخ‌های ماشین است؛ وقتی بیفتد گوشه‌ی جوب، دیگر فرقی نمی‌کند دو چرخ گیر کرده باشد یا چهار چرخ؛ درآوردنش کارِ حضرت فیل است. هرچقدر بیشتر پایت را روی گاز فشار بدهی، بیشتر در گل‌ولای و لجن فرو می‌روی. چرخ‌ها هرز و بی‌خودی می‌چرخند؛ انگار روی هوا معلق مانده باشند. صدای «هوو هووو» چرخ در خیابان می‌پیچد. ماشینِ خیالت را هی عقب‌تر می‌کشد تا در آبِ جوب غرق شوی. عشق همین است؛ کافی‌ست یک ثانیه حواست پرت شود، یک لحظه در جادوی چشم‌هایش یا سرخیِ لب‌هایش و پریشانیِ موهای لختش گم شوی. تمام شد! افتادی داخل جوب؛ «بوممم!». آن وقت هرچه بیشتر برای فرار دست‌وپای بیهوده بزنی، بیشتر در آغوشِ لرزانِ خاطره‌اش جا خوش می‌کنی. عاشق و عاشق‌تر؛ «هووو هووو» و «بوووم!». عاشق می‌شوی؛ عاشقِ بوی عطرش، عاشقِ آن چشم‌های عسلی که تمامِ دنیایت می‌شوند. کار به جایی می‌رسد که ثانیه‌ها را برای شنیدنِ صدایش می‌شماری و صدایش می‌شود زیباترین ملودیِ زندگی‌ات. راهِ فراری نیست و از دستِ خودت هم کاری ساخته نیست. فقط باید پیاده شوی، دست زیر چانه بزنی و خیره بمانی به چرخ‌هایی که درجا می‌زنند. لذت ببری از این کاری که کرد؛ این یکی از عجایب دنیاست. هرکسی هم که از راه می‌آید، می‌گوید: «حواست کجا بوده عمووو؟ این همه آینه جلوی روت بوده، کجا سیر می‌کردی؟». و در این میان، باید منتظر بمانی تا روزگار بالاخره «جک سوسماری‌اش» را بیاورد. تو به این عشق عادت کردی و راضی هستی، اما زندگی ناغافل جک می‌زند و روی دیگرش را نشانت می‌دهد: «هجران». تو که به آن سکون و آن تماشا خو کرده بودی، حالا تنهایی به جانت می‌افتد و نهیب می‌زند: «پاشو، گاز بده، برو!». آن وقت یک یدک‌کش به اسم «صبر و تحمل» می‌آید تا تو را با خودش بکشد. دلت نمی‌خواهد از آن جوبِ لعنتی دل بکنی، اما ترافیکی پشت سرت درست کرده‌ای که راهِ همه را بند آورده است؛ ترافیکی به اسمِ «تو را چه به عشق؟» در بزرگراهِ خاطراتش. گاز می‌دهی، جکِ روزگار بالا می‌رود و ماشینِ صبر، تو را کشان‌کشان از جوب بیرون می‌کشد. زیرِ نگاهِ تماشاگرِ مردم، مجبوری که راهت را بگیری و بروی. حالا دیگر هر بار خودت را می‌زنی به آن راه که یعنی حواسم نبوده و خودت را به جوبِ جدیدی می‌اندازی تا شاید دوباره آن حسِ نابِ غرق شدن سراغت بیاید، اما دیگر فایده ندارد؛ با یک نیش‌گاز، چرخ‌ها بیرون می‌زنند. تو می‌مانی و داغِ آن عشق اول. مدام به خودت لعنت می‌فرستی که چرا به سازِ بقیه رقصیدی و گاز دادی، اما صدایی در حلزونیِ گوشت تا ابد می‌پیچد: «تو مجبور بودی، می‌فهمی؟ مجبور!». ✍🏻 ابوالفضل گلستانی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ من اولین و آخرین خریدارِ اداتم هنوزم عاشق لحظه‌ی دیدارِ چشاتم🤍 #عاشقانه‌ها 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 کتابخوانی در خدمت نهضت فکری ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 🗓 ۱۳۷۷/۱۱/۱۳ 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#معرفی_مجله ✍🏻 نشریه ره‌توشه نامی آشنا در حوزه به ویژه برای مبلغان است. این نشریه سعی می‌کند با مقالات کوتاه در موضوعات روز، کلیدواژه ها، سرنخ‌ها، محورها و موضوعاتی را که مبلغان بتوانند در محتوای تبلیغی خود از آن‌ها بهره ببرند، تقدیمشان کند. با نزدیک شدن به ایام تبلیغی ماه محرم و صفر ۱۴۴۸ ه.ق، به همت گروه تولید محتوای معاونت فرهنگی و تبلیغی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم، شماره اخیر ره‌توشه منتشر شد. در این شماره که ۱۵ مقاله دارد، به سهم خود سعی کردم در مورد عدالت و عدالت‌خواهی که نیاز جامعه و مخاطب امروز است میان عدالتخواهی نهضت حسینی تا انقلاب اسلامی پل زده و نوشتاری را تقدیم کنم. ان شاءالله مفید فایده باشد. 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 تلخیِ شیرین حقیقت، همچون نوری که از بلوری می‌گذرد، شفاف و روشن است؛ ولی گاهی چشمِ دل را بر حقایق می‌بندیم و اسیر تاریکی پشت پلک‌ها می‌شویم. اما چرا حقیقت را تلخ می‌نامیم؟ وقتی واقعیت با آن تصویرِ ایده‌آلی که در ذهن ساخته‌ایم همخوانی ندارد، ساده‌ترین راه، شکستن آینه‌ای است که نواقص را به تصویر می‌کشد. پس آنچه حقیقت را تلخ جلوه می‌دهد، خودِ حقیقت نیست؛ بلکه هراس از رویارویی با آن است؛ هراس از کاستی‌ها، قضاوت‌ها و یا حتی نادانسته‌ها. حقیقت، نه تنها آینه‌ای برای خودشناسی، بلکه نوری است برای یافتن مسیر؛ نوری خیره‌کننده که چشمانِ به تاریکی‌خو‌گرفته‌مان را آزار می‌دهد؛ اما در نهایت، راه را از بیراهه جدا و گَردِ ابهام را برطرف می‌کند. این نور، ما را از سایه‌ی تاریکِ پندار، به روشنای شناخت رهنمون می‌شود. ✍🏻 #پردیس_قاسمیان –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ آقا محسن عزیز، عراقیه. موکبش از همون شبای اول به راهه. موکبی که از یه تماس نیمه شب، با کمک و مدد موکب عشاق الحسن برپا میشه… روایتِ موکب عترت طاهره (علیهم‌السلام)؛ موکب اتحاد و همدلی بین شیعیان مولا علی 📽 آرشیو جنگ #روایت_خیابان 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 نویسندگی؛ هنر انتخاب نویسنده موفق دارای دو ویژگی است: ۱. همه چیز نمی‌نویسد؛ ۲. همه چیز را نمی‌نویسد. گاهی سرنوشت یک جمله در گرو یک واژه کوچک است؛ واژه‌ای که بسیاری از ما بی‌توجه از کنارش می‌گذریم. در اینجا نیز «را» فقط یک نشانه دستوری نیست؛ مرزی است میان دو راز بزرگ نویسندگی. ۱. همه چیز نمی‌نویسد. جهان پر از سوژه است؛ آن‌قدر زیاد که نویسنده می‌تواند هر روز درباره موضوعی تازه بنویسد؛ ولی نویسنده موفق می‌داند که فراوانی موضوع، ارزش نوشتن نمی‌آفریند. او همچون جواهرفروشی که میان انبوه سنگ‌ها به دنبال گوهر می‌گردد، دست به انتخاب می‌زند. باغبان نیز چنین می‌کند؛ او هر بذری را در خاک نمی‌کارد. از میان صدها بذر، آن‌هایی را برمی‌گزیند که ظرفیت روییدن و بارور شدن دارند. حاصل این انتخاب، باغی است که چشم را می‌نوازد. نویسنده نیز از میان انبوه موضوعات، آنچه را ارزشمند، اثرگذار و ماندگار است انتخاب می‌کند تا نوشته‌اش به جای انبوهی از واژه‌ها، به باغی از معنا تبدیل شود. پس هر اتفاقی ارزش روایت ندارد و هر اندیشه‌ای سزاوار ماندن روی کاغذ نیست. نویسنده پیش از آنکه قلم به دست بگیرد، انتخاب می‌کند؛ انتخابی که گاه از خود نوشتن دشوارتر است. ازاین‌رو بسیاری از نوشته‌ها نه به دلیل ضعف قلم، بلکه به این دلیل فراموش می‌شوند که از ابتدا حرفی ضروری برای گفتن نداشته‌اند. ۲. همه چیز را نمی‌نویسد. راز دوم ظریف‌تر و عمیق‌تر است. نویسنده موفق حتی وقتی موضوعی را برای نوشتن برمی‌گزیند، باز هم همه آنچه می‌داند یا احساس می‌کند بر صفحه نمی‌آورد. او می‌داند که ادبیات، تنها در کلمات شکل نمی‌گیرد؛ در سکوت‌ها و ناگفته‌ها نیز نفس می‌کشد. مخاطب از نویسنده‌ای که همه چیز را توضیح می‌دهد، اطلاعات می‌گیرد؛ اما از نویسنده‌ای که بخشی را ناگفته می‌گذارد، تجربه کسب می‌کند. گاهی یک سکوت از چندین جمله رساتر است و گاهی حذف یک توضیح، تخیل خواننده را بیدار می‌کند. مثلاً نویسنده می‌تواند صفحه‌ها درباره دلتنگی مادری بنویسد؛ ولی شاید تنها یک جمله کافی باشد: فنجان چای پسرش، سه روز بود که روی میز سرد شده بود. در این جمله، اندوه توضیح داده نشده است؛ ولی احساس می‌شود. نویسنده همه چیز را نگفته، اما مخاطب بسیاری چیزها را دریافته است. همان‌گونه که یک مجسمه‌ساز با افزودن سنگ، اثر هنری خلق نمی‌کند، بلکه با تراشیدن و حذف کردن به زیبایی می‌رسد، نویسنده نیز با انتخاب و حذف، متن خود را شکل می‌دهد. پس نویسندگی، هنر گفتن نیست؛ هنر انتخاب آن چیزی است که باید گفته شود و آن چیزی که باید ناگفته بماند. ✍🏻 #سیدسجاد_خشنودی –باشگاه نویسندگان بهانش #راهنمای_نویسندگی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🎥 #ببینید ❗️تدبیر رهبر شهید برای کانالیزه نشدن اتاق دو نفر از مخالفین دولت شهید رئیسی در بیت رهبری! 🎙️ استاد امین اسدپور 🎞 پادکست گعده ⬅️ تماشای کامل گعده: https://www.aparat.com/v/okt87fe 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 چرا آمریکا وادار به حمله اخیر شد؟ ساقط کردن آپاچی آمریکایی در تنگه هرمز اتفاق بزرگ و غرورانگیزی بود، اما آیا واقعاً همین یک اتفاق، آمریکا را وادار به حملات اخیر کرد؟ اصلاً در جنوب کشور چه خبر است که مناطقی مثل قشم، سیریک و ابوموسی تا این حد کانون توجه شده‌اند؟ شاید اخبار حملات هفته‌های اخیر در نگاه اول یک تبادل آتش ساده و درگیریِ مرسوم نظامی به نظر برسد؛ اما با کمی دقت متوجه می‌شویم که آمریکایی‌ها پشت بهانه‌هایی مثل «دفاع از خود» یا «نقض آتش‌بس»، در حال اجرای یک سناریوی کاملاً هوشمندانه و هدفمند هستند. هدف اصلی آن‌ها از این حملات پیاپی، فلج کردن مراکز پشتیبانی، از کار انداختن رادارها و نابودی سیستم پدافند هوایی ما در جنوب کشور است. دشمن با کور کردن دید پدافندی ما دو هدف مهم را دنبال می‌کند: اول اینکه تسلط و اشراف ما بر تنگه هرمز را ضعیف کند؛ چرا که قدرت اصلی ما برای کنترل این شاهراه حیاتی، دقیقاً همین پایگاه‌های ساحلی و جزایری هستند. دوم اینکه اگر حتی یک درصد به فکر یک حمله زمینی یا عملیات بزرگ‌تر باشند، نیاز دارند قبل از آن یک منطقه امن و بدون پدافند (منطقه حائل) برای خودشان بسازند، چون می‌دانند بازسازی سریع این پایگاه‌های مستحکم و شبکه‌های راداری در کوتاه‌مدت برای ما زمان‌بر خواهد بود. اگر بخواهیم قطعات این پازل را کنار هم بگذاریم، به یک نتیجه روشن می‌رسیم: این درگیری‌های پراکنده و بهانه‌جویی‌ها اصلاً اتفاقی نیست. دشمن در حال تست کردن و تضعیف خطوط دفاعی ماست تا فضا را برای شکستن سد مقاومت تنگه هرمز باز کند. به زبان ساده‌تر، این حملاتِ قطره‌چکانی، درگیریِ ساده نیستند، بلکه دقیقاً آماده‌سازی میدان و مقدمه‌چینی برای یک رویارویی و حمله گسترده‌تر به کشور است. ✍🏻 مهدی تقی‌لو –تحریریه بهانش #یادداشت #تحلیل_جنگ 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ سفیدپوشِ بخش غم 🎙️ محسن چاوشی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh