📌 از کتاب کرایه‌ای تا کتابخانه آستان قدس ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 🗓 ۱۳۷۶/۱۱/۱۴ 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📝 #روایت_بهانش امشب میخوام براتون یه‌کم از حال‌وهوای ویرایشِ بهانش بگم😊 شیخ علی لرستانی اون بالا، به بهانه‌ی متن یکی از اعضای تحریریه، به نقد کتاب فلسفه تنهایی و تکه‌هایی از یک کل منسجم پرداخته و در مورد نصرت الهی ناظر به تنهایی انسان مطلب نوشته… این پایین شیخ ابوالفضل گلستانی از متن‌های شیرین خودش فرستاده… که خانم رعیت به یه تذکر ویراستاری اشاره کرده👇🏻

این پایین عکس رو میگم…☺️ ها..! اون بالاش هم، شیخ ابراهیم کاظمی‌مقدم کتاب تازه چاپش رو واسه بچه‌های هیئت تحریریه با تخفیف معرفی کرده؛ اگه شما هم خواستید، سری به 👈🏻 این لینک بزنید. کد تخفیف mikh405

📌متن آقای گلستانی هم خوندنیه: در باب واژه‌ی گرگ باران/بالان دیده! «تشکر نمی‌دانستم رفتم سرچ کردم بیشتر فهمیدم... ▫️ما عبارت گرگ باران دیده را زیاد به کار می‌بریم که به معنای فردی است که سرد و گرم روزگار را چشیده و با پشت سر گذاشتن سختی‌ها، قوی، کارآزموده و باتجربه شده است. اما شکل صحیح این ضرب‌المثل، گرگ بالان دیده است. شباهت کلمه باران و بالان به دلیل ابدال حرف ر به ل در گفتار ایجاد شده است و یا ممکن است مانند صحت خواب که در مقاله صحت خواب یا ساعت خواب به آن اشاره کر‌ده‌ایم، دستخوش کم دقتی در شنیدار شده باشد. 📖 مجتبی مینوی هم در حاشیه‌ کتاب کلیله و دمنه نیز ذکر کرده است که اساساً برای گرگ، تجربه‌ باران نمی‌تواند پیامدهایی داشته باشد که او را دانا کرده باشد. بنابراین دور از ذهن است که این ضرب‌المثل به صورت گرگ باران دیده صحیح باشد. اما کلمه بالان در لغتنامه به معنای تله و دام برای حیوان ثبت شده است و شکل علی و معلولی داستان در این شکل املایی، صحیح‌تر به نظر می‌رسد. زیرا اگر حیوانی یک بار به تله افتاده باشد، احتمالا تجربه‌ای در این باره خواهد داشت که آن را تکرار نخواهد کرد.» 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

و قلبِ کلبه ویرایش بهانش همچنان می‌تپه…🫀 اون پایین هم سیدسجاد خشنودی، مثل همیشه در باب سلوک نوشتن، نوشته😎 #روایت_بهانش

🌿 هر لبخندی را رنگی‌ست. سپیدی لبخندت، پرچم سفیدی بود که در میانه‌ی جنگِ درون برافراشته می‌شد و آرامش را در کوزه‌ی جان می‌ریخت. لبخندی از جنس صلح! ✍🏻 پردیس قاسمیان –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 تا شیعه نباشی نمی‌فهمی یک‌سری حقایق در «بچه شیعه بودن» هست که تا خودت در این مکتب نباشی، هرگز آن‌ها را فهم و درک نخواهی کرد. ترامپ، نتانیاهو و اطرافیان حقیرشان گمان می‌کنند با چهار تا ترقه‌بازی و به فرضِ واهی، با قطع برق و انرژی، بچه شیعه تسلیم شده و می‌گوید: «چشم، بیایید توافق کنیم!» ‌ ای مردانِ نامؤمن و ای کافرانِ حربی! ما دو ماهِ تمام در محرم و صفر، مدام فریاد می‌زنیم که حسین (ع) هرگز با یزید بیعت نکرد و خونِ مطهرش را در این راه فدا نمود. ما هر روز گریه می‌کنیم و با سوزِ دل می‌گوییم: «ای کاش آنجا بودیم تا ندای مظلومانه‌ی هل من ناصر ینصرنی را با خونِ خودمان جواب می‌دادیم.» همین حالا که منِ شیعه‌ی نصفه و نیمه دارم این متن را می‌نویسم، بدنم از غیرت می‌لرزد و برای این جان‌فشانی در راهِ وطن و اسلام، بغض گلویم را می‌فشارد. ‌ ترامپ و امثال او نمی‌دانند که ما اگرچه شاید گاهی غر بزنیم، شاید از عملکرد بعضی مسئولین خسته شده باشیم و یا با هزاران مشکل دست‌وپنج نرم کنیم، اما با «تهدید»، ما جری‌تر و سرسخت‌تر می‌شویم. ما همچون گرگی بالان‌دیده، با دیدن ظلم، تشنه‌ی خون دشمنان می‌گردیم و در دفاع از آرمانمان، متجاوزان را می‌دریم. هرچقدر خون ما بچه شیعه‌ها را بیشتر بریزند، ما با چشمانی اشک‌بار اما استوار می‌گوییم: «کاش نفرِ بعدی، من باشم...» ‌ رهبرِ شهیدِ ما عاشقِ این بیت بود و مدام آن را زیرِ لب زمزمه می‌کرد: «فَکمْ دَقَّتْ وَ رَقَّتْ وَ اغْرَقَتْ / فُضولُ العَیْشِ أَعْناقَ الرِّجالِ» (پس چه بسیار ریسمان‌های تعلق و زرق‌وبرق‌های زندگی که در کمالِ ظرافت و نازکی، بر گردنِ مردان افتادند و آن‌ها را در خود غرق کردند.) ‌ ما تا زمانی به این دنیای خاکی تعلق داریم که به خواری و ذلت نیفتیم؛ اما آن لحظه که پای شرف در میان باشد، کارِ دنیا تمام است! آن‌جا دیگر می‌گوییم: «گورِ پدرِ دنیا» و این جانِ ناقابل را فدای خاکِ وطن و اعتلای اسلام می‌کنیم. ✍🏻 ابوالفضل گلستانی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ به من نشون بده کجای روحت غمِ عمیق‌تری داره تا اون‌جا رو بیشتر دوست داشته باشم #عاشقانه‌ها 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰سه عینک نویسندگی کتاب را که می‌بندید، یک حس آشنا میاد سراغتان: کاش من هم می‌تونستم چنین چیزی بنویسم. بعد نگاه می‌کنید به پیش‌نویس خودتان و دلتان می‌گیرد. متن خام است، شخصیت‌ها نفس نمی‌کشند و داستان کشش ندارد. نتیجه؟ یک جمله تلخ: استعدادش را ندارم. صبر کنید. رمانی که تمام کردید و شگفت‌زده‌تان کرد، بارها بازنویسی شده. پیش‌نویس اول همان رمان هم احتمالاً به اندازه مال شما شلخته بود. فرق نویسنده حرفه‌ای و تازه‌کار در بازنویسی است، نه در جادوی نوشتن. اینجاست که به سه عینک می‌رسیم: عینک اول را بزنید برای دیدن کلیت. از متن فاصله بگیرید و بپرسید: شخصیت چه می‌خواهد؟ چه چیزی سد راهش است؟ هر صحنه‌ای که بدون آن داستان سرپا می‌ماند، حذفش کنید. بی‌رحم باشید. عینک دوم را بزنید برای جان دادن به صحنه‌ها. «علی عصبانی بود» فقط اطلاع‌رسانی است. اما «علی لیوان را کوبید و آب روی کاغذها پاشید» خشم را نشانتان می‌دهد. دیالوگ‌ها را واقعی کنید: آدم‌ها همیشه مستقیم حرف نمی‌زنند، طفره می‌روند، کنایه می‌زنند. عینک سوم را بزنید برای پالایش. سراغ تک‌تک کلمات بروید و هرچه اضافه است قیچی کنید. جمله‌ها را بلند بخوانید تا ریتم خراب را بگیرید. داستان علی در پیش‌نویس اول شخصیت ثابتی نداشت، صحنه‌ها گزارش بودند و زبان سنگین بود. با سه عینک، ساختار منسجم و صحنه‌ها جان گرفتند و کلمات سبک شدند. پس ناامید نشوید. شاید فقط به سنگ خام نگاه می‌کنید. سه عینک را امتحان کنید: از دور ببینید، در صحنه نفس بکشید و کلمه‌ها را بتراشید. رمان شما زیر همان سنگ منتظرتان است. ✍🏻 #سیدسجاد_خشنودی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

کوه را خواهم کند. زیر آفتاب سکوت، تن نحیف اندیشه را، ورزیده خواهم کرد. شخم خواهم زد، زمین خشکیده دل. عشق را خواهم کاشت، در هوای طوفانیِ غم. زیر نور شمع بی‌جان، کتاب خواهم خواند. قرص نانی کافیست، در برابر ریاضت و فقر. جسم هرچه لاغر تر، فکر پر بار تر. ✍🏻 سیده‌نرگس موسوی –تحریریه بهانش #شعر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌تکثر روایت در سوگ یک جوان به تازگی در مراسم خاکسپاری جوان معتادی حضور داشتم که به زندگی خود پایان داده بود. آنچه بیش از خودِ مرگ، ذهنم را درگیر کرد، روایت‌های متکثری بود که پیرامون این واقعه شکل می‌گرفت. گویی هر کس نه درباره او، بلکه درباره جهان‌بینی خود سخن می‌گفت. یکی خدا را مسئول این سرنوشت می‌دانست. دیگری زخم‌های کودکی و رنج‌های انباشته سالیان را. کسی از نفرین‌های همسرش سخن می‌گفت، دیگری تصمیم همسرش به جدایی را علت اصلی برمی‌شمرد. برخی نیز انگشت اتهام را به سوی ساختارهای سیاسی نشانه می‌رفتند. در چنین لحظاتی از خود پرسیدم: چرا هر کس مقصری متفاوت برمی‌گزیند؟ انسان‌ها حوادث را آن‌گونه که هستند نمی‌بینند؛ آن‌ها را از دریچه تجربه زیسته، باورهای فرهنگی و دغدغه‌های شخصی خود تفسیر می‌کنند. مرگ‌های تراژیک، به‌ویژه خودکشی، نوعی «بحران معنا» ایجاد می‌کنند. ذهن انسان تاب مواجهه با بی‌معنایی را ندارد؛ از این رو بی‌درنگ در جست‌وجوی علتی می‌گردد که این رخداد دردناک را در شبکه‌ای از مفاهیم آشنا جای دهد. هر کس آن علتی را برجسته می‌کند که با دستگاه فکری او سازگارتر است. فردی به تقدیر پناه می‌برد، منتقد به ساختار، روان‌شناس به زخم‌های روحی، و عامه مردم گاه به نفرین، بخت یا سرنوشت. شاید حقیقت این باشد که چنین رخدادهایی محصول یک علت واحد نیستند. زندگی انسان صحنه تلاقی نیروهای متعدد روانی، خانوادگی، اقتصادی و اجتماعی است. اصرار بر یافتن یک مقصر نهایی، بیش از آنکه ما را به حقیقت نزدیک کند، میل ما به ساده‌سازی واقعیت را آشکار می‌سازد. آنچه در آن مراسم شنیدم، برای من صرفاً مجموعه‌ای از توضیحات درباره مرگ یک جوان نبود؛ بلکه آینه‌ای بود که جامعه در آن خود را بازمی‌تاباند. هر روایت، بخشی از واقعیت را روشن می‌کرد و در عین حال بخش‌های دیگری را در تاریکی فرو می‌برد. شاید به همین دلیل است که فهم یک تراژدی انسانی، بیش از آنکه به پاسخ‌های قطعی نیاز داشته باشد، به درک پیچیدگی زندگی محتاج است. ✍🏻 #لیلا_خدایار –تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh