🔰سه عینک نویسندگی کتاب را که می‌بندید، یک حس آشنا میاد سراغتان: کاش من هم می‌تونستم چنین چیزی بنویسم. بعد نگاه می‌کنید به پیش‌نویس خودتان و دلتان می‌گیرد. متن خام است، شخصیت‌ها نفس نمی‌کشند و داستان کشش ندارد. نتیجه؟ یک جمله تلخ: استعدادش را ندارم. صبر کنید. رمانی که تمام کردید و شگفت‌زده‌تان کرد، بارها بازنویسی شده. پیش‌نویس اول همان رمان هم احتمالاً به اندازه مال شما شلخته بود. فرق نویسنده حرفه‌ای و تازه‌کار در بازنویسی است، نه در جادوی نوشتن. اینجاست که به سه عینک می‌رسیم: عینک اول را بزنید برای دیدن کلیت. از متن فاصله بگیرید و بپرسید: شخصیت چه می‌خواهد؟ چه چیزی سد راهش است؟ هر صحنه‌ای که بدون آن داستان سرپا می‌ماند، حذفش کنید. بی‌رحم باشید. عینک دوم را بزنید برای جان دادن به صحنه‌ها. «علی عصبانی بود» فقط اطلاع‌رسانی است. اما «علی لیوان را کوبید و آب روی کاغذها پاشید» خشم را نشانتان می‌دهد. دیالوگ‌ها را واقعی کنید: آدم‌ها همیشه مستقیم حرف نمی‌زنند، طفره می‌روند، کنایه می‌زنند. عینک سوم را بزنید برای پالایش. سراغ تک‌تک کلمات بروید و هرچه اضافه است قیچی کنید. جمله‌ها را بلند بخوانید تا ریتم خراب را بگیرید. داستان علی در پیش‌نویس اول شخصیت ثابتی نداشت، صحنه‌ها گزارش بودند و زبان سنگین بود. با سه عینک، ساختار منسجم و صحنه‌ها جان گرفتند و کلمات سبک شدند. پس ناامید نشوید. شاید فقط به سنگ خام نگاه می‌کنید. سه عینک را امتحان کنید: از دور ببینید، در صحنه نفس بکشید و کلمه‌ها را بتراشید. رمان شما زیر همان سنگ منتظرتان است. ✍🏻 #سیدسجاد_خشنودی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

کوه را خواهم کند. زیر آفتاب سکوت، تن نحیف اندیشه را، ورزیده خواهم کرد. شخم خواهم زد، زمین خشکیده دل. عشق را خواهم کاشت، در هوای طوفانیِ غم. زیر نور شمع بی‌جان، کتاب خواهم خواند. قرص نانی کافیست، در برابر ریاضت و فقر. جسم هرچه لاغر تر، فکر پر بار تر. ✍🏻 سیده‌نرگس موسوی –تحریریه بهانش #شعر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌تکثر روایت در سوگ یک جوان به تازگی در مراسم خاکسپاری جوان معتادی حضور داشتم که به زندگی خود پایان داده بود. آنچه بیش از خودِ مرگ، ذهنم را درگیر کرد، روایت‌های متکثری بود که پیرامون این واقعه شکل می‌گرفت. گویی هر کس نه درباره او، بلکه درباره جهان‌بینی خود سخن می‌گفت. یکی خدا را مسئول این سرنوشت می‌دانست. دیگری زخم‌های کودکی و رنج‌های انباشته سالیان را. کسی از نفرین‌های همسرش سخن می‌گفت، دیگری تصمیم همسرش به جدایی را علت اصلی برمی‌شمرد. برخی نیز انگشت اتهام را به سوی ساختارهای سیاسی نشانه می‌رفتند. در چنین لحظاتی از خود پرسیدم: چرا هر کس مقصری متفاوت برمی‌گزیند؟ انسان‌ها حوادث را آن‌گونه که هستند نمی‌بینند؛ آن‌ها را از دریچه تجربه زیسته، باورهای فرهنگی و دغدغه‌های شخصی خود تفسیر می‌کنند. مرگ‌های تراژیک، به‌ویژه خودکشی، نوعی «بحران معنا» ایجاد می‌کنند. ذهن انسان تاب مواجهه با بی‌معنایی را ندارد؛ از این رو بی‌درنگ در جست‌وجوی علتی می‌گردد که این رخداد دردناک را در شبکه‌ای از مفاهیم آشنا جای دهد. هر کس آن علتی را برجسته می‌کند که با دستگاه فکری او سازگارتر است. فردی به تقدیر پناه می‌برد، منتقد به ساختار، روان‌شناس به زخم‌های روحی، و عامه مردم گاه به نفرین، بخت یا سرنوشت. شاید حقیقت این باشد که چنین رخدادهایی محصول یک علت واحد نیستند. زندگی انسان صحنه تلاقی نیروهای متعدد روانی، خانوادگی، اقتصادی و اجتماعی است. اصرار بر یافتن یک مقصر نهایی، بیش از آنکه ما را به حقیقت نزدیک کند، میل ما به ساده‌سازی واقعیت را آشکار می‌سازد. آنچه در آن مراسم شنیدم، برای من صرفاً مجموعه‌ای از توضیحات درباره مرگ یک جوان نبود؛ بلکه آینه‌ای بود که جامعه در آن خود را بازمی‌تاباند. هر روایت، بخشی از واقعیت را روشن می‌کرد و در عین حال بخش‌های دیگری را در تاریکی فرو می‌برد. شاید به همین دلیل است که فهم یک تراژدی انسانی، بیش از آنکه به پاسخ‌های قطعی نیاز داشته باشد، به درک پیچیدگی زندگی محتاج است. ✍🏻 #لیلا_خدایار –تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ قلبمی، مـــامـــان… 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 #فراخوان دومین همایش بین المللی پژوهش در عصر نوین ⏰پذیرش مقالات از تاریخ ۳ خرداد لغایت 1مرداد۱۴۰۵ آدرس سایت khzconf.ir نمایه سازی مقالات در سیویلیکا دبیر اجرایی مهران طاهری 09169820283 پشتیبان دریافت مقالات در ایتا @Bbkr24 لطفا توجه داشته باشید مقالات حتما در فرمت و سربرگ همایش ارسال شوند. 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

از زمان برقراری سکوت نظامی صحنه نبرد به جهت حفظ اتحاد و همدلی سعی کرده‌ایم هیچ موضعی را بر علیه گفت‌و‌گوها و پیش‌نویس تفاهم اولیه رسانه‌ای نکنیم و امیدوار باشیم میدان دیپلماسی نیز مانند میدان رزم با مجاهدت پیش رود و به تثبیت پیروزی ها بیانجامد. فرمایشات دیشب وزیر محترم خارجه در توضیح و دفاع از کلیات متن تفاهم هیچ نسبتی با تثبیت پیروزی نداشته و بازگشت به شرایط قبل از جنگ تحمیلی دوازده روزه است. انگار نه خانی آمده نه خانی رفته! فاجعه بارتر اینکه در ذهنیت وزارت خارجه، مقاومت عامل جنگ معرفی می‌شود و حتی به فریب بودن مذاکرات علی رغم اعتراف دشمن توجه نمی‌شود. حال اگر این اعلام تثبیت پیروزیهای زودهنگام توسط مسئولین از روز صدم جنگ و فضای رسانه‌ای که ایجاد کرده بودند که البته با حملات دشمن ناکام ماند و همینطور اعلام زودهنگام نهایی سازی متن تفاهم برای فشار‌ به جهت امضای تفاهم باشد، همچنان حضور مجاهدانه مردم در خیابان و مطالبه شرایط تایید شده رهبری معظم ضرورت دارد و موجب پشت‌گرمی مسئولین شعام جهت تصمیم گیری به دور از خطای محاسباتی خواهد بود و در نهایت این امر رهبری معظم است که فصل الخطاب جنگ و صلح خواهد بود و مردم خیابان با تمام وجود تابع تصمیم معظم له خواهند بود. ✍🏻 استاد امین اسدپور #یادداشت_اختصاصی #نقد_درون_گفتمانی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻هیشکی تو بازار به کاسب بدقول نسیه جنس نمیده... ✍🏻 #پردیس_قاسمیان #کوتاه_نوشت #نقد_درون_گفتمانی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌وضعیت: فاقد کپشن ✏️@bahanesh

📌مروری بر مقالۀ «رمان تربیتی و داستان‌های بریتانیایی قرن نوزدهم» نوشته ریچارد سالمون 🗂 بخش دوم گفتمان خودشکوفایی و ایدۀ تربیتی انگلیسی «خودشکوفایی» گفتمان رایجی بود که از اوایل قرن نوزدهم در انگلستان رواج یافت و آرزوهای بزرگ در همین فضای گفتمانی ظهور کرد. خودشکوفایی بر عمل و کار و تحرک اجتماعی تاکید می‌کرد؛ یعنی تنها با عمل و کار است که می‌توان به شخصیت خود دست یافت. البته این گفتمان بیشتر مربوط می‌شد به طبقه پایین جامعه و دور از کلانشهر یا جامعه متوسط انگلستان. (توجه داشته باشیم که انگلستان به دلیل انقلاب صنعتی و ظهور فرهنگ کارگری زودتر از آلمان و فرانسه با مسئله جامعه طبقاتی مواجه شد، به همین دلیل گفتمان خودشکوفایی و تکیه بر عملِ خود در انگلستان اهمیت یافت و زود ریشه گرفت!) شخصیت‌های اصلی رمان تربیتی انگلیسی با تکیه بر همچین گفتمانی ظهور کردند؛ در جامعه انگلستان اگر کسی می‌خواست به حرفه و شغلی دست پیدا کند، باید می‌توانست با خودتأییدی (آنچنان که در دیوید کاپرفیلد هست) یا عبرت از گذشته و درک ضرورت عمل (آنچنان که در آرزوهای بزرگ هست)، به شخصیت و حرفه خود دست پیدا کند. گفتمان خودشکوفایی، آموزه‌ای بود که از ظرفیت ارادۀ فردی برای مقاومت و غلبه بر شرایط نامطلوب حمایت می‌کرد. فردی مخاطب این گفتمان بود که انسانی با شرایط معمولی باشد، نه نابغه، و نه محکوم به اعمال شاقّه؛ انسانی آزاد که می‌تواند گام به گام مسیر رشد را طی کند. او باید انسانی معمولی باشد و غلبه بر شرایط بیرونی برای او، نیازمند ارادۀ استثنایی و عجیبی نباشد. (تقریبا شبیه به شخصیت پیپ) ادامه👇🏻

اما پیپ در آرزوهای بزرگ آنچه تجربه می‌کند، چیزی فراتر از فضیلت صرف عمل است. پیپ می‌فهمد که برای رسیدن به شخصیت و کشف خویشتن خویش، باید به چیزی فراتر از عمل دست یافت. البته که تربیت در همینجا اهمیت می‌یابد، ولی انگار چیزی مبهم و گنگ و غیر قابل اشاره وجود دارد که در شخصیت شدن یک آدم نقش اساسی را بازی می‌کند. مهم نیست چقدر در عمل و کار و حرفه خوب و موفق ظاهر شوید، ثروتمند باشید و دیگران به شما احترام بگذارند، این فقط بخشی از ماجرا است، چیزی که به همان اندازه کار و عمل مهم است، فراتر از کار رفتن است. چیزی به دور از تزویر و ریا، چیزی برآمده از یک تشخص ذاتی و البته تربیت یافته. پیپ در واقع برای شخصیت خود کاری نکرده است. اما او چگونه به آگاهی می‌رسد، این سؤال اصلی رمان آرزوهای بزرگ است! شبیه به تجربیاتی که ویلهلم در رمان گوته دارد و در پایان می‌گوید: ای‌کاش این کارها را نکرده بودم، ولی جواب اهالی برج چه بود؟ خودت را ملامت نکن! زندگی همیشه اجازه خطا کردن می‌دهد، و خطا کردن بخشی از مسیر رشد و تربیت و رسیدن به شخصیت است! ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش 🗂 #جستجوی_شخصیت #فلسفه_ادبیات 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh