📌مروری بر مقالۀ «رمان تربیتی و داستان‌های بریتانیایی قرن نوزدهم» نوشته ریچارد سالمون 🗂 بخش دوم گفتمان خودشکوفایی و ایدۀ تربیتی انگلیسی «خودشکوفایی» گفتمان رایجی بود که از اوایل قرن نوزدهم در انگلستان رواج یافت و آرزوهای بزرگ در همین فضای گفتمانی ظهور کرد. خودشکوفایی بر عمل و کار و تحرک اجتماعی تاکید می‌کرد؛ یعنی تنها با عمل و کار است که می‌توان به شخصیت خود دست یافت. البته این گفتمان بیشتر مربوط می‌شد به طبقه پایین جامعه و دور از کلانشهر یا جامعه متوسط انگلستان. (توجه داشته باشیم که انگلستان به دلیل انقلاب صنعتی و ظهور فرهنگ کارگری زودتر از آلمان و فرانسه با مسئله جامعه طبقاتی مواجه شد، به همین دلیل گفتمان خودشکوفایی و تکیه بر عملِ خود در انگلستان اهمیت یافت و زود ریشه گرفت!) شخصیت‌های اصلی رمان تربیتی انگلیسی با تکیه بر همچین گفتمانی ظهور کردند؛ در جامعه انگلستان اگر کسی می‌خواست به حرفه و شغلی دست پیدا کند، باید می‌توانست با خودتأییدی (آنچنان که در دیوید کاپرفیلد هست) یا عبرت از گذشته و درک ضرورت عمل (آنچنان که در آرزوهای بزرگ هست)، به شخصیت و حرفه خود دست پیدا کند. گفتمان خودشکوفایی، آموزه‌ای بود که از ظرفیت ارادۀ فردی برای مقاومت و غلبه بر شرایط نامطلوب حمایت می‌کرد. فردی مخاطب این گفتمان بود که انسانی با شرایط معمولی باشد، نه نابغه، و نه محکوم به اعمال شاقّه؛ انسانی آزاد که می‌تواند گام به گام مسیر رشد را طی کند. او باید انسانی معمولی باشد و غلبه بر شرایط بیرونی برای او، نیازمند ارادۀ استثنایی و عجیبی نباشد. (تقریبا شبیه به شخصیت پیپ) ادامه👇🏻

اما پیپ در آرزوهای بزرگ آنچه تجربه می‌کند، چیزی فراتر از فضیلت صرف عمل است. پیپ می‌فهمد که برای رسیدن به شخصیت و کشف خویشتن خویش، باید به چیزی فراتر از عمل دست یافت. البته که تربیت در همینجا اهمیت می‌یابد، ولی انگار چیزی مبهم و گنگ و غیر قابل اشاره وجود دارد که در شخصیت شدن یک آدم نقش اساسی را بازی می‌کند. مهم نیست چقدر در عمل و کار و حرفه خوب و موفق ظاهر شوید، ثروتمند باشید و دیگران به شما احترام بگذارند، این فقط بخشی از ماجرا است، چیزی که به همان اندازه کار و عمل مهم است، فراتر از کار رفتن است. چیزی به دور از تزویر و ریا، چیزی برآمده از یک تشخص ذاتی و البته تربیت یافته. پیپ در واقع برای شخصیت خود کاری نکرده است. اما او چگونه به آگاهی می‌رسد، این سؤال اصلی رمان آرزوهای بزرگ است! شبیه به تجربیاتی که ویلهلم در رمان گوته دارد و در پایان می‌گوید: ای‌کاش این کارها را نکرده بودم، ولی جواب اهالی برج چه بود؟ خودت را ملامت نکن! زندگی همیشه اجازه خطا کردن می‌دهد، و خطا کردن بخشی از مسیر رشد و تربیت و رسیدن به شخصیت است! ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش 🗂 #جستجوی_شخصیت #فلسفه_ادبیات 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 رازِ ألست 🔹در بازار هستی هر انتخابی بهایی دارد؛ یکی آسودگی می‌فروشد و دیگری رنج می‌خرد. 🔸اما آنان که درد را آگاهانه پذیرا می‌شوند، به راز بیداری و جاودانگی دست می‌یابند. 🎙️ ریحانه مروتی ✍🏻 جواد جعفری –هیئت تحریریه بهانش #پادپخش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ 🔻«مهدی؛ احمد؛ بهشت» در هر لحظه‌ای که سکوت، اصوات را می‌بلعد؛ در همان یک آن تنهایی، این جملات در شاهراه فکر و دل در رفت‌ و آمد اند: چگونه رفتید؟ در آن آخرین قدم که از دنیای ما برداشتید، چه گفتید آقاجان و زمانی که سراسیمه بین صفای دل و مروه‌ی فکر می‌دویدم، چشمه‌ی یادآوری آن مکالمه جوشید. خودتان چه خوب آن مکالمه‌ی بهشتی را نقل می‌کردید. حاج قاسم هم با بغض می‌گفت؛ و شهید کاظمی با سوز... آن روز صبح در میان بمب و آتش، شما هم همان دیدید که شهید باکری دیده بود، نه؟ شما هم از آن جای تماشایی گفتید؛ اما صدای انفجار آنقدر بلند بود که نشنیدیم. مثل خیلی از حرف‌هایی که گفتید و ما به موقع نشنیدیم و بعدها فریاد وا حسرتا سر دادیم. ما اینجا ماندیم و شما رفتید آقاجان؛ به همان جای باصفایی که شهدا قبل رفتن می‌بینند و رزقشان است... ✍🏻 راضیه واحدی –تحریریه بهانش #دلنوشته 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 می‌خوانم و اشک می‌ریزم ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 🗓 ۱۳۸۷/۰۸/۰۸ 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌فلسفه‌ی محرمانه بودن یک مسئله آن است که دشمن از اسرار کشور مطلع نشود تا نتواند از آن‌ها بر علیه منافع ملی سوءاستفاده کند. ▫️اما در مفاد توافقی که با خود دشمن درحال انعقاد است، چه محرمانگی وجود دارد که مفاد آن با مردم به‌صورت رسمی حتی مطرح هم نمی‌شود، چه برسد به نقد و تحلیل؟! ✍🏻 مهدی ایزدی –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت #نقد_درون_گفتمانی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🌊 دریا و خاک زمان سوهانی است که ذات شیشه‌ای آدم‌ها را صیقل می‌دهد. آن‌قدر می‌سابد که بعد از مدتی جز پنجره‌های دوپا چیزی دیده نمی‌شود. از پَس بعضی از این پنجره‌ها دریا را می‌بینی و از پس برخی دیگر، خاک. وقتی از این پنجره‌ها، به هنگام طوفان دریا را می‌نگری جز خدا چیزی نمی‌بینی که بخواهی بخوانیش، آخر دریا دریاست، پستی و بلندی در آن غرق می‌شود. همه چیز صاف و یکدست است تا بی‌نهایت. بی‌نهایتی که از پس پنجره‌های رو به خاک از صد متر هم عبور نمی‌کند. در عالم خاک ولی همه چیز صاف و یکدست نیست، پر از پستی و بلندی است و کمتر موجی آنقدر بلند است که خاکی‌ها را تا دیدن بی‌نهایت ماورای پستی‌ها و بلندی‌ها بالا ببرد. آن‌ها وقتی باید بگویند (ای خدا) می‌گویند (ای دنیا!) سوهان‌های جدید خیلی سخت اند ولی در عوض پنجره‌ها سریع‌تر ساخته می‌شوند، در طوفان‌ها به پنجره‌ها نگاه کنیم، ببینیم دریا می‌بینیم یا خاک؟ هرچند که سوال اصلی اینست، پنجره خود ما رو به دریاست یا خاک؟ ✍🏻 علیرضا مرادی –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌شده اون کلیپ طنزه که بچه آستین کت باباشو می‌پوشید از جیبش پول ورمی‌داشت. دست آمریکا از تو آستین اسرائیل دکمه‌ی حمله به لبنان رو میزنه بعد میگه ای بابا، ای بابا، اسرائیل بد! ✍🏻 راضیه واحدی –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ هنوز توافق‌های قبلی رو از پنجره برنداشتیم… :) #طنز 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📜 #فراخوان علمی اولین همایش ملی «رسالت زن مسلمان در دنیای معاصر» ✨محورهای پژوهشی همایش: 🔹۱. رسالت اجتماعی و مدنی زن مسلمان 🔹۲. رسالت رسانه‌ای و گفتمانی زن مسلمان 🔹۳. زن مسلمان و فناوری در عصر دیجیتال 🔹۴. رسالت و نقش اقتصادی زن مسلمان در جهان معاصر 🔹۵. مبانی فقهی، کلامی، فلسفی و انسان‌شناختی رسالت زن مسلمان 🔹۶. رسالت زن مسلمان در خانواده؛ تعالی فردی و تمدن‌سازی 🔹۷. مسئولیت‌های اجتماعی زنان در بحران‌های انسانی و طبیعی (جنگ، مهاجرت، بلایا) 🔹۸. حقوق شهروندی زن مسلمان؛ کرامت، عدالت جنسیتی و اسناد بین‌المللی 🔹۹. رسالت روان‌شناختی و مشاوره ای زن مسلمان در سلامت خانواده و جامعه 🔹۱۰. رسالت تربیتی و فرهنگی زن مسلمان در آموزش رسمی و غیررسمی 🔹۱۱. زن مسلمان، چالش‌های گفتمانی، تقابل تمدنی و افق‌های آینده 🗓 زمان اختتامیه: ۲۲ آذرماه ۱۴۰۵ 🔗 راه‌های ارتباطی با دبیرخانه: 🌐 سایت همایش: icrmw.ir ☎️ تلفن تماس: ۰۲۱۵۱۲۲۲۳۹ 🆔 کانال رسمی: https://eitaa.com/joinchat/1870726786C9eb3fd9aee 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh