📌یک. دوربین ذهن‌تان را خاموش کنید؛ کلمه کفِ خیابان است برای نوشتن از یک اتفاق بزرگ، بلکه بزرگ‌ترین اجتماع تاریخ یک کشور، اول از همه باید دوربین صدا و سیما را در ذهن‌تان خاموش کنید. نویسندگی، تکثیر واژه‌های اخبار ساعت چهارده نیست. «اقیانوس خروشان ملت»، «حماسه‌ی بی‌نظیر» و «سیل خروشان»، کلماتِ مُرده‌اند. نویسنده باید کلمه‌ی زنده خلق کند. کلمه‌ی زنده کجاست؟ کفِ خیابان. بین عرق‌ریزان شانه‌های به هم چسبیده‌ی آدم‌ها. 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌دو. هلی‌شات‌ها کورند؛ تضادها را شکار کنید روایت کلان، دروغ نمی‌گوید؛ اما همه‌ی حقیقت را هم نشان نمی‌دهد. هلی‌شات‌ها فقط سیاهی جمعیت را می‌بینند؛ اما چشم نویسنده باید دنبال آن پیرمردی باشد که با کفش لنگه‌به‌لنگه، از شهرستان دور آمده و حالا در ترافیک تهران، دارد بطری آب گرم توی دست‌اش را با یک جوان مو-فشنِ امروزی نصف می‌کند. تضادها را شکار کنید. عظمت یک تشییع، در طول و عرض کیلومتری جمعیت نیست؛ در همین نقطه‌های اتصال متناقض است. در پیوند آدم‌هایی که در روزمرگی، شاید حتی به هم سلام نکنند. 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌سه. قدیس‌سازی نکنید؛ بگذارید رفتار مردم روایت کند از قدیس‌سازیِ اغراق‌شده بپرهیزید. سوگواری واقعی، نیازی به صفت‌های تفضیلی متکلف ندارد. وقتی از رابطه‌ی مرید و مراد می‌نویسید، بگذارید خود رفتار مردم، این رابطه را تفسیر کند. به جای نوشتن «اندوه جان‌کاه ملت»، بنویسید فلان زنِ دست‌فروش کنار خیابان انقلاب، چه‌طور بساط‌اش را جمع کرده بود و فقط خیره مانده بود به مسیر تابوت. عمل را نشان دهید، نه احساس خودتان را. #ادامه_دارد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

سلام به مخاطبین فرهیخته‌ای که به‌تازگی به جمع خانهٔ نویسندگان بهانش اضافه شدند🌻 🏠 این خانه در راستای تقویت مهارت نویسندگان جبههٔ انقلاب و ترویج فرهنگ ادبیات‌خوانی و روایت‌نویسی از پیشرفت‌های انقلاب اسلامی بنا شده است. 🧑‍💻 پیام‌های شما در حال پاسخ‌دهی است. پذیرای پیشنهادها و نظرات شما هم هستیم: 🔗 @admin_bahanesh 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

✊🏻 مُشتِ بسته، تمام نگفتنی‌های یک ملت است که راهی به گلو پیدا نکرده‌اند! 📷 سارا زینلی –تحریریه بهانش #روایت_وداع 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻اللَّهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَیْرا ما بر پاکی‌اش شهادت می‌دهیم و خونش بر ایثارش... ✍🏻 #پردیس_قاسمیان –تحریریه بهانش #روایت_وداع 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ نگویید تشییعِ خامنه‌ای…❤️‍🩹 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻شبکه ۱۴ اسرائیل مدعی شد: نیروی قدس سپاه با تأسیس واحدی به نام «مختار» قصد دارد با همکاری با کارتل‌های مکزیکی ترامپ را به قتل برساند. #پاتوق_خبری_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 گروهی که دیپلمات نبود حاشیه‌ای بر وداع هیئت فاطمیون افغانستان با پیکر مطهر رهبر شهید ▪️این فیلم را چند بار دیده‌ام؛ هر بار هم به فیلمبردارش اصرار می‌کنم از تک‌تکشان کلوزآپ بگیرد، شاید بتوانم داستانشان را از چشم‌هایشان بخوانم. مثلاً آن مردِ قدبلندِ سمت راست تصویر. انگار کمرش صاف نمی‌شود. دست روی سینه می‌کشد؛ هوا برایش سنگین است. از همان اول، نگاهش را میدزدد؛ نمی‌خواهد روبه‌رو را ببیند. بعضی لحظه‌ها حتی حس می‌کنم دستش را به اصرار گرفته‌ و آورده‌اند. ▫️می‌برندش جلو. باید مثل دیپلمات‌ها، شسته‌رفته و مطابق تشریفات، همان‌جایی بایستد که اشاره می‌کنند. می‌ایستد. کناری‌هایش بلند گریه می‌کنند، بر سر و سینه می‌زنند، اما او فقط نگاه می‌کند. هنوز باورش نشده عمامه‌ی مشکی روی تابوت، برای اوست. در بهت فرو می‌رود. دو نفسِ عمیق می‌کشد و بهتش فرو می‌ریزد. دست روی چشم‌هایش می‌گذارد و مردانه می‌گرید. ▪️دلم می‌خواهد فکرش را بخوانم. برای رهبر یک کشورِ همسایه گریه نمی‌کند. گریه‌اش شبیه گریه‌ی ما ایرانی‌ها هم نیست. دنبال خط و ربطش با آقای شهیدِ ایرانم. نگاهش، نگاهِ کسی است که تمام پناهش را از دست داده. اشک‌هایش، اشکِ یتیم‌شده‌هاست و کمرش، کمرِ کسی که علمدار روبرویش افتاده و کاری از دستش بر نمی آید ▫️لب‌هایش تکان می‌خورد و من باز هم فیلمبردار را قسم می‌دهم: «زوم کن روی صورتش.» و فیلمبردارِ ذهنم داد می‌زند: «روی صورتِ کدامشان؟ تک‌تکشان گریه می‌کنند، بر سر می‌زنند و زیر لب چیزی می‌گویند. کدامشان را؟» راست می‌گوید. ▪️خودم بی‌اجازه می روم توی ذهن مردی که دلم می‌خواست کلوزآپش را ببینم. چند باری دوستان شهیدش می‌آیند جلوی چشم‌هایش؛ می‌خندند و می‌گویند: «آقا آمد پیش ما... تو کی می‌آیی؟ داره دیر میشه‌ها» چند بار هم افغانستان و کابلش جلوی چشمش جان می‌گیرند؛ خوشه‌های گندمِ بامیان برایش می‌رقصند و طعنه می‌زنند: «خاک خوده ایله کردی که چی؟ آخرش چی نصیبت شد؟ از کابل تا ایران، از ایران تا سوریه... همی قسم آواره ماندی. نه اوجه از تو شد، نه ایجه.» بعد تر هم صورت بچه هایش را می‌بیند. زانو زده‌اند روبه‌رویش. بغض دارند. مادرشان بیمارستان است و غربت و بی‌کسی گلوی همه‌شان را فشار می‌دهد. ▫️و حالا... حالا می‌خواهد روبه‌روی مرادش صاف بایستد. دستش را روی سینه می‌گذارد، زیر لب می‌گوید: «همه‌اش فدای سرت... پاشو.» نگاهش به مردِ مسئول تشریفات می‌افتد. مرد اشاره می‌کند که باید بروند. گریه را تمام می‌کند. وقارِ مردانه ی یک هزاره را تمام عیار رعایت می‌کند. پایش را محکم برمیدارد و توی مسیر مشخص می‌رود. ♦️دوربین لانگ شات را می‌گیرد. دیگر کمر مرد خم نیست. ✍🏻 زینب جلالی –تحریریه بهانش #روایت_وداع 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📽 روایت شهید آوینی از روزهای بعد امام ✍🏼 «امام رفت و زمین ماند و ما نیز بر زمین ماندیم، با داغ جراحتی سخت بر دل و باری سنگین بر دوش...» 🔸انتظار در مبارزه است و این بزرگ‌ترین پیام برای روزهای سختی است که پشت سر می‌گذاریم. با وجود تمام سختی‌ها و داغِ فقدان، حقیقت همواره پایدار خواهد ماند. 🎞 دریافت ویدئو با کیفیت #شهید_آوینی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh