هدایت شده از حمید رضا مهدوی ارفع
❗️ فقط برای عبرت از تاریخ
🔸نمایشنامه : جام زهر
🖌 نویسنده: حمیدرضا مهدوی ارفع
🔸 صحنه اول
مکان : صفین، غرب عراق، نزدیک شهر رقه و در ساحل رود فرات که امروزه با نام روستای ابو هریره❗️ شناخته میشود.
زمان: ماه صفر سال ۳۷ هجری
( سپاه امام با قدرت پیش رفته، عمروعاص از ترس و بیچارگی برای نجات جانش شلوارش را پایین کشیده و عورتش را نمایان کرده تا بتواند فرار کند. معاویه در خیمه مثل بید می لرزد و بی هدف تند تند، راه می رود. مالک اشتر در چند قدمی خیمه معاویه، چپ و راست شمشیر می زند)
یزید بن هانی (پیک امام علی): مالک! علی می گوید برگرد!
مالک: به امامم سلام برسان و بگو: آقا جان! الآن وقت برگشتن نیست. من در چند قدمی خیمه معاویه هستم. کارش تمام است.
ابن هانی: مالک! برگرد، به تو می گویم برگرد!
(مالک اشتر با ناراحتی و تعجب برمی گردد و در بین راه نگاهی خشم آلود به معاویه می اندازد. معاویه جلوی خیمه متکبرانه ایستاده و خنده معناداری به مالک اشتر می زند.
عده ای از یاران علی، شمشیرها را بر فرق امام گذاشته اند تا از بازگشت مالک مطمئن بشوند.
با پدیدار شدن قامت رعنای مالک از بین گرد و غبار میدان، جمعیت با هلهله و الله اکبر شادی خود را از آتش بس، ابراز می کنند.)
🔸صحنه دوم
در طرف دیگری ۴_۵ نفر مثل مالک و سهل بن حنیف و سلیمان بن صُرد زانوی غم بغل گرفته اند.)
مالک: ای بی عرضه ها! چرا نتوانستید این نادانها را توجیه کنید تا من خواسته علی را درباره معاویه اجرا و این غده سرطانی را ریشه کن کنم؟
سهل: همه ما مشغول جهاد تبیین بودیم. عمار را برای همین به شهادت رساندند. ولی مردم فریب نفوذی ها را خوردند و از ادامه جنگ سرباز زدند.
سلیمان بن صُرد: گویا این جماعت، مسخ شده اند و فراموش کرده اند که آیه « عسی أن تکرهوا شیئاً و هو خیرً لکم »¹درباره جنگ نازل شده!
عمروبن بدیل: حالا انشاءالله خیلی هم بد نشده بالاخره به هر دلیل علی خودش حکمیت را پذیرفته ما که نباید از امام مان جلو بزنیم.
مالک ( در حالی که از عصبانیت به سمت عمرو هجوم می برد و توسط سهل بن حنیف مهار می شود با فریاد): نادان! علی حکمیت را قبول نکرد. شماها به او قبولاندید. ما قرار است یار او باشیم تا هرچه صلاح می داند انجام شود نه اینکه دیگران خواسته خودشان را بر او تحمیل کنند.
سهل بن حنیف انصاری( با بغض): علی کسی نیست که زیر بار صلح تحمیلی برود ولی وقتی ببیند اکثریت بصیرت ندارند و خواص هم قصد شقه شقه کردن امت را دارند مجبور است وحدت در تصمیم اشتباه را بر تفرقه در تصمیم درست ترجیح بدهد.
( عمروبن بدیل غرغر کنان از جمع خارج می شود)
سهل: خوشا به حال عمار که تا لحظه آخر جهاد تبیین کرد و با شهادت رفت تا این لحظات تلخ و دوران تلخ تر پس از آن را نبیند.
مالک: بخداوندی خدا من فقط چند متر تا سرنگون کردن معاویه فاصله داشتم. کاش مُرده بودم و امروز را نمی دیدم.
سلیمان بن صُرد: لاحول و لاقوة الا بالله العلی العظیم
🔸صحنه سوم (کوفه، هنوز چند ساعتی از بازگشت لشکر نگذشته)
مؤدب: یا امیرالمومنین! سرت سلامت سهل بن حنیف انصاری نتوانست غصه مظلومیت شما در ماجرای آتش بس صفین و قصه پرغصه حکمیت را تحمل کند و دقایقی پیش دق کرد و جان به جان آفرین تسلیم نمود.
امام علی: من از این اتفاق اصلاً تعجب نمیکنم برعکس از شما متعجبم که چگونه این صحنه خیانت آلود را دیدید و هیچ متاثر نشدید در ماجرای غم انگیز حکمیت لو أحَبَٓنی جَبلً لَتَهافَت: اگر کوهی هم مرا دوست می داشت، متلاشی می شد سهل بن حنیف انصاری که جای خود دارد. خدا او را رحمت کند که راحت شد و إنٓا انشاءالله به لاحقون .
🔸صحنه چهارم
(معاویه و حکومت بنی امیه تا ۹۱ سال پابرجا ماند،حکومت امام علی علیه السلام دچار ضعف و اختلافات داخلی شد.)
معاویه: عمروعاص! از علی چه خبر؟
عمروعاص: دیگر کسی در عراق امر او را اطاعت نمی کند.فرقه خوارج را پنهانی تقویت کرده ایم تا اندیشه سکولاریسم و بی ارتباطی دین با سیاست را ترویج کنند. مشغول شناسایی کسی از متحجرین هستم تا قربة الی الله علی را بکشد.
معاویه: پس فرصت خوبی برای حمله به عراق است. به تمام فرماندهان و سربازان بگو مال و ناموس اهل عراق حلال تان. بتازید و بهشت را بخرید.
مالک: یا امیرالمومنین! لشکر شام، شهر به شهر غارت میکنند,آدم میکشند,ناموس مسلمانان را هتک میکنند و با غرور و دستی پر از غنائم برمیگردند، چه امر میفرمایید؟
امیرالمومنین: مالک جان! رهبری که حرفش پذیرفته نمی شود چه دستوری بدهد.
سلیمان بن صُرد: علی جان! الآن خبر رسید لشکر معاویه به شهر انبار حمله کرده فرماندار تو را کشته، اموال عمومی و خصوصی را غارت کرده و به زنان مسلم و غیر مسلم رحم نکرده اند.
علی: به خدا سوگند هر ملتی که درون مرزهای خودش مورد هجوم قرار گیرد ذلیل خواهد شد.
( و در حالی که بصورت سیلی می زند و می گرید): أین عمار!...
🔸صحنه آخر: فزتُ و ربٓ الکعبه
❗️ما اهل کوفه نیستیم...
هدایت شده از حمید رضا مهدوی ارفع
زمان:
حجم:
935.2K
❗️ توضیحات بسیار مهم حجت الاسلام مهدوی ارفع درباره نمایشنامه جام زهر
🆔 @mahdavi_arfae
داستانک
🌕 اشک ماه
در دل آسمان پهناور، ماه زیبا، آرام و مغرور خود نمایی میکرد.
او همیشه خود را بینیاز از خورشید میدانست.
میگفت:
«من در شب میدرخشم. همه نگاهم میکنند، همه برایم شعر میسازند، روز را روشن کردن که کاری ندارد. من شب را روشن میکنم»
اما کسی نمیدانست که پشت این غرور، حسادتی پنهان بود.
ماه هرگاه خورشید را در آسمان میدید، قلبش فشرده میشد.
با خودش فکر میکرد:
«چرا او اینهمه نور دارد؟ چرا صبحها همه به سوی او میچرخند؟ چرا نامش همیشه با شکوه میآید؟»
هر شب، ماه دور میشد...
پنهان میشد...
کوچک میشد...
آب میشد از این حسادت.
اما شب، مهربان و دانا، هر بار دستش را میگرفت، نوازشش میکرد و میگفت:
«برگرد... تو زیبا هستی، ولی نورت از خودت نیست... فراموش نکن...»
و ماه، آهستهآهسته بازمیگشت... دوباره نور میگرفت... دوباره کامل میشد.
تا آنکه روزی زمین تصمیم گرفت بین ماه و خورشید آشتی برقرار کند.
زمین در میانهی راه ایستاد.
اما این وساطت عجیب بود...
ناگهان، ماه، درست در میانهی آسمان، سیاه شد.
نه نور، نه درخشش، نه دیده شدن.
خسوف شد.
و ماه، در اوج حضور، بیفروغترین لحظهاش را تجربه کرد.
در آن تاریکی، سکوتی تلخ نشست روی دلش.
همانجا بود که فهمید...
همهی آن نور، انعکاس خورشید بود.
او خودش نور نداشت.
آنچه داشت، هدیهای بود از کسی که همیشه از او دوری میکرد...
ماه به گریه افتاد.
دلش شکست.
و برای نخستینبار، بهجای بالا رفتن، خم شد...
به سمت خورشید، به سمت حقیقت...
از آن روز، هر صبح در افق با چشمان خیس، به خورشید خیره میشود.
و اشکهایش، یکییکی در دل شب، ستاره میشوند.
تا یادمان بماند:
آنکه نور دارد، اهل غرور نمیشود.
و آنکه بازتاب میگیرد، باید قدردان باشد، نه حسود...
https://eitaa.com/barangbo