هدایت شده از حمید رضا مهدوی ارفع
زمان:
حجم:
935.2K
❗️ توضیحات بسیار مهم حجت الاسلام مهدوی ارفع درباره نمایشنامه جام زهر
🆔 @mahdavi_arfae
داستانک
🌕 اشک ماه
در دل آسمان پهناور، ماه زیبا، آرام و مغرور خود نمایی میکرد.
او همیشه خود را بینیاز از خورشید میدانست.
میگفت:
«من در شب میدرخشم. همه نگاهم میکنند، همه برایم شعر میسازند، روز را روشن کردن که کاری ندارد. من شب را روشن میکنم»
اما کسی نمیدانست که پشت این غرور، حسادتی پنهان بود.
ماه هرگاه خورشید را در آسمان میدید، قلبش فشرده میشد.
با خودش فکر میکرد:
«چرا او اینهمه نور دارد؟ چرا صبحها همه به سوی او میچرخند؟ چرا نامش همیشه با شکوه میآید؟»
هر شب، ماه دور میشد...
پنهان میشد...
کوچک میشد...
آب میشد از این حسادت.
اما شب، مهربان و دانا، هر بار دستش را میگرفت، نوازشش میکرد و میگفت:
«برگرد... تو زیبا هستی، ولی نورت از خودت نیست... فراموش نکن...»
و ماه، آهستهآهسته بازمیگشت... دوباره نور میگرفت... دوباره کامل میشد.
تا آنکه روزی زمین تصمیم گرفت بین ماه و خورشید آشتی برقرار کند.
زمین در میانهی راه ایستاد.
اما این وساطت عجیب بود...
ناگهان، ماه، درست در میانهی آسمان، سیاه شد.
نه نور، نه درخشش، نه دیده شدن.
خسوف شد.
و ماه، در اوج حضور، بیفروغترین لحظهاش را تجربه کرد.
در آن تاریکی، سکوتی تلخ نشست روی دلش.
همانجا بود که فهمید...
همهی آن نور، انعکاس خورشید بود.
او خودش نور نداشت.
آنچه داشت، هدیهای بود از کسی که همیشه از او دوری میکرد...
ماه به گریه افتاد.
دلش شکست.
و برای نخستینبار، بهجای بالا رفتن، خم شد...
به سمت خورشید، به سمت حقیقت...
از آن روز، هر صبح در افق با چشمان خیس، به خورشید خیره میشود.
و اشکهایش، یکییکی در دل شب، ستاره میشوند.
تا یادمان بماند:
آنکه نور دارد، اهل غرور نمیشود.
و آنکه بازتاب میگیرد، باید قدردان باشد، نه حسود...
https://eitaa.com/barangbo