مردم نمی‌دانند چگونه می‌شود بی‌ هیچ واژه‌ای کسی را که این‌ همه دور است این‌همه دوست داشت...

ز من‌ مخواه صبوری کنم به پای فراق که صبر پای فراق تو کار ایوب است...

آفتابا چه خبر؟ این همه راه آمدی که به این خاک غریبی برسی؟ ارغوانم را دیدی سر راه؟ مثل من پیر شده است؟ چه به او گفتی؟ او با تو چه گفت؟ نه! چرا می‌پرسم ارغوان خاموش است دیرگاهی‌ست که او خاموش است آشنایان زبانش رفته‌اند ارغوان ویران است هر دومان ویرانیم

و من تورا بسیار آرزو کردم..

حالِ مرا از نوشته‌هایم نخواهی فهمید من پشتِ کلمه‌هایی که ننوشته‌ام، خواهم گریست.

فراغِ تو، تنها یک دلتنگی نبود؛ حسِ گم کردنِ بخشی از خودم بود، بخشی که هرگز نمی‌توانست بدونِ دیگری، کامل باشد...

_

در غمت، گر جان به دشواری دهم، معذور دار زآنکه دل تنگ است و آسان بر نمی‌آید نفس

صورتت‌ را‌ به‌ چه‌ تشبیه‌ کنم‌ در شعرم؟ ماه‌ بیجا‌ بکند‌ مثل ِ،تو‌ زیبا،بشود:)

چه راه چاره به جز تکیه‌گاه هم بودن؟ که حال ما دو نفر چون دو استکان خم است

تو جونمی تنمی وطنمی ؛) 🤍- @Docharat