۳ فروردین ۴۰۵، روزهای عید و جنگ ۱:۰۷ شب از غروب با ایران خانوم بیرون بودیم؛ از بازار و خرید و پیاده‌روی بگیر تا تجمع و راهپیمایی، این‌روزها همه‌جا همراهم است و لحظه‌ای از خود جدایش نمی‌کنم. در بازار و پاساژ برخی که کنارم می‌دیدنش، می‌گفتند: - خانم! ببخشید، راهپیمایی بودید؟! - خانم! ببخشید، این شب‌ها کدام خیابان‌ها برنامه برقرار است؟! - خانم! ببخشید، کجا پرچم می‌فروشند؟! بعضی‌ها هم طوری که بشنوم شعار می‌دادند. به فراخور هرکدام لبخندی یا چشم‌غره‌ای تحویلشان می‌دادم. حالا هم داریم با هم برمی‌گردیم خانه؛ هردو حسابی باران‌خورده و خسته‌ایم. او بر دوشِ من است، من در آغوشِ او. صدای قدم‌هایم روی آسفالت کوچه و برخورد چادر و شلوارم که هردو خیسِ باران‌اند، سنگینی می‌کند روی مغزم. سکوت را می‌شکنم، ایران خانوم را می‌بوسم و کنار گوشش زمزمه می‌کنم: خدا خاکت را برای این مردمِ مدافعِ مجاهد حفظ کند و سایه‌ات را مستدام نگه دارد که بس عزیزی‌. •باطـن•🇮🇷 @baten110

«زخم است که قلب‌ها را عمیقاً به‌هم پیوند می‌دهد..» ‌- هاروکی موراکامی‌

محمدتقی! محمدتقی، می‌شنُفی آقاجون؟! می‌شنفی عزیز؟! محمدتقی، می‌شنفی؟! تو در آستانه‌ی بهشتی... خوشا به حالت:) *شهید محمدتقی طاهرزاده، شاید لحظات آخر، شما آقا رو از آسمون صدا کردی و گفتی: سید، می‌شنوی؟! تو در آستانه‌ی بهشتی... سید! می‌شنوی؟! •باطـن• @baten110

- آهِ حسـرت -

زیر قدم‌هایمان به سمت قدس، له خواهید شد. *از امشب، امشبِ بارونی!🇮🇷 •باطـن• @baten110

بد شد که🦦🩸

- به تماشای موج‌ها نشسته‌ایم تا موجِ صد و ده برسد.

ما همچنان با صدای شما زنده‌ایم آقا برامون از بهشت دعا کن. •باطـن• @baten110

- علی(ع)!

سلام ای بغض پرحسرت یک‌تاریخ💔

شرح احوالات: تلاشِ مداوم برای بقا و فرار از بغضِ ناشی از دل‌گرفتگی، بی‌توجهی عمیق به بی‌صبری و کلافگی، توجیه اتفاقات برای به دست آوردن آرامش و همچنان مسرّانه ادامه دادن به زیست اجتماعی (زیست اجتماعی، تنها ساعاتی از زندگی‌ست که حیات را احساس می‌کنم🌱)