قلب آبی ام را به او دادم اما سیاه پس گرفتم.

11:11

چنان عزیز بود که سقوطش از چشم من، پیش از هر چیز، قلب خودم را ویران کرد.

او دوست نداشت که تنها باشد؛ افزون بر این علاقه ای به بودن در کنار مردم نداشت.

لیلیوم آبی»»»»»»»»»

می‌دانی.. روحم دیگر نمی‌کِشد. نه این حجمِ خاطره را، نه این‌همه سنگینیِ نامرئی را، نه این رفت‌وآمدهای بی‌صدا را. گاهی حس می‌کنم تمام این سال‌ها را در دل همان دریاچه زندگی کرده‌ام؛ روی پلی که مدت‌هاست شکسته، اما من هنوز فکر می‌کردم می‌شود از رویش عبور کرد.

کنار او اسیپ پذیرترینم، کنارش ضعیف ترینم ، انگار بعد تمام ویرانی ها به پناهگاهی کوچک‌و موقت رسیده ام . حرف هایم را بگویم گوش دهد درک کند در آغوشم بگیرد .. هرچه کوتاه ، موقت اما آرام کننده امیدواری کوتاهی در دنیای ویرانم . اما چه حیف که مال من نیست او موقت است این را میدانم. اما قلب‌من خبر ندارد...

11:11

تو آبی ترین اتفاق زندگی منی چه باشی چه نباشی...

پایان هرچیزی زیباست، البته اگه تا اونموقع زنده بمونیم.

"ای‌همیشگی‌ترین‌عشق:)..💙