تاسبتون را به یاد داری؟ گفتم عاشقت هستم و ما خوشبخت بودیم. پاییز را چه؟ که تو نیز گفتی عاشقم هستی و ما خوشبخت بودیم. زمستان را که فراموش نکردی؟ ما هر روز بیشتر عاشق یکدیگر می‌شدیم و خوشبخت بودیم. و بهار. بهار را هیچگاه فراموش نمی‌کنم. گفتم عاشقت هستم اما تو نگفتی منم همینطور. فریاد زدم دوستت دارم، اما تو نگفتی منم همینطور. اشک ریختم و التماست کردم پاسخم بدهی، ولی تو حتی لب‌های خشکت را از هم باز هم نکردی. بهار را فراموش نخواهم کرد، زمین جان گرفته بود و تو جان از دست داده بودی. ما بدبخت بودیم. من بدبخت بودم.

گفت:《تو چه می‌دانی درد چیست؟》 گفتم:《تو با گِل ساخته شدی من با درد. تو چه می‌دانی درد چیست؟》 پاسخ داد:《تو با درد ساخته شدی من درد را تنفس می‌کنم.》

عادتش بود با کلمات بازی کند. روزی گفت:《درد را از هر طرف بخوانی از رنجش نمی‌کاهد.》 روز دیگر گفت:《نمی‌دانم چرا مردم از مرگ هراس دارند، مرگ را که بر عکس کنی گرم می‌شود.》 و فردایش گفت:《برعکس گنج، جنگ است. همانطور که همه سرش جنگ می‌کنند.》

نمی‌توانی تا ابد مرا دوست بداری. هرکس مرا دوست داشت نابود شد، و به محض آنکه از دوست داشتنم رها شدند رشد کردند. من آفتم، مانع رشدم.

شخصیت‌هایی خواهم ساخت هرکدام با یک درد و هر کدام نمادی از انسان‌های گم‌شده در این جهان. شخصیت‌هایی خواهم ساخت که در جهان هیچکس به آنها توجهی نمی‌کنند، می‌سازم و به دیگران نشان می‌دهم که باید به آنها هم توجه کنند! کار من این است... کار یک نویسنده این است...

یک روز خواهد آمد که پس از تمام آن تلاش‌ها نتیجه را خواهی دید. نتیجه یا جلوی چشمانت، اشکت را در می‌آورد و یک نابودی می‌شود، و یا اشک شوقت را در می‌آورد و یک شاهکار می‌شود. به هر حال به نظر من هیچکدام از آنها، نمی‌توانند تمام آن شب‌ بیداری‌ها، بالشت‌های خیس، گریه‌های در خیابان، و تمام آن احساسات بد را جبران کنند.