عادتش بود با کلمات بازی کند. روزی گفت:《درد را از هر طرف بخوانی از رنجش نمی‌کاهد.》 روز دیگر گفت:《نمی‌دانم چرا مردم از مرگ هراس دارند، مرگ را که بر عکس کنی گرم می‌شود.》 و فردایش گفت:《برعکس گنج، جنگ است. همانطور که همه سرش جنگ می‌کنند.》

نمی‌توانی تا ابد مرا دوست بداری. هرکس مرا دوست داشت نابود شد، و به محض آنکه از دوست داشتنم رها شدند رشد کردند. من آفتم، مانع رشدم.

شخصیت‌هایی خواهم ساخت هرکدام با یک درد و هر کدام نمادی از انسان‌های گم‌شده در این جهان. شخصیت‌هایی خواهم ساخت که در جهان هیچکس به آنها توجهی نمی‌کنند، می‌سازم و به دیگران نشان می‌دهم که باید به آنها هم توجه کنند! کار من این است... کار یک نویسنده این است...

یک روز خواهد آمد که پس از تمام آن تلاش‌ها نتیجه را خواهی دید. نتیجه یا جلوی چشمانت، اشکت را در می‌آورد و یک نابودی می‌شود، و یا اشک شوقت را در می‌آورد و یک شاهکار می‌شود. به هر حال به نظر من هیچکدام از آنها، نمی‌توانند تمام آن شب‌ بیداری‌ها، بالشت‌های خیس، گریه‌های در خیابان، و تمام آن احساسات بد را جبران کنند.

به این پی بردم که من عاشق وقتیم که آفتاب از بین برگ‌های انگور حیاتمون میوفته تو خونه

عاشق وقتاییم که شب میشه آرامشش به اعماق وجودم رسوخ می‌کنه

من عاشق وقتاییم که بعد از بارون پرنده‌ها بلند بلند و با هم آواز می‌خونن و شکرگزاری می‌کنن

عاشق اینم که ذوق آدما رو ببینم

عاشق نسیم اول صبحم