سی روز برای حسین خواهم نوشت. سی روز از مظلومیت چشمانش خواهم گفت، آنقدر می‌نویسم که هیچ شیری زاری نکند، آنقدر می‌نویسم که هیچ نوزادی تیر نخورد. که هیچ کودکی یتیم نشود. آنقدر می‌نویسم که تاریخ عوض شود، یا من تمام خواهم شد یا اشک‌هایم. آنقدر می‌نویسم که همه بفهمند این ملت از پا نخواهند ایستاد، یک ایران است و یک اسلام، یک اسلام است و یک حسین. آنقدر می نویسم که حسین آب بنوشد و شهید شود.

اشک ریختن بدیهی ترین کاری‌ست که می‌توان کرد. ساده‌ترین کار، اما همینش همم جوری قلب را می‌سوزاند که اشک‌ها رود بشوند و دردها دریا. امروز اولین طبل‌ها به صدا درآمدند، امام من می‌بینی؟ هر طبل پژواک قدم‌های توست به سوی میدان نبرد. هر طبل پژواک تیرهای پروازکرده و اتفاقات ناگوار آینده‌ست. و چقدر نام تو مقدس است، چقدر همچو شهادت زیباست که او زمانی از این دنیا برود که ما طبل‌هایمان را برای عزاداری تو بیرون می‌آوریم. #vidar

سایه‌های درونمان ترشح می‌شدند و ما را در خود غرق می‌کردند

تنها چیزی که حالا می‌خواهم، این است که عضو جایی باشم، عضو چیزی. و وقتی رفتم، اثری از من بماند.

چه شد که تبدیل به همان فرشته‌هایی شدی که روی برف می‌ساختی؟ حالا که تابستان شده چه کنم؟ #vidar