کاش ارتباط ما با امام زمان، مثلِ حاج ملا آقاجان بود که وقتی هم می‌خواســــت بخوابه، دست‌ش رو مثلِ گداها باز می‌ذاشت و می‌خوابید و به حضرت می‌گفت:«من گدایِ شما هستم یا صاحـــب‌الزمان! اگه گذرت از این مسیر افتاد، یه چیزی هم به ما عنایت کن..» قبل از هرکاری هم رویِ پا می‌ایستاد سلام می‌داد و می‌گفت: «آقاجان من صبحم رو به یاد شما شروع می‌کنم؛ شما فرمانده‌یِ منی، من غلام شما هســــتم؛ خودم و زندگی و همه چیزم رو به شما می‌ســــپارم...💔 سلام امام زمانم تسلیت میگم آقاجان شهادت پدرت رو السلام علیک یا امام حسن عسکری ع https://eitaa.com/khaharaneeee

هیییییی بچه‌ها بریم آب‌تنی :)) ‌

#لطفا_برای_فرج_دعا_کنید...

خانم‌ها به شوهرشان بگویند: نانی که سر سفره می‌آوری، اگر کم باشد و حلال، بهتر است که حرام باشد و زیاد. رزق مختصر و حلال، همان جاده تنگی است که منتهی به پل می‌شود، که آخرش سلامتی است. سفره اگر رنگین باشد و حرام، آن جاده پهنی است که ماشین می‌تواند به‌سرعت در آن بتازد، اما پل ندارد و به دره سقوط می‌کند. ای مرد! این را خوب دریاب که تو راننده ماشین هستی و اهل و عیال تو مسافرانت. مبادا وسوسه‌ات کنند که «چرا در این جادۀ سنگلاخ و تنگ آمده‌ای؟ ما یک ساعت در ماشین فلانی نشسته بودیم، چقدر کیف داشت، جاده‌اش صاف بود و نرم». راه تقوا راهی است که سرازیری و سربالایی، سنگلاخ و گردنه، تنگنا و معبر دارد، اما آخرش «پل» دارد. ولی جادۀ دنیا، اتوبانی است که هرچه سریعتر بروند، زودتر به ته جاده که پلی در کار نیست می‌رسند و به دره پرت میشوند. گاهی یک عابر، لنگ‌لنگان می‌گذرد، نه‌تنها ماشین ندارد و پیاده است، که لَنگ هم می‌زند، اما او در راهِ نجات است، با نظر حقارت به او نگاه نکن!