🌸برای لبخند تو 🌸
#قسمت_۱۱۷
ترانه تا طاهارو دید دوید سمتش خواست بغلش کنه که طاها پسش زد.
ترانه با بغض ناباورانه بهش خیره شد
--طاهااا! منم آبجی ترانه!
طاها با همون اخم
--تا حالا کجا بودی؟
پسری که پشت سر ترانه بود مسخره خندید
--یادت رفته خواهرت دم مرگ بود بچه؟
ترانه اخم کرد
--چی میگی مهراد؟
مهراد حق به جانب رفت سمت طاها و دستشو گرفت
--راست میگم دیگه،مگه نه طاها؟
طاها حرفی نزد و ترانه گستاخ رو کرد سمت بابا
--دست مریزاد حاجی،چه خوب بچه رو خام خودتون کردین...
طاها حرفشو قطع کرد
--اون بهم حرفی نزد،الکی دیوونه بازی درنیار!
همه با تعجب به طاها خیره شده بودن، که دست بارانو کشید
--بریم غذامونو بخوریم باران.
تا خواست قدم از قدم برداره ترانه بازوشو گرفت
--چی میگی بچه؟مگه من مسخره ی توام؟
طاها دستشو کشید و اخم کرد
--تو اول برو یادبگیر چجوری باید شال سرت کنی،بعد بیا به من بگو چیکار کنم!
پشت کرد بهش و متأسف سر تکون داد
--خیر سرش یعنی شوهر کرده!
ایول طاها! حرف دل منو زد،خدایا شکرت که همیشه حواست به همه چی هست!
نمیدونم مهراد دم گوش ترانه چی گفت، که عصبانی برگشت سمتش
--ولم کن مهراد،من تا داداشمو از اینجا نبرم هیچجا نمیرم.
گلناز دستشو گرفت ولی محکم دستشو کشید
--تو چی میگی بدبخت؟ از من میشنوی خودتو وارد این بازی نکن،وگرنه آتیشش دامن تورو هم میگیره.
مهراد اخم کرد
--ترانه بس کن دیگه،بیا بریم.
از شدت عصبانیت، دستمو مشت کرده بودم و فکم قفل شده بود.
اینکه زنم کنار یه پسر غریبه باشه با اون وضعیت یه طرف،رفتارش با گلناز از طرف دیگه.
دلم میخواست پا داشتم تا میرفتم حالیش میکردم.
با صدای جیغ و داد از فکر دراومدم دیدم ترانه با گلناز دعواش شده.
جاتون خالی یه گیس و گیس کشی ای بودا :/
بابا اون وسط میخواست جداشون کنه و مهرادم هاج و واج مونده بود.
حرصی چشمامو رو هم فشار دادم،حس میکردم تحملم تموم شده.
اشاره کردم طاها و باران اومدن ویلچرمو بردن سمتشون.
هیچکس حواسش به من نبود،جز مهراد که با تعجب بهم خیره شده بود.
با صدایی که سعی در کنترل کردنش داشتم مخاطب به ترانه
--بس کن ترانه!
ولی انگار نمیشنید.
کلافه تو موهام دست کشیدم و دستشو محکم گرفتم کشیدم و با فریاد
--مگه من با تو نیستم؟
نگاه خیرشو دوخت به چرخای ویلچر و با بهت لب زد
--ا..ا..این چیه؟
اون لحظه تازه یادم افتاد نمیخواستم راجع به اون موضوع چیزی بفهمه -_-
با بغض بهم خیره شد
--کیان چیشدی تو؟
حس کردم اونجا جای مناسبی واسه حرف زدن نیست.
مردد رو کردم سمت بابام
--میشه منو ترانه تنها صحبت کنیم؟
همین که رفتیم تو اتاق ترانه دوید جلو پام زانو زد، دستامو گرفت و با گریه نالید
--کیان داری باهام شوخی میکنی؟
هم طاقت دیدن اشکاشو نداشتم هم از دستش ناراحت و عصبانی بودم.
واسه همین با اخم چشم ازش گرفتم ولی ترانه صورتمو با دستاش قاب گرفت
--نگام کن کیان!
کلافه بهش خیره شدم
--چیه؟چته؟این چه سر و وضعیه؟اون چه رفتاری بود با گلناز کردی؟
ولی اون بی توجه به حرفام به پاهام خیره شده بود و بیصدا اشک میریخت.
«ترانه»
بعد اون روزی که اون حرفارو به کیان زدم همش عذاب وجدان داشتم.
چون بعدش مهراد بهم گفت واسه خاطر مشکل خودم بستری شدم، هیچ ربطی به کیان نداشته.
تو این مدت همش حواسم پرت مزار مامانم بود.
از صبح که میرفتم سر مزار، غروب با التماسای خاله برمیگشتم خونه.
به قدری حالم بد بود، که متوجه غیبت طاها نشده بودم.
تا اینکه امروز غروب شنیدم خاله داشت با مهراد راجع به طاها حرف میزد.
اولش نمیفهمیدم چی میگه،ولی وقتی حرف از قیم و سرپرست طاها شد، ازشون پرسیدم چیشده،ولی هیچکدوم جواب درست و حسابی بهم نمیدادن.
تا وقتی رسیدیم خونه مثل همیشه مهران همه چیو لو داد.
وقتی فهمیدم اصلا باورم نمیشد،حسای بدی نسبت به مامانم داشتم.
پیش خودم فکر کردم، روزایی که میگفت میره سرکار پیش بابای کیان بوده؟
چطور نفهمیدم مامانم بعد مرگ بابام باردار شد؟
با وجود این همه، نمیتونستم اجازه بدم طاها تک و تنها تو اون خونه بمونه.
هرچی نباشه داداش کوچیکم بود،باید مراقبش میبودم.
به مهراد که گفتم میخوام برم طاهارو برگردونم، اونم از خدا خواسته منو برد
خونه ی حاج مرتضی.
تو راه همش بهم هشدار میداد که دیوونه بازی درنیارم و از این حرفا،که البته من برعکسش عمل کردم و از لحظه ورودم به اون خونه ی لعنتی زدم به سیم آخر.
باورم نمیشد طاها اون حرفارو بزنه،یه جورایی به حرفاش خندم گرفته بود.
از کل اعضای اون خونواده متنفر بودم،از حاجی که اصل ماجرا بود گرفته، تا اون باران لوس و بی مزه( البته باران
بچه ی خوبیه من عصبانی بودم)
اد همون لحظه گلناز سعی داشت آرومم کنه، منم از حرصم کتکش زدم...
«حلما»
@berke_roman_15
📖☕️📖☕️📖
🌸برای لبخند تو🌸
#قسمت_۱۱۸
«کیان»
ترانه به پاهام خیره شده بود و بیصدا گریه میکرد.
دستاشو گرفتم،با فشاری که به دستاش وارد کردم سرشو بلند کرد.
متأسف سر تکون داد و با گریه نالید
--کیان چیشدی تو؟
لبخند زدم و دستاشو بوسیدم
--چیزی نشده قربونت برم،قول میدم زود خوب بشم!
اون لحظه از خودم نپرسیدم چرا بهش امید واهی میدم؟
چند ثانیه مردد بهم خیره شد و محکم بغلم کرد.
مثل بچه ای که به آغوش مادرش پناه میبره،لباسمو چنگ زده بود.
گریه میکرد و میون گریه حرف میزد
--کی این بلارو سرت آورد آخهههه؟!
الهی بمیرم تو این مدت انقدر اذیت شدی!
آروم دستامو دور کمرش حلقه کردم،تازه فهمیدم چقدر دلم براش تنگ شده بود.
عمیق موهاشو بوییدم و لبخندی از سر رضایت اومد رو لبم.
مثل این بود که بعد از یه مدت دوباره تونستم نفس بکشم.
این دختر کی بود؟ کِی انقدر بهش وابسته شدم؟ کی شد تموم زندگیم؟
تو همین حین،یه دفعه درباز شد و باران مثل عجل معلق اومد تو -_-
ترانه هول شد،خواست بره سمت در ولی پاش گیر کرد تو پای من و با صورت خورد رو زمین.
اما باران، بی توجه به حوادث اطرافش رفت از رو تخت عروسکشو برداشت و از اتاق رفت بیرون.
نگران سرمو خم کردم
--ترانه خوبی؟
نالید
--کیان دماغــم!
واسه اینکه حرصش بدم خندیدم
--نکنه زشت تر از قبلش شده باشی؟
با این حرفم چهار دست و پا از جاش بلند شد و هجوم آورد سمتم.
خندیدم
--خیلی خب حالا!
نگاهم افتاد به شالش که از سرش افتاده بود.
میون خنده اخم کردم
--اون پسره مهراد کیه؟
همینجور که موهاشو مرتب میکرد
--پسرخالمه.
پوزخند زدم
--آهااان،بعد از کی تا حالا پسرخالت بهت محرم شده که اینجوری جلوش بگردی؟
شالشو مرتب سرش کرد و اومد نشست رو زمین جلو پام.
تلخند زد
--این روزا به تنها چیزی که فکر میکنم مرگ مامانمه،لطفاً درکم کن.
یه تای ابرمو دادم بالا
--باشه، پس منم از فردا جلو گلناز لخت میگردم.
چشم چپ کرد
--که چی بشه؟
شونه بالا انداختم
--عزیزم من فلجم،لطفا درکم کن :/
تلخند زد
--شوخی قشنگی نبود.
اخم کردم
--من شوخی نکردم،اتفاقا کاملاً جدیم!
این تویی که همه چیو به مسخره و شوخی میگیری...
یدفعه جیغ زد
--بس کن کیان! بس کن!
همون لحظه درباز شد و مهراد نگران اومد تو.
--چیشده؟
روکرد سمت ترانه
--ترانه چته؟
اخم کردم
--هیچی،شما بفرما بیرون.
ولی ترانه با گریه جیغ زد
--نه اتفاقا بزار بمونه!
مهراد تأییدوار دستاشو تو هوا تکون میداد
--خیلی خب میمونم،آروم باش!
ای خدا این پسره رو کجا دلم بزارم -_-
نمیدونید وقتی با فاصله ی کم از ترانه وایساده بود من چه حالی بودم -_-
دلم میخواست هردوشونو از وسط دو نصف کنم.
مهراد همینجور که سعی داشت ترانه رو آروم کنه به من اشاره کرد،جوری که میخواست بهم بفهمونه ترانه دیوونه اس.
ولی من گذاشتم پای بی مزگیش :(
یکم که ترانه آروم شد، از اتاق رفت بیرون ولی مهراد موند.
دست دراز کرد سمتم
--من مهرادم،پسرخاله ی ترانه.
مردد دستشو گرفتم
--منم کیانم.
به تخت اشاره کرد
--میتونم بشینم؟
با سر تأیید کردم،اونم نشست و بی مقدمه گفت
--از لحظه ی اولی که دیدمت،فهمیدم زیاد از من خوشت نمیاد،البته حقم داری.
منم اگه جای تو بودم، به غیرتم برمیخورد زنمو با یه پسر مجرد ببینم.
طولانی مکث کرد
--ولی خب، ترانه این مدت دچار یه مشکلی شده که نباید تنهاش بزاریم.
به سرتاپام اشاره کرد و ادامه داد
--شمام که ماشاالله بدتر از ترانه ای :(
از طرز حرف زدنش خوشم نیومد ولی حرفی نزدم و به جاش نگران اخم کردم
--مشکل؟چه مشکلی؟
کلافه دست کشید تو صورتش
--ترانه دچار افسردگی موقعیتی شده.
حرفشو قطع کردم
--افسردگی موقعیتی؟از کی؟
متفکر بهم خیره شد
--دکترا میگن بخاطر از دست دادن مادرش اینجوری شده.
لبخند زد
--کاش میشد پیش شما بمونه،دکترش میگه وجود شخصی که دوسش داشته باشه کنارش، میتونه خیلی زود حالشو خوب کنه.
نفسمو صدادار بیرون دادم و سرمو انداختم پایین
--من از قصد ترکش نکردم،خودت که داری میبینی وضعیتمو.
مکث کردم وادامه دادم
--ولی اگه حرفای دکتر درست باشه،این حالت موقته، شاید درآینده خوب بشم.
لبخند زد
--انشاالله.
از جاش بلند شد،خواست بره بیرون که مردد صداش زدم
--آقا مهراد.
نیم رخ برگشت سمتم.
--میتونی ترانه رو راضی کنی بیاد اینجا؟
کامل برگشت سمتم
--یعنی واسه همیشه بمونه اینجا؟
منفی وار سرتکون دادم
--نه،فقط تا وقتی که حال هر جفتمون خوب بشه و بتونیم بریم سر زندگی خودمون.
نفسشو صدادار بیرون داد
--فعلاً تا وقتی حالش خوب بشه باید مامانم پیشش باشه،بعد خاله خیلی به مامانم وابسته شده.
همون موقع موبایلش زنگ خورد و با یه ببخشید جواب داد
--الو سلام مهدی جون.
فداتشم تو خوبی؟
نیم نگاهی به من انداخت و ادامه داد
--کجام؟ور دل رفیقت.
خندید و ادامه داد
--جان تو،ترانه رو آوردم دیدن کیان....
«حلما»
@berke_roman_15
📖☕️📖☕️📖
🌸برای لبخند تو 🌸
#قسمت_۱۱۹
تا چند ثانیه حواسم به حرفاش بود، ولی بعدش دیگه متوجه نشدم.
ذهنم رفت سمت حرفای مهراد.
پیش خودم گفتم اگه درست گفته باشه باید چیکار کنم؟
خیلی نگران ترانه بودم،اما کاری از دستم برنمیومد.
کلا از وقتی پاهام فلج شد،انگار چرخه ی زندگیمم فلج شد:(
مثل آدمی شده بودم،که فقط زنده اس و هیچ کار مفیدی انجام نمیده...
دراز کشیده بودم رو تخت ولی هرکاری میکردم خوابم نمیبرد.
صدای در اومد و پشت بندش باران اومد تو.
وایساد دم در و با بغض بهم خیره شد
--داداش!
با سختی تو جام نیم خیز شدم
--جانم باران؟
همین جمله کافی بود، تا دوید سمتم.
محکم بغلم کرد و شروع کرد گریه کردن.
یه دستمو دور شونه هاش حلقه کردم با دست دیگم موهاشو نوازش میکردم.
لبخند زدم
--کی باران منو اذیت کرده؟
با گریه نالید
--اگه طاها بره من چیکار کنم؟
خندیدم و همینجور که سرشو از سینم جدا میکردم
--کی گفته طاها قراره بره؟
از شدت گریه سکسکه اش گرفته بود
--آبجی ترانه.
همینجور که اشکاشو پاک میکردم لبخند زدم
--نه عزیزدلم،طاها جایی نمیره.
سرشو انداخت پایین و با بغض گفت
--من میدونم مامانم مامان طاها نیست،ولی من دوست دارم طاها داداشم باشه.
آخه من خیلی تنهام! از وقتی اومده خونمون هر روز باهام بازی میکنه.
لبخند زدم و سرشو بوسیدم
--نگران نباش عزیزم،طاها قرار نیست جایی بره.
به صورتش دقیق شدم،با اینکه الان دیگه میدونستم باران خواهرم نیست،ولی باز حس میکردم شباهت زیادی به من داره.
مردد دستمو گرفت
--میشه امشب بغل تو بخوابم؟
نوازش گونه موهاشو گذاشتم پشت گوشش و لبخند زدم
--آره عزیزم،چرا نشه؟
دوباره بغلم کرد و سرشو گذاشت رو سینم
--خیلی دوستت دارم داداشی!
تا خواستم حرفی بزنم، وجدان از زیر گرد و غبار ذهنم اومد بیرون و همینجور که خمیازه می کشید
--جون من بهش بگو داداشش نیستی بخندیم!
خندیدم
--در وا شد و گل اومد،چه عجب!
کجا بودی این مدت؟
نفس عمیقی کشید
--چی بگم والا،درگیر زن و بچه و این حرفا دیگه.
با تعجب بهش خیره شدم
--بچه داری؟
با لبخند تأییدوار سرتکون داد
--آره،بچه ی من و وجدان ترانه.
مسخره خندیدم
--برو بابا کم چرت و پرت بگو.
جدی اخم کرد
--چرت و پرت؟کیان دارم جدی حرف میزنم.
به پاهام اشاره کردم
--مگه تو مثل من فلج نشدی؟اصلا کی عقد کردین؟چرا انقدر زود بچه دار شدین؟ وجدانِ ترانه حالش خوبه؟ مگه افسردگی نگرفته؟
دستشو رو هوا تکون داد
--صبر کن صبر کن! یکی یکی بپرس تا جوابتو بدم!
اول اینکه من تو ذهن توام.
پس وجود خارجی ندارم و فلج شدنت رو من هیچ تاثیری نداره.
دوم اینکه از وقتی تو و ترانه عاشق هم شدین،من و وجدان ترانه بدون نیاز به عقد و چیزای دیگه زوج اعلام شدیم.
سوم اینکه بچه داشتن دست ما نبود،خدا بهمون داد :)
چهارم همونجوری که گفتم، وجدان ترانه وجود خارجی نداره،پس افسردگی ترانه رو وجدانش تاثیری نداره.
تأییدوار سرتکون دادم
--آهان،انشاالله که خوشبخت شین.
یه لحظه فکر کردم دیوونه شدم، دارم با خودم حرف میزنم.
نگاهم افتاد به باران که خوابش برده بود.
به زحمت آروم گذاشتمش رو تخت و موهاشو از تو صورتش کنار زدم و پتو انداختم روش.
با فاصله کنارش دراز کشیدم،فکرم رفت سمت شبایی که نصف شب به سرمون میزد بریم دور دور.
اون شبا،بهترین لحظات زندگیم بود.
یه حسی بهم نهیب میزد دیگه قرار نیست اون روزا برگردن، دیگه قرار نیست من و اون دخترک لجباز کنار هم بمونیم.
اشک تو چشمام حلقه زد و به سقف خیره شدم
--خدایا این چه امتحانی بود؟چرا عشق واسه من حرومه؟ چرا تا میام دل ببندم باید دل بکنم؟
اشکام بیصدا رو گونه هام جاری بود.
اون لحظه جای یه شونه ی امن خیلی خالی بود.
شونه ی امن دخترک شر و شیطونی که پیشش میشد بی خیال دنیا و آدماش شد....
بعد از اون شب دیگه خبری از ترانه نشد و فقط از طریق مهدی که با مهراد در ارتباط بود،جویای احوالش بودم.
فردا دومین جلسه ی کار درمانیم بود.
تنها انگیزه ام واسه اینکه دوباره سراپا شم فقط یه نفر بود،ترانه.
شاید خنده دار باشه،ولی گاهی به طاها حسودیم میشد.درسته که بچه بودن، ولی از رفتارای باران میشد فهمید چقدر دوسش داره.
نکته ی جالب این وسط، این بود که طاها به روی خودش نمی آورد و حتی بیشتر از من نسبت به باران بی تفاوت بود...
«مهراد»
صبح زود رفتم آگاهی و با سرباز دم در خوش و بش کردم.
تو این مدت از بس رفته بودم اونجا،تقریباً همه رو میشناختم.
رفتم دم اتاق ولی تا خواستم در بزنم در باز شد و مهدی اومد بیرون.
خندیدم
--بــه آقا مهدی گل.
همون موقع یه سرباز اومد بیرون.
مهدی کاغذایی که دستش بود داد بهش و جدی رو کرد سمت من
--سلام مهراد،خوبی؟
باهاش دست دادم
--سلام داداش،خداروشکر.
با هم همقدم شدیم و مهدی کنجکاو رو کرد سمتم
--جایی کاری نداری؟
منفی وار سرتکون دادم
--نه والا،شما گفتی بیام اینجا.
تأیید وار سرتکون داد
--خیلی خب بیا بریم تو راه میگم بهت...
«حلما»
@berke_roman_15
📖☕️📖☕️📖
هدایت شده از 🖋️پاتوق سدرا:🇵🇸
34.24M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
نبینی از دستت رفته😱‼️
#پیشنهاد_دانلود
@patoghsadra
🌸برای لبخند تو 🌸
#قسمت_۱۲۰
«مهراد»
سوار ماشین که شدیم،کنجکاو رو کردم سمت مهدی
--کجا قراره بریم؟
همینجور که حواسش به خیابون بود خندید
--میخوام تو کار خیر شریکت کنم.
رو هوا دست تکون دادم
--برو بابا،این وصله ها به ما نمیچسبه.
شونه بالا انداخت
--باشه پس منم سابقه ی همکاریتو فراموش میکنم و به عنوان همکاری با اختاپوس(فرشاد) میندازمت زندان.
خندیدم
--این الان تهدید بود،نه؟
خندید
--هرجور دوست داری فکر کن.
نفسمو صدادار بیرون دادم
--مکان کجاس؟
گیج بهم خیره شد
--ها؟
خندیدم
--بابا مکان کار خیر دیگه!
چشم چپ کرد
--زهرمار،تو نمیتونی مثل آدم حرف بزنی؟
چشمک زدم
--شما زیادی انحراف داری.
بی توجه به حرفم جدی گفت
--دکتر واسه کیان کاردرمانی تجویز کرده،میگه شاید تو روند درمانش تأثیر داشته باشه.
امروزم جلسه ی دوم کاردرمانیشه،به حاجی گفتم بره کارگاه خودم کیانو میبرم.
تأییدوار سرتکون دادم
--خب؟
حق به جانب برگشت سمتم
--همین دیگه،توام باید بیای کمک....
معترض حرفشو قطع کردم
--داداش خداوکیلی این تو یه مورد منو معاف کن!
اخم کرد
--یعنی چی؟
چشم ازش گرفتم
--همین که گفتم،اون پسره به خون من تشنه اس، همینم مونده بلند شم برم حمالیشو بکنم.
خندید
--کیان مدلش اینجوریه کلا،اولش گرم نمیگیره با کسی.
منفی وار سر تکون دادم
--نه داداش،موضوع ما یه نمه ناموسیه.
حقم داره،شاید پیش خودش فکر میکنه من میخوام قاپ نامزدشو بدزدم.
خندش بیشتر شد
--کی همچین حرفی زده؟
رو هوا سر تکون دادم
--حالا بماند.
مکث کردم و ادامه دادم
--شاید زیادی ساکت باشه ولی چشماش همه چیو لو میده،اصلا میدونی چیه؟
چشماش سگ داره،آدمو میترسونه!
من نمیام.
نفسشو صدادار بیرون داد
--فکر نکن واسم مهم نیست درباره ی رفیقم چی فکر میکنی،ولی به نظرم یکم صبر کن،قول میدم نظرت عوض میشه.
خندید و ادامه داد
--بالاخره فامیلید.
پوفی کشیدم
--آره متأسفانه،خدا به خیر کنه...
«کیان»
دیشب زنگ زدم یه رفیقام که آرایشگاه داره اومد تو خونه سر و ریشمو مرتب کرد.
درسته مریض شده بودم ولی دلیلی نداشت به ظاهرم نرسم ؛)
صبحم با بابا رفتم حموم و وقتی برگشتم دیدم گلناز واسه صبححونه کلی چیز میز ردیف کرده.
این مدت همیشه همینجوری بود.
واسه هر وعده غذایی سنگ تموم میذاشت و معتقد بود من باید غذای مقوی بخورم.
باران با ذوق واسم لباس انتخاب کرد ولی متاسفانه از بین شلوارام تنگ ترینشو انتخاب کرده بود-_-
منم واسه اینکه ناراحت نشه، به طاها گفتم بهم کمک کرد به هر بدبختی بود پوشیدمش.
داشتم تیشرتمو میپوشیدم که گلناز در زد گفت مهدی اینا اومدن.
موهامو مرتب شونه زدم،عطر زدم و حلقه و ساعتمو انداختم.
گلناز با چادر اومد تو اتاق ویلچرمو برد تا دم در.
هرچی اصرار کردم خودم برم قبول نکرد....
همین که رسیدیم دم در، مهدی و مهراد اومدن سمتم و کمک کردن سوار ماشین شدم.
بگم اون لحظات بدترین لحظات زندگیم بود دروغ نگفتم.
کلاً از بچگی یاد گرفته بودم رو پای خودم بایستم ولی تو اون شرایط مثل یه باری شده بودم رو دوش بقیه.
گلناز صبر کرد ما راه افتادیم و بعد با بچها رفت تو خونه.
مهدی خندید
--خبریه کیان؟
گیج خندیدم
--منظورت چیه؟
از تو آینه به مهراد خیره شد و خندید
--اینجوری تیپ زدی گفتم حتما میخوای بری خواستگاری.
در جوابش خندیدم و مهراد که نشسته بود عقب کنجکاو سرشو آورد نزدیک من
--داداش این بوی عطر توئه؟
مهدی به جای من جواب داد
--من که میگم یه خبرایی هست.
باز در جوابشون فقط خندیدم و وقتی دیدن حوصله ی شوخی ندارم ادامه ندادن.
در ضمن از آشنایی مهراد و مهدی تعجب کردم ولی حوصله ی پرسیدنشو نداشتم.
مهدی جدی رو کرد سمتم
--چخبر از طاها؟
تا خواستم جواب بدم مهراد سریع گفت
--والا داداش این بچه از وقتی که پیش خاله ی خدابیامرز من بود شاد و شنگول تره.
یه سیگار روشن کردم و چندتا پک عمیق بهش زدم.
مهدی کنجکاو بهم خیره شد
--مهراد راست میگه؟
تک سرفه ای کردم و شونه بالا انداختم
--نمیدونم،شاید.
میخواستم از مهراد حال ترانه رو بپرسم ولی غیرتم اجازه نمیداد.
هرچی نباشه اون ناموسم بود و مهراد بهش نامحرم بود.
شیشه رو باز کردم، سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمامو بستم.
دلم میخواست الان که بعد مدت ها اومدم بیرون لااقل از هوای آزاد استفاده کنم....
رفتیم تو مطب و مهراد و مهدی کمک کردن منو خوابوندن رو تخت مخصوص،بعدم نشستن رو صندلی تا اگه من کاری داشتم کمکم کنن.
نمیدونم چقدر گذشت که موبایل مهراد زنگ خورد و با حرص جواب داد
--مهران خره مگه نگفتم وقتی من آگاهیم زنگ نزن....
یدفعه متعجب داد زد
--ترانه چی؟
تا اسم ترانه رو آورد بی هوا از رو تخت بلند شدم که باعث ایجاد درد تو جای بخیه هام شد و تقریباً دادم رفت هوا.
تا دکتر خواست بهم دست بزنه، دستمو به حالت تأیید تکون دادم
--چیزی نیس خوبم!
کنجکاو به مهراد خیره شدم.
کلافه تو موهاش دست کشید
--خیلی خب آروم باش الان میام...
«حلما»
@berke_roman_15
📖☕️📖☕️📖
🌸برای لبخند تو🌸
#قسمت_۱۲۱
تا دکتر خواست بهم دست بزنه دستمو به حالت تأیید تکون دادم
--چیزی نیس خوبم!
کنجکاو به مهراد خیره شدم.
کلافه تو موهاش دست کشید
--خیلی خب آروم باش الان میام.
کلافه رو کرد سمت مهدی
--مهدی جون شرمنده،کار خیر نصفه نیمه موند.
خداروشکر مهدی سوال منو پرسید
--اتفاقی افتاده؟
رو هوا دست تکون داد
--نبابا این ترانه دوباره زده به سرش...
تا نگاهش خورد به من حرفشو عوض کرد
--ترانه خانم یکم حالشون بد شده.
گفت و به سرعت باد از اتاق رفت بیرون.
خداروشکر همون موقع دکترو صدا زدن، از اتاق رفت بیرون.
مهدی اومد سمتم
--خوبی تو؟
بی توجه به حرفش گفتم
--یعنی ترانه چی شده؟
شونه بالا انداخت
--نمیدونم،باید بزاریم مهراد بره ببینیم چیشده..
عصبانی حرفشو قطع کردم
--چرا اون عوضی باید بگه زن من چشهههه؟
مهدی در مقابل اخم کرد
--فعلاً بزار کارمون تموم شد میریم پیشش...
منفی وار سر تکون دادم
--نمیخوام آروم باشم! از خودم بدم میاد میفهمی؟! از اینکه عرضه ندارم حتی کنارش باشم،چه برسه بخوام ازش مراقبت کنم!
فشار ریزی به شونم داد
--آروم باش! تو سخت تر از ایناشم از سر گذروندی،تو مرد روزای سختی کیان! نباید جا بزنی!
این حرفش کافی بود تا بشکنم بغضی که مدت ها بیخ گلوم بود.
سرمو گرفتم بین دستام و نالیدم
--خسته شدم مهدی!
از آدما،ازعشق،اززندگی..از همه چی خستم!
اون از عشق اولم که گند زد به زندگیم و خیلی راحت داره زندگیشو میکنه،اینم از دومی که تا خواستیم طعم باهم بودنو بچشیم، بی اینکه خودمون بخوایم داریم جدا میشیم.
سرمو بلند کردم و با گریه به چشماش خیره شدم
--دلم مامانمو میخواد!فقط اون میفهمید چه مرگمه.
حرفامو از چشمام میخوند، بدون اینکه زبون باز کنم.
فقط اون بود که بی منت عاشقم بود،کنارم بود و بهم محبت میکرد!
شاید من گاهی یه حرفی میزدم ولی اون هیچوقت دلمو نشکوند!
هق هقم بلند شد
--کاش میشد منم برم پیشش! برم تا از این جهنم خلاص شم! خسته شدم از این دنیا و آدماش...
کارمون تموم شد و تو راه هیچکدوم حرفی نمیزد.
مهدی دستمو گرفت و لبخند زد
--میخوام ببرمت یه جای دنج.
حرفی نزدم و ابرو بالا انداخت
--نمی پرسی کجا؟
پک عمیقی به سیگار توی دستم زدم
--مهم نیست.
به سیگار تو دستم اشاره کرد
--میدونستی واسه اینم باید جواب پس بدی؟
گیج بهش خیره شدم
--واسه سیگار جواب پس بدم؟ :/
تأییدوار سرتکون داد
--آره،تو برنامه زندگی پس از زندگی یارو تعریف میکرد.
سوالی بهش خیره شدم
--زندگی پس از زندگی؟
با سر تأیید کرد
--آره،آدمایی که یه مدت توکما بودن برگشتن، از تجربه هاشون تو اون دوره میگن.
متفکر به سیگارم خیره شدم
--جالبه.
همینجور که دنده رو عوض میکرد
--خیلی،فرصت کردی حتما ببین....
حدس زده بودم منو میبره بهشت زهرا(س).
دروغ چرا، خیلی آروم شدم.
کلاً اونجا واسم مثل یه پلی بود که باهاش راحت میتونستم به خدا برسم.
اول رفتیم سر قبر چندتا شهید معروف که مهدی میشناخت، بعدم به پیشنهاد من رفتیم سر قبر شهید ابراهیم هادی.
یاد شبی افتاد که با ترانه رفتیم اونجا و بعدش اون اتفاق افتاد.
تلخند زدم
--آدم از ثانیه ی بعدشم خبر نداره.
مهدی نگاهشو از قبر گرفت و به من دوخت
--چطور؟
به نقطه نامعلومی خیره شدم
--حدود یکماه پیش یه شب قبل اینکه برم خونه ی سعید، با ترانه اومدیم همینجا.
خندیدم
--اونشب با پای خودم اومدم، ضربه ای به ویلچر زدم و ادامه دادم
--ولی الان با این.
لبخند زد
--بازم خداروشکر کن که هستی!
سرشو انداخت پایین و تو همون حال ادامه داد
--کیان من و تو از اولشم باهم خیلی فرق داشتیم.
عمیق به صورتم خیره شد
--تو یه گنده لات پایین شهر...
مکث کرد و ادامه داد
--منم یه سرباز صاف و ساده و به قول تو ریشو.
از لفظ ریشو خندم گرفت.
مهدی بی توجه به مم ادامه داد
--ولی از اون شبی که واسه اولین بار دیدمت،دوست داشتم باهات رفاقت کنم،شاید بخاطر سن کمم یا چمیدونم کنجکاوی بیش از حد از اینکه تو با اون سن کم چرا انقدر بُرش داری؟ هرچی که بود منو کشوند سمت تو.
به نقطه نامعلومی خیره شد و ادامه داد
--گذشت تا بفهمم اون چیزی که منو کشوند سمتت،امید بود.
اینکه تو حتی تو سخت ترین شرایط امید داشتی.
انتقام کار خوبی نیست کیان،ولی تو با اینکه میدونستی ۱۰ سال حبس فقط به حرف آسونه از انتقام حرف میزدی،این یعنی امید به آزاد داشتی!
برگشت سمتم
--بیا برگردیم عقب،فرض کن تو زندانی امیدواری و من زندان بان عاشق تو.
خندیدم
--چرا فیلم هندیش میکنی؟
بازم بی توجه ادامه داد
--میگن وقتی یه مشکلی واستون پیش میاد،حتی اگه میخواید گریه کنید، به یاد مظلومیت حسین(ع) گریه کنید.
اینجوری زودتر آروم میشید.
حسین :)
یادم به اون شبایی افتاد که میرفتم هیئت.
اد همون وقتام تو زندگیم گره افتاده بود.
همون لحظه انگار یه حسی بهم نهیب زد
--دیدی اون شبا دعای حسین در حقت مستجاب شد؟
«حلما»
@berke_roman_15
📖☕️📖☕️📖
هدایت شده از راه های راه گشا
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
❌ از دور تند خبرهای آخرالزمان به هیچ وجه غافل نشوید؛
در لحظههای حساسِ تصمیم دچار خطا خواهید شد.
#کلیپ | #استاد_شجاعی
#صلوات برای فرج #امام_زمان عج الله
🌹اگه دنبال کارگشایی توی زندگیت هستی حتما عضو کانال ما باش هرچی بخوای هست تو فقط عضو شو 🌹
👇👇👇👇👇
https://eitaa.com/joinchat/2174157082C8a265602eb
هدایت شده از Khodaeishop
.
📿 ختم گروهی
اَمَّن یُّجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوءَ
برای سلامتی رییس جمهور مردمی کشورمان و همراهانش
لطفا در این ختم امن یجیب سهیم باشید
هر نفر ۱۲۹ مرتبه
اللهم صل علی محمد وآل محمد وعجل فرجهم 🤲🤲
https://eitaa.com/khodaeishop
هدایت شده از Khodaeishop
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
.
♨️ نجوای ماندگار و زیبای سید ابراهیم رئیسی با شهید سلیمانی..
#رئیسی
https://eitaa.com/khodaeishop
هدایت شده از سنگرشهدا
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
خدایا ما را با نبودنِ آدمهایی از جنس #حاج_قاسم امتحان نکن.
@sangarshohada
هدایت شده از 𑁍🇵🇸از؏ـشـ♡ـقعـلۍتـافاطمہ𑁍
یا امام رضا
میشه عیدی امشب شما سلامتی آقای رئیسی و همراهانشون باشه؟🙏🏻❤️🩹
.
فعلا قابلیت پخش رسانه در مرورگر فراهم نیست
مشاهده در پیام رسان ایتا
سلام مارو به حاجی برسون😭🖤
#شهید_خدمت
@berke_roman_15