چای از دهن می‌افتاد، نامه‌های فراموش شده می‌سوختند، روغنِ چراغِ ترک خورده، هدر می‌رفت، بابونه‌های پژمرده زیر پا له می‌شدند، همه‌چیز داشت از هم می‌پاشید، و تو داشتی می‌رفتی...

دلم برات تنگ میشه آقای عزیز شهیدم...

✍🏻 بگذار تا ببینمش اکنون که می‌رود ای اشک از چه راه تماشا گرفته ای...؟ #اطهری_کرمانی •|🌌|• @bidelijat

طهران... چه یتیم‌خانه‌ی باشکوهی!

تمام شد، رفت...

اشک محتوا از : @bidelijat @Atre_maktub

✍🏻 تصویرِ پیرانِ روشن‌ضمیر و امامانِ جبههٔ حق، دیگر در انحصارِ حسینیه‌های ما نیست؛ حالا چونان شمایلِ قدیسانِ عشق، بر دستانِ پینه‌بستهٔ آزادگانِ جهان می‌درخشد... #هیاهو •|🌌|• @bidelijat

آه... چه غریب بودی در میان ما؛ و چه خوشبختند آن‌ها که حالا بی‌حصار و حفاظ، تو را به آغوش می‌کشند...

✍🏻 امشب خبر کنید تمام قبیله را بر شانه می‌برند امام قبیله را... #محمدکاظم_کاظمی •|🌌|• @bidelijat

به تماشا سوگند... آقای عزیز شهیدم، شما شخص اول این مملکت بودید، دیدنتان هیچ‌وقت آسان نبود، و پای هرکسی به حریمِ حسینیه‌تان نمی‌رسید، چه برسد به منِ ناکس! ما بچه‌های جنوبِ شهرِ این روزگاریم! نه خانه‌‌‌‌مان نزدیک خیابانِ شما بود و نه قدِ اشتیاقِ‌مان به بلندی دیوارهایِ ضخیمِ پروتکل‌هایی که حتی نمی‌دانم دقیقا چه‌بودند، می‌رسید! ما همیشه از دور نگاهتان می‌کردیم، از میانِ قابِ عکس‌ها...

‌‌‌ تویِ روزهای خداحافظیِ طهران، شما آمدید مصلی، این‌بار همه دعوت بودیم، کارت هم نمی‌خواست، ولی شما خیلی دور بودی! آن‌قدر که من گمان می‌کنم حتی صدایِ هق‌هق‌مان هم به آن بالا نمی‌رسید، چه برسد به دست‌هایمان برای در آغوش گرفتن یا لب‌هایمان برای بوسه برداشتن! ما فقط می‌توانستیم خیره به شکوهِ شما چشم‌ بدوزیم به آن ارتفاعِ دست‌نیافتنی‌‌‌، آن‌هم که اشک نمی‌گذاشت‌‌... ما باز از دور نگاهتان کردیم، از لا‌به‌لای پرچم‌های سرخ؛