طهران... چه یتیم‌خانه‌ی باشکوهی!

تمام شد، رفت...

اشک محتوا از : @bidelijat @Atre_maktub

✍🏻 تصویرِ پیرانِ روشن‌ضمیر و امامانِ جبههٔ حق، دیگر در انحصارِ حسینیه‌های ما نیست؛ حالا چونان شمایلِ قدیسانِ عشق، بر دستانِ پینه‌بستهٔ آزادگانِ جهان می‌درخشد... #هیاهو •|🌌|• @bidelijat

آه... چه غریب بودی در میان ما؛ و چه خوشبختند آن‌ها که حالا بی‌حصار و حفاظ، تو را به آغوش می‌کشند...

✍🏻 امشب خبر کنید تمام قبیله را بر شانه می‌برند امام قبیله را... #محمدکاظم_کاظمی •|🌌|• @bidelijat

به تماشا سوگند... آقای عزیز شهیدم، شما شخص اول این مملکت بودید، دیدنتان هیچ‌وقت آسان نبود، و پای هرکسی به حریمِ حسینیه‌تان نمی‌رسید، چه برسد به منِ ناکس! ما بچه‌های جنوبِ شهرِ این روزگاریم! نه خانه‌‌‌‌مان نزدیک خیابانِ شما بود و نه قدِ اشتیاقِ‌مان به بلندی دیوارهایِ ضخیمِ پروتکل‌هایی که حتی نمی‌دانم دقیقا چه‌بودند، می‌رسید! ما همیشه از دور نگاهتان می‌کردیم، از میانِ قابِ عکس‌ها...

‌‌‌ تویِ روزهای خداحافظیِ طهران، شما آمدید مصلی، این‌بار همه دعوت بودیم، کارت هم نمی‌خواست، ولی شما خیلی دور بودی! آن‌قدر که من گمان می‌کنم حتی صدایِ هق‌هق‌مان هم به آن بالا نمی‌رسید، چه برسد به دست‌هایمان برای در آغوش گرفتن یا لب‌هایمان برای بوسه برداشتن! ما فقط می‌توانستیم خیره به شکوهِ شما چشم‌ بدوزیم به آن ارتفاعِ دست‌نیافتنی‌‌‌، آن‌هم که اشک نمی‌گذاشت‌‌... ما باز از دور نگاهتان کردیم، از لا‌به‌لای پرچم‌های سرخ؛

‌ وقت رفتن که شد، وعده کردیم تمامِ راه را از پِیِ سایهٔ شما بدویم و در هر قدم چکه‌چکه از شرمِ بودن فرو بریزیم تا تمام شویم... نشد ولی، ما هنوز در بندِ دماوند بودیم که شما از مسیر آزادی رفتید.‌‌.. نشد که برای آخرین‌بار نگاهتان کنیم، فقط شنیدیم که زمزمه‌ی غصه‌‌دارِ مردم می‌گفت: "رفته‌اید"؛

‌‌‌‌ آقای عزیزِ شهیدم، شما خیلی دلتنگِ حرم بودید، شاید برای همین انقدر عجله کردید و روی دست‌هایِ ما نیامده، رفتید! حالا ما دوباره از دور به شما و به این عشقِ بی‌مرز نگاه می‌کنیم و به شانه‌هایی که پیکر پاکِ‌تان را بر دوش می‌کشند، غبطه می‌خوریم...

‌آرام آرام می‌رفتی، جهانی به دنبالت کشیده می‌شد، و تو طریق‌الحسین را به همه نشان می‌دادی، حالا سیر ببوس پسرِ علی (عليه‌السّلام) را عزیز دلم، زیارت قبول.