▫️ یادِ خدا؛ فراتر از آرامش، سنگینیِ آگاهی است (۱۰ گزارهٔ ناب از مجموعهٔ ۳۰ جلدیِ «یادِ خدا» تألیفِ دکتر بهرام محمدی) یاد خدا در دکترینِ حَـد، صرفاً یک مسکنِ روانی نیست؛ بلکه مواجهه با «حقیقتِ محض» است. این مواجهه ۱۰ اثرِ راهبردی بر وجودِ انسان دارد: ۱) یادِ خدا یعنی زندگی دیگر جای پنهان‌شدن ندارد؛ هر کاری که می‌کنی، قبل از انجام، از کنار «او» عبور می‌کند و همین عبور، نیت را لخت می‌کند. ۲) یادِ خدا یعنی تصمیم، قبل از آن‌که هوشمند باشد، «صادق» می‌شود؛ و خیلی از تصمیم‌هایِ زرنگ‌مآبانه، دقیقاً همین‌جا می‌میرند. ۳) یادِ خدا آرامش نمی‌دهد؛ «وزن» می‌دهد؛ و آدم زیر این وزنِ سنگین، یا راست می‌ایستد و بزرگ می‌شود، یا می‌شکند. ۴) یادِ خدا یعنی دیگر نمی‌توانی ندانی؛ آگاهی می‌آید، اما نه به‌صورت الهامِ شاعرانه، بلکه به‌شکلِ «مسئولیتِ» قاطع. ۵) یادِ خدا یعنی «توجیه»، زبانش را از دست می‌دهد؛ هیچ جملهٔ «چاره‌ای نداشتم»ی، سالم از این فضا رد نمی‌شود. ۶) یادِ خدا یعنی خدا تماشاگرِ آخرِ صحنه نیست؛ او «شریکِ لحظهٔ انتخاب» است، و همین شراکت، بازی را بی‌نهایت جدی می‌کند. ۷) یادِ خدا یعنی یک توقفِ سنگین؛ قبل از دعا، قبل از توکل و قبل از رضا؛ جایی که اگر دروغی در کار باشد، خودش را لو می‌دهد. ۸) یادِ خدا یعنی اخلاق، دیگر تزئینِ شخصیت نیست؛ بلکه سازهٔ اصلیِ بقاست. بدونِ آن، سازه فرو می‌ریزد. ۹) یادِ خدا یعنی کار، فقط انجام‌دادن نیست؛ «پاسخ‌دادن» است؛ و هر پاسخ در این عالم اثر دارد، حتی اگر دیدگانِ خلق آن را نبینند. ۱۰) یادِ خدا یعنی انسان نمی‌تواند «سبک» زندگی کند؛ یا باید «معنا» را حمل کند، یا زیرِ آوارِ «بی‌معنایی» له می‌شود. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 📚 منبع: ۱۰ گزارهٔ برگزیده از مجموعه کتابِ ۳۰ جلدیِ «یادِ خدا» ✨ تأملی در معنای حضور و وزنِ هستی ✍️ تألیف — دکتر بهرام محمدی (DBA) 🏛 دکترینِ حَـد | اتاق استراتژی 🆔 @bmlimit ⚓️ انجمن دانش‌بنیان «دکترینِ حَـد»

⚖️ در بابِ «قضاوتِ نابجا» (تحلیلی بر خط‌کش‌های شکسته در سنجشِ دیگران) گزاره اول: «تصدیِ مقامِ قضاوت بر ساحتِ دیگری، بدونِ اشراف بر “لایه‌هایِ پنهانِ نیت”، نه نشانهِ بصیرت، که عریان‌سازیِ “نقصانِ وجودیِ” قاضی است؛ چرا که ذهنِ محدود، در مواجهه با امرِ نامتناهیِ “ایمان”، به مکانیسمِ دفاعیِ “تخفیفِ سوژه” پناه می‌برد تا حقارتِ خویش را در آینه‌یِ قضاوتِ دیگران پنهان سازد؛ غافل از آنکه قضاوتِ خلق، غبارِ رویِ شیشه است، نه تَرَکِ بر الماس.» 💡 لبّ کلام: وقتی کسی بدون درک نیت قلبی شما، قضاوتتان می‌کند، در واقع در حالِ رونمایی از کمبودهای درونی خودش است. ذهن‌های کوچک چون توان درک بزرگیِ روح شما را ندارند، سعی می‌کنند شما را کوچک جلوه دهند تا خودشان بزرگ به نظر برسند. اما به یاد داشته باشید: قضاوت دیگران تنها غباری است که بر سطح می‌نشیند، نه آسیبی که به گوهر وجودی شما (الماس) وارد شود. ________________________________________ ✍️ به قلم: بهرام محمدی 🏛 دکترینِ حَـد | اتاق استراتژی @bmlimit ⚓️ انجمن دانش‌بنیان (دکترینِ حَـد)