بخارِ چای.
_
گلدانی را تصور کن که سالها کنار پنجره مانده؛ خاک دارد، شکل دارد، اما خالیست از هر آنچه باید در آن بروید. نه عطری، نه رنگی، نه حیاتی که نگاه را نگه دارد؛ فقط سکوتی کشدار که در عمقش جا خوش کرده.
من نیز بیتو چنینم؛ ظرفی که بودنش را دارد، اما زیستن را نه. نه شکفتنی در من رخ میدهد، نه نغمهای در دلم میپیچد.
تو آن گلی که اگر در من بنشینی، جهانم معنا میگیرد، و من، گلدانی که بیتو فقط هست، اما زندگی نمیکند.
-اسیر-
بخارِ چای.
_
امروز که محتاج توام جای تو خالیست
فردا که میآیی به سراغم نفسی نیست
بخارِ چای.
آری آن روز چو میرفت کسی داشتم آمدنش را باور من نمیدانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر...؟
ناگهان باز دلم یاد تو افتاد،
شکست...