#هدهد_قصه_گو 🦜 | روزی‌ که‌ خواهر‌‌ شدم.... ویژه تجلیل از #دانش‌آموزان_مؤلف استان اصفهان🌟 تا حالا شده منتظر یک اتفاق قشنگ باشی؟ اتفاقی که فکر کردن بهش هم لبخند روی صورتت بیاره؟ 😊✨ قصه‌ی امروز درباره‌ی دختریه که منتظر یه مهمون کوچولوی دوست‌داشتنیه… مهمونی که قرار نیست فقط به خونه‌شون بیاد؛ قراره کلی حس تازه، شادی و خاطره با خودش بیاره. 🌸 ✍️● •° دانش‌آموز مؤلف: فاطمه نصرآزادانی | ناحیه ۴ ● •°قصه گو : خانم ام البنین موسوی - فلاورجان ● •°تدوین:نازنین‌ زهرا شریفی | دبیرستان‌ حافظ(‌ ورزنه ) ● •° مدیـریت : آیسانا زمانی (ناحیه ۵ ) شیدا خلیلی|دبیرستان فرزانگان ۲ (ناحیه ۵) 💭✔️ این قصه را بشنوید؛ شاید شما هم یاد یکی از قشنگ‌ترین روزهای زندگی‌تان بیفتید. ᪣•᪣•᪣•᪣•᪣•᪣•᪣•᪣•᪣•᪣•᪣ 🔸Eita & shad: @borna_student 🔸Eita: @HodhodGhesehGoo

#برنا | شاید ما واقعاً در تشخیص خسارت اشتباه می‌کنیم؟ #پینشهاد_ویژه 🥇 ● •° روایت و کلیپ: مه‌یاس زارعی؛ دبستان داورپناه ۲۰، خمینی شهر - اصفهان با همراهی فاطمه ترابی؛ آموزشگاه آریانا، فلاورجان - اصفهان ╭┅─────────────┅╮ 🆔Eita: @borna_student ╰┅─────────────┅╯     ♡       ⌲ㅤ    ⎙ㅤ        ˡᶦᵏᵉ   ᶠᵒʳʷᵃʳᵈ   ˢᵃᵛᵉ

#پیام_ادمین بـــرنـــایـــی‌جـــآن‼️ برداشتت از این کلیپ چیه؟ بیا توی گروه و با هشتگ #برداشت_آزاد برامون بگو: https://eitaa.com/joinchat/2499936918Cfd967ab152

👇

آقای f¹ گفتن: درود، برداشت اینجانب از کلیپ پست شده در رسانه برنا با لینک https://eitaa.com/borna_student/2608 اول از هرچیز باید توجه کرد که شخص، درد را حس نمی‌کند. ۲ دست و ۲ پای خود را چنان برید که انگار خمیری است و گوشت ندارد. در واقعیت، اگر بدن متعلق به شما باشد، قطعا با ایجاد کوچک‌ترین برش ها، فریاد شما به فلک خواهد رسید. مهم اینجاست که کندن بود و دردی نبود. دوم اینکه چرا این شخص باید بدون تجهیزات، در شرایطی قرار بگیرد که می‌داند سنگ رویش خواهد افتاد؟ البته که مشخص است چنان عقلی در سر ندارد. بیاییم روراست باشیم: شما تقصیر را گردن سنگ می‌اندازید یا گردن شخص؟ از گردن‌اندازی و گردن‌گیری بگذریم. مهم بعدی اینجاست: انگیزه شخص چی بوده‌است؟! بیایید از خود بپرسیم: "تو که دست و پای سالم داشتی، مرضت چی بود خودت را گرفتار کردی؟" یا سوال دیگر: "چرا بعد از هر قطع دست و پایت، به جای فرار به گوشه‌ای به شادی پرداختی که باز گرفتار شوی؟!" و در آخر: من نمی‌دانم چرا آخرسر سمت ماشینش رفت. انیمیشن نشان داد که کلیدش در دست قطع شده‌اش بوده. ولی یک سوال: "شما بدون دست و پا ماشین می‌رانید؟" از زمانی که برای خوانش گذاشتید، قلبا سپاس‌گزارم.

خانم آیسانا زمانی گفتند: #برداشت_آزاد https://eitaa.com/borna_student/2608 راستش چیزی که بیشتر از همه توی این کلیپ ذهنم رو درگیر کرد، خود سنگ‌ها نبودن خنده‌های بعد از هر بار از دست دادن بود. انگار شخصیت داستان هر بار که یه تیکه از خودش رو از دست می‌ده، به جای اینکه از خودش بپرسه اصلا این مسیر ارزشش رو داره؟ یا نه ، فقط خوشحاله که تونسته یه قدم جلوتر بره!!! و آخر کلیپ هم به نظرم تلخ‌ترین قسمتشه. بالاخره به ماشین می‌رسه، ولی دیگه نه دستی مونده و نه پایی ... یعنی به چیزی که می‌خواسته رسیده اما دیگه توان استفاده ازش رو نداره این باعث شد به این فکر کنم که نکنه ما هم بعضی وقت‌ها همین کار رو می‌کنیم؟ برای رسیدن به یه هدف، کم‌کم از آرامشمون، وقتمون، اخلاقمون یا حتی خود واقعیمون خرج می‌کنیم، بدون اینکه بفهمیم آخر مسیر چی ازمون باقی می‌مونه. و میشه گفت به نظرم پیام کلیپ این بود که فقط رسیدن مهم نیست؛ مهم اینه که در مسیر رسیدن، خودت رو از دست ندی... چون بعضی وقت‌ها آدم به مقصد می‌رسه، ولی وقتی نگاه می‌کنه به عقب، می‌بینه اون آدمی که قرار بود از رسیدنش لذت ببره دیگه مثل قبل نیست.... حالا یه سوال، فکر می‌کنید مرز بین( تلاش برای رسیدن به هدف) و (از دست دادن خود در مسیر)کجاست؟ چطور بفهمیم که داریم زیاده‌روی می‌کنیم؟؟