ولی دوتس دارم تیتر وار یکم صحبت کنم راجبش

اول از همه من اولش نمیخواستم برم و دیگه با یکم بحث و اینا رفتم ولی متوجه شدم که اگه نمیرفتم بزرگ ترین اشتباه زندگیمو مرتکب میشدم و از تمام ذره ذره ی وجودم خوشحالم که رفتم !

هدیه هامون -

از اون بهتر دوستایی که اونجا پیدا کردم >>>>

اینقد اتفاق افتاد که نمیدونم کدومو بگم و از کجا شروع کنم حتی .

جالب اینه که من شب اول که رفتم اونجا گفتم اممم من دوست ندارم اینجا با کسی دوست بشم . بعد شب آخر داشتم همه مسجدو بغل میکردم گریه میکردم 😂.

وای جمعه یه بارونی اومد که >>>>>>>

نمیدونم خوشحال باشم از تجربه ی همچین موقعیتی ، یا ناراحت باشم از اینکه تموم شد ؛-

کلمه ی ناراحت شاید کافی نباشه . حسی از ناراحتی که دارم بسیار فرای این کلمه است .

یه حقیقتی که هست اینه که بچه ها میگفتن نه تو برونگرایی درون گرا نیستی که چون با همه دوست میشی قضیه اینه که من آنقدررر از اینکه با بعضیا دوست نشدم حسرت نوشیدم و حس افتضاحی رو تا ابد بخاطرش تجربه میکنم که ، نمیخام دوباره تکرار بشه و سعی میکنم اگه خواستم با کسی دوست شم اون حس خجالتم رو با حسرت بعد مقایسه میکنم و میبینم حسرته جوری من رو میدَرِه که قطعا دوست شدن رو ترجیح میدم ✅

این ۳ شب وقت خاموشی برامون اهنگ سنجاب لالا گنجشنگ لالا رو میزاشتن 😂😭 صبحم با اهنگ صبحت بخیر آقای من بیدار میشدیم الان من چجوری با نبود این دوتا کنار بیام ؟