البته معمولا تا یه حدی بچه های مثل جین یاد میگیرن. دلیل این یادگیری رو میشه انعطاف پذیری عصبی یا نوروپلستیسیتی دونست. پلستیسیتی مغز توی کودکی خیلی زیاده، چون یه عالمه نورون تخصصی نشده داره. بنابراین مثلا اگر یه بچه تصادف کنه و آسیب سرش باعث صدمه به حافظه ش بشه خیلی سریعتر مغز صدمه اون قسمت رو با قسمت های دیگه جبران میکنه و عملکرد کودک رو طبیعی میکنه. هر چی سن افراد بیشتر میشه این پلستیسیتی کمتر میشه و بنابرین مغز یه فرد سالمند ممکنه هیچ وقت نتونه آسیب رو جبران کنه. این باعث میشه آسیب های ناشی از عدم دریافت تحریک یا آموزش در سنین بالاتر تا یه حدی قابل جبران باشن، ولی باز هم چون دوران حساس رشد تموم شده پیشرفت زیادی توی این بچه ها دیده نمیشه.

‌

And please open a door and again restore this broken piece
of me

‌

Nick suggested somehow

آنها = کودکان

وی در این قسمت‌ها پیاز داغ اصل متن را زیاد کرده است 😂

شاید باورتون نشه ولی تو فصلای آخر کاملا وفاداریمو به متن از دست دادم متنو میخوندم بعد خودم می‌نوشتم، با جملات و کلمات خودم و بدون توجه به ساختار جملات و حرفای چرت و پرت پیترِ enfp. یه سری چیزا رو هم حذف کردم چون یا تکراری بود یا فوق العاده چرت و پرت. نتیجه این شد که به نظرم فصلای آخر خیلی روون تر از فصلای اوله. باید کل کتابو همینجوری ترجمه می‌کردم. ولی خب اولش حس میکردم باید نسبتا وفادار باشم 😂

این کتابو عرض میکنم

بچه بودیم یه فیلم میدیدم اسمش یادم نیست یه زنه بود مدام هر روز خواب هفته آینده رو میدید بعد تو دفترش علامت میزد و هر دفه اتفاق مرتبط با همون روز تو خوابش میفتاد، یادم نیست دقیقا چی بود وای فقط میدونم تلفیق حال و اینده و گذشته بود و خب یکم ترسناک الانم دارم مور مور میشم و به این فک میکنم که چرا این نوشته هه انقدر شبیه نوشته واقعیه و اگه از روی کاغذ منتقل شده چرا انقد پررنگه یا چرا برعکس نیست شبیه نوشته تو آینه😭

اتفاقا دو سه روز پیش داشتم فکر میکردم اسم این فیلمه چی بود ایرانی بود و همه چی انگار حول محور یه کمد بود که یه بچه قرار بود با مخ بره توش و شوهرش که قرار بود تصادف کنه ینی اینا رو یادمه اگه کسی اسمشو میدونه لطفا بگه ✨

- متن - مردم فکر میکنند که حرف زدن با افراد مبتلا به مشکلات روانی معمولاً دشوار است. این افکار منفی تقریباً در همه مردم دیده می شوند و فرقی نمیکند که در چه سنی هستند، چه دانشی از مشکلات روانی دارند، یا شخصاً کسی را که مشکلات روانی دارد میشناسند یا نه. - منبع -

اگه میدونستن خودشونم اختلال روانی دارن دیگه سخت نبود. شایدم باعث میشد سکته کنن. بعضیا انقدر براشون سنگینه مشکل روانی داشتن که انگار بهشون گفتی سرطان دارن. نتیجه اخلاقی: هیچ وقت به مردم نگید اختلال دارن. حس دلسوزی و شفقتتون رو سرکوب کنید و به اینکه میتونه یه زندگی بهتر داشته باشه اگه درمان شه فک نکنید. به شما که ربطی نداره، داره؟ بذارید بدبخت بمونه ولی بهش نگید اختلال داره. فرقیَم نداره چقدر سافت و ملایم بگید. یا طرف چقد آدم اهل بینشی باشه. در کل توصیه نمیشه. حتی ترجیحا به دانشجوهای روانشناسی عم نگید. تجربه ثابت کرده توانایی فوق العاده ای تو این دارن که درساشونو به خودشون نگیرن. ولی به من بگین. نه فقط اختلال، هر ناسازگاری و تعارض روانی که مشاهده کردیدو بگید. خوشال میشم روش عمیق شم.