خب. تو اول چی داشتی؟ یدونه لوبیا یکم خاک نور و آب الان چی داری؟ یه ساقه‌ی قوی چند تا غلاف لوبیا (ممکنه همشونم عالی نباشن) خاک و نور و آب و البته مهم تر از همه تو الان تجربه داری

دیگه فهمیدی برای داشتن یه ساقه لوبیا با چند تا غلاف چقدر زمان و انرژی صرف میشه حسابش میاد دستت چقدر آب میخواد؟ چقدر نور میخواد؟

حالا فرض کنیم اصن لوبیات خشک میشد یا جوونه نمیداد بازم بدبخت که نشدی یه لوبیا بود میگشتی دنبال دلیلش خاکش خوب نبود؟ آبش کم بود؟ اصن لوبیا رو بیخیال بذار عدس میکارم

همین خودش بهت تجربه میده.

حالا فکر کنیم تو توی کاشت لوبیا پیشرفت کردی لوبیاهاتم چیدی به به عجب لوبیا های درشتی یدونه کاشتم ۱۲ تا برداشتم حالا چند تا راه داری (تصمیمات تو:) - همه لوبیاهامو دوباره بکارم - نصفشونو بکارم - دیگه خسته شدم یچیز جدید بکارم - هم ازینا میکارم هم یه کار جدید امتحان میکنم. و... کلی احتمالات دیگه برای کاشتن جوونه های جدید وجود داره. هزار تا کار میشه کرد

الان تو یک انسان با تجربه‌ی کاشت یک لوبیا هستی میدونی زمان چطوری روی شانس نسل بعدیت اثر میذاره؟ اینکه وقتی داری دوره‌‌ی جدید کاشتن رو انجام میدی بچتو هم میاری وردستت بهش یاد میدی چجوری لوبیا بکاره حالا چیکار میکنی؟ مسئولیت بهش میدی و خودت هم پشتیبانی میکنی حالا چی داریم؟ دوتا آدم درحال کسب تجربه‌ی جدید

حالا برگردیم به شروع اول

حالت دوم: تو پا نشدی و لوبیایی نکاشتی چرا؟ دلیل زیاده - کی توی اینهمه بدبختی میاد لوبیا بکاره - لوبیا؟ مسخره کردی خودتو؟ - الان من لوبیا بکارم همه مشکلات جهان حل میشه؟ - لوبیا بکارم که چی بشه؟

من جوابتو میدم تو چیزی نکار مطمئن باش هیچی نمیشه.

تو الان چیزی نمیکاری بچت هم تورو درحال کاشتن نمیبینه پس اونم هییچی نمیکاره و همینطور نسل های بعدش

آدما که از همون اول بدبخت نبودن خودشون خودشونو بدبخت میکنن وگرنه یکککک عالمه آدم هم از ته یه روستای دور افتاده با هزارتا سختی و زحمت خودشونو به بالاترین جاها میرسونن یه سریا هم از بهترین خانواده ها بهترین ارث ها بهشون میرسه همشو به باد فنا میدن