گزینه‌ی «د» درست است. اجاره دادن مبیع به بایع، به منزله قبض مبیع توسط مشتری است. با این اقدام ضمان معاوضی، به مشتری انتقال یافته است و تلف شدن عین در اثر قوه قاهره بعد از عقد اجاره، سبب انفساخ بیع نمی‌شود، ولی عقد اجاره در اثر تلف شدن عین مستأجره منفسخ می‌شود. ماده ۴۸۳ قانون مدنی در این باره مقرر می‌دارد؛ «اگر در مدت اجاره عین مستاجره، به واسطه حادثه کلا یا جزئاً تلف شود، اجاره از زمان تلف به نسبت مقدار تلف شده منفسخ می‌شود...»

گزينه ى «ب» درست است. در فرض مورد پرسش مبيع توسط خريدار تلف شده است و تلف توسط خريدار به منزله ى قبض مبيع است، منتهى چون خريدار مال را تحت تأثير فريبكارى فروشنده تلف كرده، فروشنده سبب اقوى از مباشر است و تلف عرفاً مستند به عمل فروشنده محسوب مى گردد. در نتيجه بايد حكم فرضى را اعمال كرد كه مبيع قبل از قبض توسط خود فروشنده تلف شده است. چنانكه گفته شد بر اساس ماده ٣٨٧ قانون مدنى اگر مبيع را خود فروشنده قبل از قبض تلف كند، بيع منفسخ نمى‌شود، فروشنده بايد مثل يا قيمت مبيع تلف شده را بدهد، خريدار مى‌تواند بيع را فسخ كند.

گزینه‌ی «الف» درست است. براساس ماده‌ی ۴۵۳ قانون مدنی در صورتی که مبیع بعد تسلیم در زمان یکی از سه خیار مجلس، حیوان یا شرط مختص به مشتری در اثر قوه‌ی قاهره تلف گردد، بیع منفسخ می‌گردد و فروشنده باید ثمن را به مشتری رد کند. در گزینه‌ی «الف» خیار تأخیر ثمن درج شده است که اختصاص به فروشنده دارد و نمی‌تواند مختص مشتری شود.

گزینه‌ی «ج» درست است. تلف مبیع بعد از قبض در زمان سه خیار مجلس، حیوان و شرط مختص مشتری در اثر حادثه قهری، مانند تلف مبیع قبل از قبض در اثر حادثه قهری است و موجب انفساخ بیع می‌شود. بعد از منفسخ شدن بیع، فروشنده باید ثمن را به مشتری بر‌گرداند.

🚶 فرق کسی که ادامه می‌ده با کسی که جا می‌زنه چیه؟ خیلی‌ها فکر می‌کنن تفاوت این دو نفر، انگیزه یا هوشه🧠 اما معمولاً ماجرا چیز دیگه‌ایه هر دو ممکنه خسته بشن، هر دو ممکنه توی آزمون آزمایشی درصد بد بیارن، هر دو ممکنه یک روز از برنامه عقب بیفتن و حتی هر دو به خودشون شک کنن🗒 تفاوت از همون لحظه شروع می‌شه. کسی که جا می‌زنه، یک اتفاق بد رو به کل مسیر تعمیم می‌ده. با خودش می‌گه: «امروز خوب نخوندم، پس این هفته هم از دست رفت.» یا «این آزمون رو خراب کردم، پس قبولی برای من نیست.» اما کسی که ادامه می‌ده، همون اتفاق رو فقط یک اتفاق می‌بینه، نه یک سرنوشت☪️ به‌جای اینکه با احساساتش تصمیم بگیره، با برنامه جلو می‌ره. اگر امروز نتونست ۵ ساعت درس بخونه، همون ۲ ساعت باقی‌مونده رو از دست نمی‌ده. اگر توی یک مبحث ضعیف باشه، به‌جای عوض کردن چندباره‌ی منبع، دلیل ضعفش رو پیدا می‌کنه و روی همون کار می‌کنه😌 واقعیت اینه که قبولی در آزمون وکالت معمولاً متعلق به باهوش‌ترین آدم‌ها نیست؛ بیشتر وقت‌ها متعلق به کسانیه که بعد از هر زمین خوردن، یک بار دیگه بلند می‌شن و مسیرشون رو ادامه می‌دن.🤌 📌 یادت باشه، گاهی تنها تفاوت بین یک داوطلب قبول‌شده و یک داوطلب مردود، اینه که یکی چند ماه بیشتر دوام آورده و روشش رو اصلاح کرده، اما دیگری وسط راه متوقف شده. @dadrose

📈قبولی، سهم کسیه که حتی وسط بی‌برقی، بی‌حوصلگی و سخت‌ترین روزها هم دست از ادامه دادن برنمی‌داره✅️

📚 وقت یه آزمونک از قوانین خاصه! ببینیم چقدر روی قوانین خاص مسلطی😌

1

تا حالا شده کتاب رو با خیال راحت بخونی، ولی همین که نوبت تست می‌رسه، یه‌دفعه دلت بخواد هر کاری بکنی جز تست زدن؟

این اتفاق تنبلی نیست؛ مغزت داره از کاری فرار می‌کنه که براش سخت‌تره⛔️ وقتی درس می‌خونی، مغز فقط اطلاعات رو می‌بینه. اما وقتی تست می‌زنی، باید همون اطلاعات رو بدون کمک کتاب از حافظه بیرون بکشه. این کار انرژی بیشتری می‌خواد و احتمال اشتباه هم بالاتره💁🏻‍♂️💁🏻‍♀️ از طرفی، تست زدن خیلی سریع بهت نشون می‌ده واقعاً چی رو بلدی و چی رو فقط فکر می‌کنی بلدی👽 مغز هم معمولاً از چیزهایی که ممکنه حس شکست ایجاد کنن، فرار می‌کنه و ترجیح می‌ده دوباره کتاب رو ورق بزنی؛ چون اون کار حس تسلط می‌ده، حتی اگر یادگیری عمیقی اتفاق نیفته💭 @dadrose