حضرت صادق‌علیه‌السلام از قول امیرالمومنین‌ﷺ میفرمود: که هر گاه دری‌ را بسیار بکوبی، به روی‌ تو باز خواهد شد... الکافی،ج۲،ص ۴۶۸ @daneshjod

Ali ibn abitaleb... @daneshjod

● ضرورت انتقام خون امام شهید انقلاب ● مذاکره یا مقاومت، کدام راه؟ @daneshjod

📄 دعای روز دحوالارض 📚 کتاب شریف «مفاتیح‌الجنان» @daneshjod

🟠نظام سیاسی صدر اسلام vs جمهوری اسلامی 🔶نظام سیاسی صدر اسلام 🔹نظام سیاسی اسلام را می‌توان به دو دوره کلی تقسیم کرد: ۱. دوره خلافت: از آغاز حکومت پیامبر (ص) در مدینه تا پایان حکومت امام علی (ع). ۲. دوره مُلک: که از دوران معاویه آغاز شد. اگرچه دوره دوم را معمولا سلطنت می‌نامند، اما برای وفاداری به تقسیم‌بندی ابن‌خلدون، از واژه مُلک استفاده می‌کنیم. 🔸حکومت در مدینه بر پایه‌های خاصی استوار شد. مدینه شهری دو قبیله‌ای (اوس و خزرج) بود که سال‌ها درگیر جنگ‌های داخلی بودند. برخلاف مکه، هیچ قبیله‌ای بر دیگری سلطه مطلق نداشت. این وضعیت، همراه با آمادگی که مردم از پیمان‌ها سال‌های قبل از هجرت و مراسم حج پیدا کرده بودند، بستر مناسبی را فراهم کرد. اما عامل کلیدی، حضور قوم بنی‌نجار (از خزرج) بودند که خویشاوندان مادری پیامبر (ص) محسوب می‌شدند. این پیوند خونی و عصبیت قبیله‌ای، پذیرش پیامبر و تشکیل حکومت را تسهیل کرد. 🔹شیوه اعمال قدرت نیز مستقیم، چهره‌به‌چهره و غیرمتمرکز بود. فاصله میان حاکم و مردم بسیار اندک بود؛ مردم می‌توانستند مستقیما در مساجد و میدان‌ها با حاکم سخن بگویند، شکایت کنند یا در شوراها مشارکت داشته باشند. 🔸اما آنچه در دوران اموی و عباسی رخ داد، تغییر ماهوی در تعریف حکومت بود. حکومت دیگر تنها خلافت نبود، بلکه به مُلک (پادشاهی متمرکز) تبدیل شد. 🔹نظام سیاسی در مدینه، برخلاف الگوهای متمرکز و بوروکراتیک امپراتوری‌های همجوار، بر پایه بافت سنتی، قبیله‌ای و باورهای عمیق دینی استوار بود. این نظام فاقد دیوان‌سالاری پیچیده، ارتش دائمی و ساختارهای اداری مستقل بود؛ بلکه ترکیبی از رهبری معنوی، قضاوت شرعی و مدیریت قبیله‌ای بود که محور آن شخص پیامبر (ص) و سپس خلفای راشدین قرار داشت. 🔸مشروعیت قدرت در این دوران از طریق وحی الهی (در زمان پیامبر) یا اجماع و بیعت عمومی (در زمان خلفا) حاصل می‌شد. شیوه اعمال قدرت، مستقیم، چهره‌به‌چهره و غیرمتمرکز بود و فاصله میان حاکم و مردم به دلیل بافت ساده و قبیله‌ای جامعه بسیار اندک بود. در چنین نظامی، کارایی و ثبات حکومت به شدت وابسته به شخصیت، نفوذ معنوی و عدالت فردی حاکم بود و نهادهای قانونی یا دیوان‌های تخصصی هنوز به بلوغی نرسیده بودند. 🔹بنابراین، حکومت صدر اسلام یک سیستم نهادینه‌شده و مستقل از شخص حاکم نبود، بلکه یک حکمرانی شخصی-معنوی در بستر یک جامعه غیرسیستمی بود. ۲/۶ 🔸بخش دوم متن #امکان_تطبیق #تردید_مقدس @daneshjod

چشماتو ببند....❤️ @daneshjod