چشمانش مثل دریاچه‌ای زلال و عمیق بود که فقط ستاره ها آن را درک می‌کردند. نگاهش پراز خورشید بود. شب ها که به آسمان نگاه می‌کرد، آسمان به رنگ امید نورانی می‌شد. یک بار مردم چشمش برایم داستانی عاشقانه روایت کرد. ریشه های نگاهش دور قلبم پیچید. اما تقدیر طوفانیست که بید را ریشه‌کن می‌کند. ای کاش یک بار دیگر کنارم بنشیند و با چشمانش برایم‌ داستان بگوید. خیلی دوست دارم بدانم این بار از چه فریاد می‌زند.

طاقتِ فرسودگی‌ام هیچ نیست در پیِ ویران شدنی آنی‌ام...

و شاید قدرت دیدن زیبایی مدوسا از عجز و ناتوانی‌های دیگران بود که از دیدنش می‌ترسیدند...

مثل قمرودی که روزی آب داشت

و عاشقانه‌های ما جایی کامل می‌شد که تو حجاب را کنار می‌زدی و صورت سفید و پاکت را به من نشان می‌دادی کاش همیشه اینگونه بودی...

من غیر از تو و تنهایی با غیر معاشرت نمی‌کنم. تو چون تحریک به خنده کردنم واداری، و تنهایی برای حضورش در غم هایم و شاهد غم، در دلم، که از فراق تو، از چشمانم جاری می‌شوند. تنهایی با من نمی‌گوید، شاید چون به بودن تو در کنارم، باید از پیشمان برود. ولیکن بیشتر از تو، زندگی ام را در آغوش می‌گیرد. قاصدک

کسی میتونه بگه این تو چه دستگاهیه؟ (راهنمایی: توی یکی از بیات های آوازیه)