پوستینی کهنه دارم من یادگاری ژنده پیر از روزگارانی غبار آلود سالخوردی جاودان مانند مانده میراث از نیاکانم مرا، این روزگار آلود جز پدرم آیا کسی را می‌شناسم من کز نیاکانم سخن گفتم؟ نزد آن قومی که ذرات شرف در خانهٔ خونشان کرده جا را بهر هر چیز دگر، حتی برای آدمیت، تنگ خنده دارد از نیاکانی سخن گفتن، که من گفتم جز پدرم آری من نیای دیگری نشناختم هرگز نیز او چون من سخن می‌گفت همچنین دنبال کن تا آن پدر جدم کاندر اخم جنگلی، خمیازهٔ کوهی روز و شب می‌گشت، یا می خفت این دبیر گیج و گول و کوردل: تاریخ تا مذهب دفترش را گاهگه می‌خواست با پریشان سرگذشتی از نیاکانم بیالاید رعشه می‌افتادش اندر دست در بنان درفشانش کلک شیرین سلک می‌لرزید حبرش اندر محبر پر لیقه چون سنگ سیه می‌بست زآنکه فریاد امیر عادلی چون رعد بر می‌خاست هان، کجایی، ای عموی مهربان! بنویس ماه نو را دوش ما، با چاکران، در نیمه شب دیدیم مادیان سرخ یال ما سه کرت تا سحر زایید در کدامین عهد بوده ست این‌چنین، یا آنچنان، بنویس لیک هیچت غم مباد از این ای عموی مهربان، تاریخ پوستینی کهنه دارم من که می‌گوید از نیاکانم به رایم داستان، تاریخ من یقین دارم که در رگ‌های من خون رسولی یا امامی نیست نیز خون هیچ خان و پادشاهی نیست وین ندیم ژنده پیرم دوش با من گفت کاندرین بی فخر بودن‌ها گناهی نیست پوستینی کهنه دارم من سالخوردی جاودان مانند مرده ریگی داستانگوی از نیاکانم،که شب تا روز گویدم چون و نگوید چند سال‌ها زین پیش‌تر در ساحل پر حاصل جیحون بس پدرم از جان و دل کوشید تا مگر کاین پوستین را نو کند بنیاد او چنین می‌گفت و بودش یاد داشت کم کم شب کلاه و جبهٔ من نو ترک می‌شد کشتگاهم برگ و بر می‌داد ناگهان توفان خشمی با شکوه و سرخگون برخاست من سپردم زورق خود را به آن توفان و گفتم هر چه بادا باد تا گشودم چشم، دیدم تشنه لب بر ساحل خشک کشفرودم پوستین کهنهٔ دیرینه‌ام با من اندرون، ناچار، مالامال نور معرفت شد باز هم بدان سان کز ازل بودم باز او ماند و سه پستان و گل زوفا باز او ماند و سکنگور و سیه دانه و آن به آیین حجره زارانی کآنچه بینی در کتاب تحفهٔ هندی هر یکی خوابیده او را در یکی خانه روز رحلت پوستینش را به ما بخشید ما پس از او پنج تن بودیم من بسان کاروانسالارشان بودم کاروانسالار ره نشناس اوفتان و خیزان تا بدین غایت که بینی، راه پیمودیم سال‌ها زین پیش‌تر من نیز خواستم کاین پوستیم را نو کنم بنیاد با هزاران آستین چرکین دیگر برکشیدم از جگر فریاد «این مباد! آن باد » ناگهان توفان بیرحمی سیه برخاست پوستینی کهنه دارم من یادگار از روزگارانی غبار آلود مانده میراث از نیاکانم مرا، این روزگار آلود های، فرزندم بشنو و هشدار بعد من این سالخورد جاودان مانند با بر و دوش تو دارد کار لیک هیچت غم مباد از این کو،کدامین جبهٔ زربفت رنگین می‌شناسی تو کز مرقع پوستین کهنهٔ من پاک‌تر باشد؟ با کدامین خلعتش آیا بدل سازم که من نه در سودا ضرر باشد؟ اَی دختر جان! همچنانش پاک و دور از رقعه ی آلودگان می دار تهران، تیر ۱۳۳۵ آخر شاهنامه مهدی اخوان ثالث #شعر

جز نقش تو در نظر نیامد ما را جز کوی تو رهگذر نیامد ما را خواب ارچه خوش آمد همه را در عهدت حقا که به چشم در نیامد ما را * بر گیر شراب طرب‌انگیز و بیا پنهان ز رقیب سفله بستیز و بیا مشنو سخن خصم که بنشین و مرو بشنو ز من این نکته که برخیز و بیا * ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست آیینه به دست و روی خود می‌آراست دستارچه‌ای پیشکشش کردم گفت وصلم طلبی زهی خیالی که توراست * من باکمر تو در میان کردم دست پنداشتمش که در میان چیزی هست پیداست از آن میان چو بربست کمر تا من ز کمر چه طرف خواهم بربست * اول به وفا می وصالم درداد چون مست شدم جام جفا را سرداد پر آب دو دیده و پر از آتش دل خاک ره او شدم به بادم برداد * هر روز دلم به زیر باری دگر است در دیدهٔ من ز هجر خاری دگر است من جهد همی‌کنم قضا می‌گوید بیرون ز کفایت تو کاری دگراست * امشب ز غمت میان خون خواهم خفت وز بستر عافیت برون خواهم خفت باور نکنی خیال خود را بفرست تا در نگرد که بی‌تو چون خواهم خفت *** نی قصهٔ آن شمع چگل بتوان گفت نی حال دل سوخته دل بتوان گفت غم در دل تنگ من از آن است که نیست یک دوست که با او غم دل بتوان گفت رباعیات حافظ #شعر

هر ساعتم اندرون بجوشد خون را واگاهی نیست مردم بیرون را الا مگر آنکه روی لیلی دیدست داند که چه درد می‌کشد مجنون را؟ * عشاق به درگهت اسیرند بیا بدخویی تو بر تو نگیرند بیا هرجور و جفا که کرده‌ای معذوری زان پیش که عذرت نپذیرند بیا * روزی گفتی شبی کنم دلشادت وز بند غمان خود کنم آزادت دیدی که از آن روز چه شبها بگذشت وز گفتهٔ خود هیچ نیامد یادت؟ * شبها گذرد که دیده نتوانم بست مردم همه از خواب و من از فکر تو مست باشد که به دست خویش خونم ریزی تا جان بدهم دامن مقصود به دست * آن سست وفا که یار دل سخت منست شمع دگران و آتش رخت منست ای با همه کس به صلح و با ما به خلاف جرم از تو نباشد گنه از بخت منست رباعیات سعدی #شعر

تقریبا فرق زیادی بین رباعیات سعدی و حافظ نیست صرفا این روح و روان ماست که با این دو نفر بالا و پایین میرود

چه رنجی است خوابیدن زیر آسمانی که نه ابر دارد نه باران از هراس از کلمات هر شب خواب‌های آشفته می‌بینیم به این جهان آمده‌ایم که تماشا کنیم صندلی های فرسوده و رنگ باخته سهم ما شد انتخاب ما مرواریدهای رخشان بود یکی به ما بگوید آیا ما قادریم دریای آبی و جعبه‌ی مداد رنگیِ هفت‌رنگ را به خانه ببریم و خوش‌بختیِ سرنگون در آسمان ابری را صید کنیم در انتظار جوابِ شما هستیم که در آفتاب بی‌خیال قدم می‌زنید. احمدرضا احمدی #شعر

ترس و هیجان در باران را با ستایش می‌کردیم لحظه‌ای که باران به پایان رسید همه اندوه و حرمان ما در زیر چترهای کهنه ماند هیچ کس ما را به یاد نداشت ما که پس از سال‌ها به آن کوچه برگشته بودیم لباس‌های جوانی ما هنوز در کمد لباس‌ها بود کفش‌های جوانی ما هنوز براق بودند در کمد را بستیم سال تحویل شد. احمدرضا احمدی #شعر

فکر کنم تنها شاعری بود که سالم زندگی کرد نه اهل مشروب بود نه اهل دود و دم نه اهل کثافط‌کاری نه اهل سیاست نه اهل ریا کلا آدم سالمی بود سالم موند سالم هم رفت احمدرضا احمدی بودن کار سختیه

به خاطر همینه که شعراش خیلی بهتر به دل میشینه

شاید

ولی خب شاعران مجنون زیادی بودن که شعراشون به دل میشینه و این مدلی نبودن مثل سهراب