‌ ‌ 𝖲︎𝖾𝖼︎𝖾𝗇︎𝖽 𝖢𝗁︎𝖺𝗇︎𝖾𝗅︎ / 𝗩𝘂𝗹𝗽𝗶𝘀 ‌‌ ‌‌ׁ ‍.

#لیست_رمان‌هایی_که_قراره_نوشته_شن 1-آفتاب پرست : ۳ چپتر از ۱٠ چپتر. 2-شراب : پارت ۱ِ چپتر اول از ۷ چپتر. 3-اژدها و مارمولک : از ۴٠ چپتر 4-روباه مکار : ۱ چپتر از ۶۶ چپتر 5-زندگی جدید در روسیه : از ۱۲ چپتر 6-هم اتاقیم یه هیولاست : از ۵٠ چپتر 7-شرافت دربرابر هوس : از ۳۲ چپتر 8-غریبه : از ۵ چپتر ‌ ♾️♾️

#روباه_مکار (مقدمه) در دنیایی که هایبرید ها طعمه ی انسان های شرور میشدند و برای سرگرمی و درآمد با آنان بازی و به فروش میرفتند ‌، فینکس (finx) یک هایبرید جوان که در بچگی اش پدر و مادرش را به خاطر حمله و شکار انسان ها از دست داده بود از کودکی تا به الان که ۱۷ سال عمر کرده است ‌، تنهایی زندگی کرده ‌. اما خوشبختانه او توانسته بود خودش را با شرایط نه چندان خوشایند وفق دهد ‌و میان انسان ها زندگی بدون دردسری را داشته باشد ‌. او از هفت سالگی شروع به کار کرده است تا پولِ خورد و خوراکش را بتواند جور کند و پس از سن ۱٠ سالگی پا به مدرسه گذاشته ‌، او همیشه بین معلمانش محبوب بوده و به همین دلیل دانش آموزانی که توجه کافی از معلم هایشان نمیگرفتند به او حسادت میکردند ‌. خیلی از آنان سعی کرده بودند که شهرت اورا خدشه دار کنند اما موفق به همچین کاری نشدند ‌؛ زیرا که فینکس بسیار باهوش تر و فرز تر از حد معمول یک انسان به حساب میاید ‌، در سن ۱۶ سالگی با یک پسر انسان رو به رو میشود ‌کـههههه... اولین دیدارشان چندان خوب پیش نرفت و بحث بین آنها تبدیل به دعوا شد ‌. (پارت اول) بازم مثل همیشه باید انسانهای رومخ را تحمل کنم ‌، چیزی نیست فینکس تو از پسش بر میای ‌. آه عمیقی میکشم و به پسرک قلدر نگاهی تحقیر امیز می اندازم ‌، دستم را بر کمرم میگذارم و لب باز میکنم "هی پسر جون چی ازم میخوای؟" پوزخند ملیحی میزند ‌. "یک دختر جوون و پاکدامنی مثل تو این وقت شب کنار قهوه خانه ی فیشرا چیکار میکنه؟" آب دهنم را قورت میدهم ‌، نمیتوانم چیزی بگریم و اگر هم نگویم هم فرقی به حالم نمیکند ‌، او مرا لو میدهد ‌. "خب تصمیم داشتم از این کوچه بیایم تا اینکه نگاهم به این قهوه خانه افتاد ‌، باید بگویم که در تزئیناتش بسیار دقیق بودن ‌." پسر ابرو بالا میندازد و پوزخندش گشاد تر میشود ‌. "پس میخوای بگی که تو فقط داشتی از این کوچه رد میشدی؟" به او نگاه کردم و اخم کردم ‌. "چطور جرعت میکنی به من تهمت بزنی؟!" #part_one(not_complete) -ویلیام وین

کمی در مونده ام، به چایی ای که مینو برایم ریخته نگاهی انداختم، چایی در ان استکان های کمر باریکی که مادرم ارزوی داشتن انها را داشته است، ریخته شده. غزل، کنار دست مینو نشسته بود. معلوم بود که هردوی انها نگران شدند که من لب به چایی رو میز نزده ام و به یک جا خیره مانده ام. -ویلیام وین

#استاکر به باریستا میگویم برایم یک شات قهوه جدید بیاورد او سر خم میکند و میرود. برایم عجیب است مگر من چه کسی هستم؟ درحالی که به سمت یکی از میز های خالی در پروشات میروم تا بنشینم ابرو بالا میندازم. "عجیبه.. من نه سلبریتی هستم نه شخص مهمی یا پولداری-" همان لحظه در پروشات باز میشود و یک مرد با کت و شلوار سیاه و نگاهی تیز وارد مغازه میشود. -ویلیام وین