کمی در مونده ام، به چایی ای که مینو برایم ریخته نگاهی انداختم، چایی در ان استکان های کمر باریکی که مادرم ارزوی داشتن انها را داشته است، ریخته شده. غزل، کنار دست مینو نشسته بود. معلوم بود که هردوی انها نگران شدند که من لب به چایی رو میز نزده ام و به یک جا خیره مانده ام. -ویلیام وین

#استاکر به باریستا میگویم برایم یک شات قهوه جدید بیاورد او سر خم میکند و میرود. برایم عجیب است مگر من چه کسی هستم؟ درحالی که به سمت یکی از میز های خالی در پروشات میروم تا بنشینم ابرو بالا میندازم. "عجیبه.. من نه سلبریتی هستم نه شخص مهمی یا پولداری-" همان لحظه در پروشات باز میشود و یک مرد با کت و شلوار سیاه و نگاهی تیز وارد مغازه میشود. -ویلیام وین

#استاکر نگاهی به او می اندازم. "مااشاالله، چه قد رعنایی داره" مرد زیر چشمی حواسش به من بود، کم کم برایم داشت عجیب میشد، انگشتانم را مانند درام به میز پروشات میزنم، حوصله ام کم کم داشت سر میرفت. "اقای باریستا، قهوه ی من چه شد"؟ باریستا دست و پایش را گم کرد و با عجله و ترس گفت" چ-چشم خانم! قهوه تون امادس." دوباره ابرو بالا انداختم و پرسیدم "چرا با من اینگونه رفتار میکنی؟" -ویلیام وین

#روباه_مکار (ادامه پارت اول) درحالی که با عصبانیت به چشمهایش خیره شده ام ‌، لبخندی حیله گرانه زد و به دیوار قهوه خانه تیکه داد ‌. "البته ‌، من رو ببخشید سرکار خانم ‌، بهتره تا دیر نشده برگردی خونه مگر نه اگه به دست غیر من بیفتی برات گرون تموم میشه" اب دهنم را قورت و سرم را تکان دادم ‌. به ارامی از انجا دور شدم اما متوجه نگاه های تیز او که مانند نگاه شکارچی به شکارش ترسناک است برای من هم وحشت اور بود شدم ‌. به خانه که نزدیک تر شدم احساس کردم یکی من را زیر نظر دارد ‌، توقف نکردم و به سمت خانه دویدم ‌، کلیدم را از جیبم در اوردم و در خانه را با یک "کلیک" باز کردم و وارد شدم. آهی از ته دل کشیدم و با ارامش کیفم را بر صندلی داخل اشپزخانه گذاشتم و لباس هایم را عوض کردم ‌. #part_one(complete) -ویلیام وین