گوشه‌ای از برنامه تعویض پرچم حرم امام حسین علیه السلام ❤️🖤 جای شما خالی پ.ن: ممنون از آقا صادق جبالی عزیز برای تولید این اثر #محمد_دشتی @dashti_mohammad

زیارت امین الله به نیابت از تمامی همراهان محترم و اموات ایشان، امام فقید، امام شهید و امام حاضر و شهدای اسلام به خصوص شهدای اخیر 📍نجف اشرف، حرم مولی امیرالمومنین علی علیه السلام #محمد_دشتی @dashti_mohammad

بعد از چایی روضه، هیچ چایی‌ای چایی خونه آبا نمیشه اونایی که خوردن میدونن چی میگم #محمد_دشتی @dashti_mohammad

موکب تنگه هرمز!! عراقی‌ها خدای ابتکارن به خصوص تو موکب زدن. بعضی‌ها با بیانیه حمایت می‌کنند، اینا با موکب! دمتون گرم!! واقعاً که #ایران_والعراق_لایمکن_الفراق #محمد_دشتی @dashti_mohammad

🌱 عشقِ بی‌مرز! بخش اول از قلب گرمِ شط‌العرب آمده‌ایم و قصر، آرام است. جوان‌ها، زیر آن گچ‌بری‌های صدرنگِ صدام‌نشان، لباس‌های سربازی‌شان را به تن می‌کنند. بسیاری‌شان، تا چشم باز کرده‌اند، تمنای سلاح به دست گرفتن را در آن‌ها دمیده‌اند؛ گذشته از سال‌های بلوا، در انتظار سال‌های بلوا. شط‌العرب، هروز عصر، وقتی برق می‌رود، برای دقایقی در آغوششان می‌گیرد. ساحل شط‌العرب، سخت و ناهموار است و آن سنگ‌های ساحلی، هر لحظه ممکن است راکبشان را سرنگون کنند. کف پاهام زخمی می‌شود اما می‌روم در آغوش شط‌العرب؛ شاید این آب روان، بشویدم. می‌روم چون نمی‌خواهم حتی لحظه‌ای از این لحظه‌های کوتاه را دور از حضورشان باشم. من طنابِ بسته به شاطی را می‌گیرم؛ وابستگی. و آن‌ها رهای رها تا میانه‌ی رود سُر می‌خورند و برمی‌گردند. -خوش‌به‌حال شما که آزادی در آب را تجربه می‌کنید. من که با طناب به ساحل وصلم. آن که سنش بیش‌تر است، می‌خندد:"راه آزادی، فقط از استقلال می‌گذرد. آزادی یعنی توی چشم ابرقدرت نگاه کردن، و حرف حق را زدن. ما توی آب آزادیم اما آزادی در خاکِ شماست." از بقیه هم شرتر است. بر خلاف بقیه، کتاب‌خوان هم هست؛ چیزی شاید کم‌یاب در این حوالی و خوب می‌داند که چطور حرف‌های گوشه‌دار بزند. اما هنوز حرف‌های زیادی مانده که نزده‌ایم. زود رسیده‌ایم به این‌جا. برای من اما فرایند رسیدن، مهم‌تر است از خود رسیدن؛ خاصه زود رسیدن. این است که وقتی جوانِ نشسته در ساحل -که پوستش با آب شط نمی‌سازد- فریاد می‌زند که جمع شوید تا فیلم بگیرم، از به حاشیه رفتن حرف‌ها استقبال می‌کنم. گوشی‌م را از روی لباس‌های تا شده بر ساحل شط، برمی‌دارد و از ما، توی آب فیلم می‌گیرد و بلند می‌گوید:"ایران و العراق؟" و دوستانش می‌گویند:"لایمکن‌الفراق.‌‌.." و من اضافه می‌کنم:"حتی بالنهر..." می‌خندیم. آمده‌ام به یکی از قصرهای صدام که حالا مقر حشد است در بصره. بعد ساعاتی حرف‌های گرم زدن با معاون حشد بصره، می‌برندم به خواب‌گاه بچه‌های حشد، یکی از ساختمان‌های قصر که حالا از تبرج، فقط گچ‌بری‌های زیبای رنگی را دارد؛ مابقی‌ش موکت است و چند تخت فلزی زهواردررفته و تشک‌های تاریخ‌مصرف‌گذشته. هرچه اصرار می‌کنم که مرد به حرف فرمانده گوش نکند و روی تختش بخوابد، افاقه نمی‌کند. با شکسته‌ترین لهجه‌ای که تا حالا شنیده‌ام حرف می‌زند. به اعتذار بلند می‌شود. دستش را دراز می‌کند و صورتش را به شانه‌ام نزدیک می‌کند و سه‌بار، جایی در هوا را می‌بوسد؛ بی‌هیچ تماسی! دست‌هایمان را از هم جدا نمی‌کنیم. جوان می‌گوید:"حالا غصه نخور. پول تخت را حساب می‌کنیم." و به ثانیه نمی‌کشد که می‌گوید:"شوخی کردم." و حالت چهره‌اش غمگین می‌شود و می‌داند اما می‌پرسد که مراسم تشییع آقا در عراق، چطوری است؟ بعد، صداش را می‌آورد پایین و می‌پرسد:"نمادین است، یا سید واقعا می‌آید؟" انگار از آمدن کسی که زنده است حرف می‌زند؛ و البته که زنده است. این را در مدل حرف زدنِ جعفر، در ناصریه هم دیدم تا وقتی که به حسرتِ حتی یک‌بار ندیدنش از نزدیک رسید. جعفر از بچه‌های سرسخت و بل‌که سرتق ناصریه است. توی بیمارستان کار می‌کند اما همه اهتمامِ روز و شبش، نظامی است. من را که برد به اتاقش، وقتی رفت بیرون، به کتاب‌هاش سرک کشیدم. دو تا تحریرالوسیله بین کتاب‌هاش بود. یک جلوه از خمینی، پدرش را بدری کرده بود و خودش را شیفته‌ی سیدعلی. با نوری که به قلبش تابیده، یاد گرفته که در کنار شر، چطور زندگی کند؛ مثل یک سربازِ هم‌واره آماده که نازپرورد تنعم نیست. ظهر است که فیلم‌های گوشی‌ش را یک‌به‌یک نشانم می‌دهد و من، شتاب‌زده، یادداشت برمی‌دارم؛ شعارهایشان را وقتِ تظاهراتِ حمایت، شعرهای وقتِ حوسه، بعد قطعی شدن خبر شهادت آقا، فیلمِ عملیات‌های کتائب و الخ. دستم را گذاشته‌ام زیر چانه‌ام و خوب گوش می‌کنم و تلاش می‌کنم که تمرکزم روی شنیدن باشد، نه قطراتِ اشکی که پی‌درپی می‌چکند. مکانیسم دفاعی‌م را از دست داده‌ام. خودم را برای صبح شنبه آماده کرده بودم اما بهمان شبیخون زدند. وداع‌ها، زودتر از شنبه شروع شد و من بی‌سپر بودم. ادامه دارد... محسن حسن‌زاده جمعه | ۱۲ تیر ماه ۱۴۰۵| آل‌جويبر | گرمة‌حسن- عراق @targap

محسن حسن‌زاده چند روزی عراق است و اوضاع این روزها و تشییع حضرت آقا در عراق را روایت می‌کند. کانالش را دنبال کنید و روایتش را بخوانید که هم جذاب است و هم آموزنده؛ هم عراق‌شناسی‌تان قوی می‌شود هم داستان‌نویسی‌تان البته ما هنوز منتظر چاپ کتابش از سفر #عراق_مهد_تمدن هستیم 😉 @targap #محمد_دشتی @dashti_mohammad

🔴 حال و هوای خیابان های عراق چند روز مانده به مراسم تشییع سیدنا القائد در این کشور @iraqevents 🇮🇶 تحولات عراق

. 🚩 اسکان رایگان ویژه خواهرانِ عازم به شهر مقدس قم 🔹 در این روزهای اندوه، هم‌زمان با آیین تشییع پیکر مطهر قائد شهید امت، ادبستان صدرا، افتخار میزبانی و خدمت‌رسانی به زائران و عزاداران گرانقدر را دارد. 👈از تمامی خواهرانی که تمایل دارند از ظرفیت اسکان رایگان در ادبستان صدرا استفاده کنند، دعوت می‌شود با مراجعه به شناسه @Tavakoli_114 جهت ثبت‌نام اقدام نمایند. 📍 قم. خیابان عطاران 📍 ویژه خواهران #ادبستان_دخترانه #ادبستان_صدرا

🔴 ویدیوی حشدالشعبی برای دعوت به مراسم تشییع رهبر انقلاب در عراق @iraqevents 🇮🇶 تحولات عراق

🔴 خیر مقدم به اولین زائر اربعین در کربلا 🔹 استانداری کربلا در بیلبوردی جالب توجه، ورود سیدنا القائد امام خامنه‌ای به عنوان اولین زائر اربعین امسال به این استان را خیر مقدم گفته است. @iraqevents 🇮🇶 تحولات عراق

این تصویر شاید به اندازه کل مراسم تشییع امروز در عراق دشمن‌سوز باشد؛ دشمنی که سال‌ها بر طبل تفرقه بین ایران و عراق کوبید و تلاش داشت دفتر مرجعیت اعلای نجف را در مقابل بیت رهبری ایران ترسیم کند اما امروز حضور فرزندان آیت الله سیستانی در دفتر رهبری در نجف و دیدار با فرزند ارشد رهبر شهید انقلاب این توهمات را باطل کرد. #محمد_دشتی @dashti_mohammad

همیشه روایت‌های محمدعلی جعفری را دوست داشتم؛ قلمش را هم. و حالا دست به قلم شده برای روایت تشییع در عراق. بخوانیدش ... «عراقی‌ها بلدند میان گریه، حماسه بسازند. یک لحظه اشک می‌ریزند، لحظه‌ای بعد دور تابوت آقایمان هوسه سر می‌دهند: «هذا صگّار إسرائيل!» «این، درهم‌کوبندهٔ اسرائیل است!» انگار هر صدا، رجز یک لشکر است و هر قدم، ادامه همان هوسه. این هوسه‌ها را باید از نزدیک شنید؛ ترجمه، فقط بخشی از حسشان را منتقل می‌کند. ♾️ @m_ali_jafari » #محمد_دشتی @dashti_mohammad