🍂 شب یلدا در جبهه، طولانی‌ترین شب سال با کوتاه‌ترین امکانات بود. بچه‌ها با یک انار کوچک، شادی بزرگی ساختند؛ دانه‌های انار میان ده‌ها نفر تقسیم شد،(البته این 👆 عکس اینو نمی گه😅) اما مزه‌اش برای همه شیرین بود. همان‌طور که در سرمای سنگرها، گرمای رفاقت و ایمان تقسیم می‌شد. یلدا برای رزمنده‌ها یعنی ایستادگی در تاریکی، با امید به روشنایی فردا. #عکس @defae_moghadas

🌺 ولادت امام محمد باقر علیه السلام تبریک و تهنیت 🌺

🍂 🔻  کوچه نقاش‌ها - ۸۴ خاطرات        سید ابوالفضل کاظمی راحله صبوری ༺◍⃟჻ᭂ༅༺◍⃟჻ᭂ࿐ ¤ عاقبت، نیمه‌شب در تاریکی، لودری آمد و خاکریزهای درهم‌ریخته را سفت کرد و به هم چسباند. وقتی خاکریزها به هم چسبیدند، خط ما تقریباً محکم شد و آتش عراق کم‌وبیش فروکش کرد. اما غوغای دل من خاموش نمی‌شد؛ دلشوره فردا و پاتک عراق رهایم نمی‌کرد. می‌دانستم تانک‌ها آمده‌اند برای حمله فردا، و اگر آتششان خوابیده، تنها برای آماده‌سازی است. در همین حال، صدای بلندگویی مرا به خود آورد. از پشت خاکریز بلند شدم و رو به خط خودی ایستادم. صدا از دور می‌آمد. با تعجب دیدم ماشین حاج بخشی وسط دشت بی‌هوا به سمت سه‌راهی می‌آید. خودرو تا حدود دویست متری کانال ماهی رسید؛ همان‌جا که ما سنگر گرفته بودیم. حاج بخشی همیشه با شیرینی، غذا، نوحه و رجزخوانی به میان بچه‌ها می‌آمد و روحیه می‌داد؛ پیرمردی زنده‌دل که وجودش برای بسیاری نعمت بود. او طبق عادت همیشگی‌اش فکر می‌کرد شلمچه هم مثل فاو است و در حالی که با بلندگو رجز می‌خواند، به سمت خط مقدم آمد. ناگهان گلوله‌ای مستقیم به بدنه لندکروز نشست و در یک لحظه آن را به آتش کشید. حاج بخشی به بیرون پرت شد و دو سرنشین جلوی خودرو، زنده‌زنده در آتش سوختند. شعله‌ها زبانه می‌کشید و آن دو در میان آتش دست‌وپا می‌زدند. هیچ‌کس جرأت نزدیک شدن نداشت؛ ما کاملاً در تیررس بودیم و اگر می‌رفتیم، کل خط زیر آتش می‌رفت. آن شب تا صبح بیدار ماندیم، ذکر گفتیم و دعا کردیم؛ اما تصویر سوختن بچه‌ها مدام پیش چشمم بود. به سرم زد بچه‌های دلیر را جدا کنم و سه تیم پیشتاز بسازم تا فدایی گردان شوند. حسین اسماعیلی با پنج نفر برای گروهان نینوا، محمود عطا با پنج نفر برای گروهان فدک، و اصغر گودری با پنج نفر برای گروهان بقیع انتخاب شدند. به هر تیم آرپی‌جی، دو کمک و نارنجک‌های تخم‌مرغی دادم. قرار شد صد متر جلوتر سنگر بگیرند و زودتر از بقیه آتش بریزند. دم صبح، تانک‌های عراقی روشن شدند و آتش ریختند. اصغر گودری و تیمش دو تانک زدند و کم‌کم قلق کار دستشان آمد؛ باید به شنی یا باک بنزین می‌زدند، وگرنه گلوله کمانه می‌کرد. تا نزدیک ظهر، خط خاکریز زیر آتش مداوم بود. محمد جعفری از بیسیم خبر داد پشت تانک‌ها پر از نیروست. گفتم: «خیالی نیست، مقاومت کنید؛ مولا مدد می‌کند.» با دوربین دیدم عراقی‌ها پشت تانک‌ها پیش می‌آیند و خمپاره‌ها بی‌وقفه می‌خورند به خاکریز. آب اطراف جاده باتلاقی شده بود و هر گلوله که می‌خورد، هزاران ماهی پخش می‌شد. جنازه مجید رمضان و حاج عبادیان میان ماهی‌ها افتاده بود. بچه‌ها به شوخی می‌گفتند: «ترکش آخ‌جون تهران؛ جای یک ترکش خالی که برویم پیش مامان!» بیسیم زدم به حاج محمد و از نیروهای پیاده عراق گفتم. او گفت: «شهادت را می‌آوریم تو زمین.» گفتم: «خوب، اما توپخانه لازم داریم؛ وگرنه چند برابر شهید می‌دهیم.» هنوز حرف می‌زدیم که آتش شدیدتر شد. دیدم بچه‌ها زمین‌گیر شده‌اند و تانک‌ها در صد متری خاکریز عقب‌وجلو می‌کنند. نیروها کپ کرده بودند. پیاده‌ها از پشت تانک‌ها بیرون آمدند و ریختند روی خاکریز؛ درگیری تن‌به‌تن آغاز شد. مرتضی بهزادی و یکی از بچه‌ها فریاد زدند: «سید، آمدند... چه کار کنیم؟» گفتم: «جنگ است دیگر؛ نیروهایتان را جلو بیندازید و بجنگید.» خودم رفتم بالای خاکریز تا بچه‌ها مرا ببینند و جان بگیرند. دیدم عراقی‌ها را بغل کرده‌اند، کارد می‌زنند، نارنجک می‌اندازند، مشت و هرچه دم دستشان هست. یکی از بچه‌ها نارنجک کشید و با دشمن منفجر شد. حدود بیست دقیقه درگیری تن‌به‌تن ادامه داشت؛ پنج ـ شش شهید دادیم، اما به مدد مولا عراقی‌ها عقب نشستند و تانک‌ها پا به فرار گذاشتند. بچه‌ها آرپی‌جی برداشتند و دنبالشان رفتند؛ معجزه‌ای رخ داد. گروه پیشتاز ۱۲ تانک زد، هرچند چند نفرشان شهید شدند. گردان شهادت رسید و سمت چپ سه‌راهی مستقر شد. بچه‌های ما کمی نفس گرفتند. اما جواد صراف و معاون‌هایش در راه توجیه خط، با یک خمپاره همگی شهید شدند. فرماندهی گردان شهادت افتاد دست اکبر عاطفی. او آمد و اوضاع را فهمید. شهادتی‌ها تازه‌نفس بودند و اوضاع بهتر شد. در آن درگیری چند نفرشان اسیر شدند و چند نفر از بچه‌های ما مفقود؛ اما در نهایت، عراقی‌ها عقب نشستند. و این اصل ماجرا بود. #کوچه_نقاشها @defae_moghadas      ࿐✧•حماسه جنوب•✧࿐

🍂 یلدای جبهه، بلندترین شب نبود؛ کوتاه‌ترین فاصله بود میان خاکریز و آسمان یلداتون مبارک #عکس @defae_moghadas

🍂 وقتی موسیقی شمس با صدای تنبور و آواز عرفانی، دل رزمنده‌ها رو روحانی کرد! استاد کیخسرو پورناظری، سید خلیل عالی‌نژاد، علی‌اکبر مرادی، سید مرتضی شریفیان، مشهید کامران کلهر، استاد کیهان کلهر، گلنظر عزیزنی و عبدالرضا راهنما، همه با هم، وسط جبهه، وسط دل‌ها... این فقط اجرا نبود، تجلی روح بود، نغمه‌ای از ایمان، عشق، و ایستادگی! #کلیپ @defae_moghadas

🍂 در آستانه‌ عملیات #کربلای_۴ ایستاده‌ایم دو سه روز بیشتر تا آغاز عملیات کربلای ۴ باقی نمانده… شبی که غواصان عاشق، دل به امواج اروند سپردند و راهی آسمان شدند… این روزها نهر عرایض، نهر خین و اروند دوباره زمزمه‌های آن شب را در دل دارند… به زودی درهای بهشت از سمت جزیره ام‌الرصاص، سهیل و بلجانیه گشوده خواهد شد… قایق‌ها بار دیگر یاد مسافران جاویدان را بر دوش می‌کشند… و آسمان خرمشهر و شلمچه، همچون آن شب، با نور ستارگان بی‌غروب روشن خواهد شد… کاروان عاشقان کربلا در راه است، و ما مانده‌ایم با دلی پر از حسرت و یاد… کربلای ۴، روزی که ستاره‌هایش طلوع کردند و دیگر هرگز غروب نکردند؛ نوری شدند فراتر از خورشید، تا خاک این سرزمین را برای همیشه روشن نگاه دارند. 🔸 بر آن هستیم تا روایتگر لحظه به لحظه این عملیات از زبان چند تن از غواصان دلاور حاضر در عملیات باشیم. همراه باشید ↙️ @defae_moghadas

🍂 آیا میدانید در بدو حمله عراق به ایران هیچ نیروی سازمانی جلو خود ندید در نخستین روزهای حملهٔ ارتش عراق به خاک ایران، حدود سی هزار کیلومتر مربع از خاک ایران به اشغال ارتش عراق درآمد. طی دو روز نخست حمله، نیروهای عراقی به هیچ یگان نظامی ایرانی که در حد تیپ باشد، برنخوردند. در واقع آن‌زمان ایران فقط دو لشکر از نیروهای مسلح و دو لشکر موتوریزه پیاده‌نظام در غرب کشور داشت که آن‌ها هم همگی از مرزها فاصله گرفته بودند. در این روزها، واحدهای گوناگون نیروی زمینی ایران به دلیل از هم پاشیدگی با تأخیر توانستند خود را به جبههٔ جنوب برسانند. نیروی زمینی ارتش توان مقابله پایاپای با عراق را نداشت. #آیا_میدانید @defae_moghadas

🍂 هفت بار جانبازی روز دهم جنگ، همراه سیصد نفر از خواهران به جبهه اعزام شدیم، وقتی به ماهشهر رسیدیم، بعضی همانجا ماندند اما من همراه بقیه راهی خط مقدم شدم آن زمان خط مقدم خرمشهر و آبادان بود، این مدت همراه دکتر چمران بودیم و چون ایشان و همسرشان قبلا به ما آموزش چریکی داده بودند، قرار گذاشتیم همراهشان به لبنان هم برویم. خرمشهر که سقوط کرد، ما تا پشت کشتارگاه عقب کشیدیم و در بیمارستان ولی عصر (عج) مستقر شدیم. چون خرمشهر خالی از سکنه شده بود، از ما نیز خواستند تا شهر را ترک کنیم. ما جزو آخرین نفراتی بودیم که از خرمشهر خارج می‌شدیم. بعدها در عملیات ثامن الائمه و بیت المقدس شرکت کردم. در والفجر یک شیمیایی شدم... هفت بار مجروح شدم. پای چپم ترکش خورده و تا به حال سه بار عمل شده و احتمالا آخر هم قطع خواهد شد. آمنه وهابزاده #خاطرات_کوتاه #خرمشهر @defae_moghadas