به آغوش مامانِ شهید گمنام سومار همان مامان شهید گمنام 61 پناه ببرم. محکم بغلش کنم و چند دقیقه چشم هایم را ببندم و به هیچ چیزی فکر نکنم. دست هایش راببوسم، بوی روسری اش را به ریه بکشم و اشک هایی که منشا گرفتاری اشان را نمی دانم از اسارت آزاد کنم.

💔خانومِ "زرین تاج بهرامی" مادر شهید بهروز صبوری، کجایید؟

بیت یادنامه: سال 98 دیریست که از قافله ها جاماندم از محفل اشک آسمان جاماندم بگذار که پرواز کنم بی پروا تاباد چنین باد چنین فرصتها من با دل محزون خودم جنگیدم من با تپش یک رویا خندیدم... گفتند غریبید و خزانید و فلانید گفتیم چه خوب است سرانجام غریبی وخزانی و فلانی..

لقلقله ی زبانم،... یادگار ثانیه های بیچارگی... این من، درست شدن را بیشتر از هرجمله ی امیدبخش و حتی بیشترازدوست داشتن، دوست می دارد.

یه روز یه دختر بسیجی اینو گوش داد، رفت تو فکر حزن شریف قلبش بعد گریه هاشو با پشت دستش کنارزد و رفت جلوی اینه خندید وگفت، داغ غربت روی پیشانی ماست..

خب

خدایا شکرت

اینجا ولایت ماست

اینجا رودخونه ی خشک شدش هست

و از این کوچش خوشم میاد. چرا؟ چون بابابزرگ مرحوم پدریم محصولات یکی از درختای این کوچه باغو وقف صاحب الزمان کرده و مامان بابا هزینشو میذارن برای مشارکت در برگزاری جشن نیمه شعبان روستا.

اسیو پلی یعنی کنار آسیاب

امید یعنی سیبای سبز حیاط خونه؟