بقیشو بنویسم؟ یا نِمِخِد؟

یکیتون اومد گفت: تو دیگه چه سمپادی هستی دخترر! گفتم: "ما سمپاد نیستیم، مستضعفیم..." "ثمره ی عشق، مستضعفینِ شوریده دلِ بیخیال 💔" دختر کوچیکه ی یه زنِ ساده یِ کم سوادِ باغدار... و دختر کوچیکه ی یه مردِ پیچیده ی با سوادِ کشاورز... اینجور میگن..

📚

📚تنهاپیامرسان ارتباطی باخالق کتاب آینده ی دل ـنامه: @nk14el

یکی از متن های فسفرسوز دل نامه بین خنزل پنزلای انباری یادم اومد.. که امروز داشتم دنبال یه چیزی میگشتم.. با نگاه کردن به دیگ ها.. اون توپ کثیف پسر افغانی های محله هم همینطور، که گل کوچیک بازی میکنن.. خیلی روایت به ذهنم رسوند... کاش اون توپشون رو بهم میدادن...

به افتخار اقا نوروز پرکویی و اکیپ نوجوانان ماه اون روستا... که یهو یادم اومد نتونستم نخندم بچه های جهادی راحیل که اینجان میفهمن چی میگم..

اقا نوروزِ پَرکویی، یکی از باصفا ترین نوجوانانی بود که تو عمرم دیدم:) در اردوی جهادی یکی از وظایفی که بهش واگذار کردیم، جمع آوری زباله های حیاط مدرسه ی روستا بود:) موقع جمع کردن زباله های مدرسه هر آت اشغالی که جمع میکرد خصوصا اونایی که عین فسیل شده بودن و روش کلی خاک و گل نشسته بود و پوسیده بودن رو با نفرت از زمین بلند میکرد، میذاشت توکیسه ی سیاه زباله و باحرص میگفت؛ ایشالااا سرطان بگیرن.. یا کوفت بخورن چرا ریختن.. به زبون غلیظ محلی:) ❤ اون جا تنها سکانس جهادی ای بود که من نتونستم جدیتم رو حفظ کنم و داشتم از خنده منفجر میشدم..:) خیلی باحال بودن، خیللیی.. یادش بخیر💙

سناریوی فصل دوم داره تقریبا تموم میشه...

بعدش میرم دنبال کارهام.. تا یک فرصت دیگه بهش بپردازم یا اگر چیزی یادم اومد ثبت کنم ــ به هرجهت خیلی کار داره و من الان وقتم مناسب نیست که باشم سروقتش..

ولی این قاب.. خیلی حرف داشتا... خیلی... 💔

گریم گرفت😔