به تابلوها توجه کردم

دیدم کل معلم و مشاهیر و سعدی و کوثر و امام رضا و دوباره معلم و مشاهیرو نماز و کوثر و سعدی، و هیفده و امام حسین و حکیمو... راه رفتم...

متوجه ی درد پاهام نشدم...

متوجه چادر و کوله ی خیس تو بارون نشدم...

گفتم به جهنم..

میدونید، بعضی حرفا واقعا مثل گلوله هستن

ادمایی که نمیدونن چی به روحت شلیک کردن، بد نیستن... ادمایی که #میدونن چی به روحت شلیک کردن خیلی بدن بچه ها.. خیلی

چون جای اون گلوله ها درد داره... چون به سادگی خوب نمیشه... چون تو انتظار نداشتی

. . به خاطر همین مهم نبود که خیس و گلی و خاک و خل شده لباسم... پاهام درد گرفته... و دارم سرما میخورم... هیچ کدوم مهم نبود.. حسشون نمیکردم، خداشاهده اذیت نشدم از خیس شدن.. اما اون حرفا خیلی درد داشتن.. روحم داشت درد میکشید... درد روحم رو فقط حس میکردم..

راه رفتم... شهر قشنگ بود اما هواشو دوست نداشتم منطقا قشنگ بود ولی اون لحظه از نگاه و ظرفیت من خارج بود که بخوام دوستش داشته باشم... من بی دلیل بخاطر حالم، اون لحظه، حالم از شهری که توش بزرگ شدم، بهم خورد..

یه چیزی هم داشت میخوند از هنذفری.. و هی تکرار میشد از اون لیست.. حتی یادم نمیاد چی بود..

اونجا برای اولین بار از سمنان بدم اومد