چون احتمال داره پدافند دلت، با یک خطای دل شناختی، درِ یکی از صندوق های امانت رو باز کنه وقسمتی از دردودلای بقیه، با دردودلای خودت ترکیب شه و تو ندونی چی گفته باشی...

بخاطر همینه با سی چل تا بادیگارد قل چماق از دهلیز چپ قلب و سفارت دل در مغزم، قرارداد بستم که کلا نقل مکان کنن به دلم و مراقب اونجا باشن...

بخاطر همینه، 14 تا دوربین تو مرکز کنترل و امور راهبردی دل پژوهی، در مغزم فعاله

تا پرنده هم سمت اون صندوقا پر نزنه... یه پشه هم اگه از اونجا رد شد، بهم بگن و ردشو بزنن و حبسش کنن تا خودمو برسونم و از اون پشه ی فلک زده بازجویی کنم..

بخاطر همینه که، چشمام خسته بنظر میرسیدن... چون دلم سفارش داده بود، به سلول های متخصص در امور کد نگاری، اخه اونا فقط تو قرنیه ی چشم زندگی میکنن...

سفارش داده بود درهای رمز دار بسازن.. تا تو بخش امانات دل نصب کنم... وحتی یه جوری برنامه چیدم که واسه بعضی از درا، خودم حق رمز گذاری نداشته باشم... اینجا نمیتونم افشا کنم که حق کدگذاری رو به کدوم بخش از وجودم واگذار کردم...

حتی ریش سفیدای گمنام ساکن در دهلیز راست توی قلبم هم نمیدونن...

اگه کسی گروگانشون گرفت.. هیچی ازشون نمیفهمن

حالا فهمیدین چرا نمیتونم حرف بزنم.. چرا راه میرم تا هضم شه... چرا این دل محرم اسراره؟

میدونین اون نسبت دادنه چی بود؟ "واژگان بد از سو برداشت. عقده گشایی ازتو بخاطر لج بودن با ادم هایی که.. تحقیرکردن در جمع و نقل یک عیب و کینه پیش دیگران... جوری که خورد بشی. فقط بخاطر کینه داشتنشون از، ادمایی که بهشون" مربوطی... "

اونروز نمی کشیدم...

رسیدم خونه...