هر روز با هیجان راجع به لباسی که میخواست در مهمانی بپوشد صحبت میکرد یا نظرم را راجع به مدل موهایش می پرسید ، بالاخره روز مهمانی فرا رسید، یعنی همین امروز صبح ؛البته باید اضافه کنم که هیچکس به غیر از دوستان صمیمی ما از رابطه ما خبر نداشت و امروز ،همان روزی بود که قرار بود این موضوع را علنی کنیم. پیراهنی به رنگ آبی آسمانی به تن کرده بود که با پوست سفیدش همخوانی داشت ،اما هرچند که هیجان زده نشان میداد،می توانستم استرس را آشکارا در صورتش ببینم. به سویش رفتم و به او اطمینان دادم که همه چیز خوب پیش خواهد رفت. بالاخره به مهمانی رسیدیم همین چند ساعت پیش بود،در حال صحبت کردن بودیم، تصمیم گرفته بود که خودش همه چیز را اعلام کند؛دستانش را محکم در دستانم گرفتم و او را چرخاندم تا به سمت جمعیت برود،اما...اما...اما ناگهان چاقویی که از برق تصنعی تیغه اش معلوم بود به سم آغشته شده است، به سمت او پرتاب شد ، سعی کردم قهرمان زندگی نازلی ، عشق زندگی ام باش و چاقو را محکم در هوا گرفتم ،اما ظاهراً به اندازه کافی محکم نبود و با بدن نازلی برخورد کرد و باعث شد هاله سرخی روی لباسش پدیدار شود،

چند دقیقه اول شوک عجیبی داشتم من، زندگی کسی را گرفته بودم که قرار بود زندگی اش را زیبا کنم،نمی دانم چه اتفاقی افتاد اما ناگهان چراغ ها خاموش شد، در ها قفل شد و من ماندم و جسم بی جان نازلی ،‌ طولی نکشید نمی توانم دقیق بگویم چقدر زمان برد چرا که متوجه گذر زمان نمی‌شدم اما برق ها روشن شد و دختران که از ترس پلیس ها مخفی شده بودند به آرامی بیرون آمدند و به سراغ نازلی رفتند، یکی از آنها فریاد زد«تو... تو بودی...تو اون رو کشتی!» باقی دختران نیز شروع به تایید او کردند وقتی مامور شروع به پرسیدن از دیگر شاهدان کرد همه همین حرف را زدند و در نهایت فقط میزبان بود که سکوت کرده بود.

اکنون که این حرف ها را میزنم دست هایم‌ با دستبند بسته شده و در ماشین پلیس ، به جرم قتل در حال انتقال به ایستگاه پلیس هستم. نمیدانم قاتل واقعی که بود، هدفش چه بود، اصلا هدف او من بودم یا نازلی،فقط می دانم که تا اینجا توانسته بود با یک تیر دو نشان بزند؛ هم نازلی را به قتل برساند و هم مرا به زندان بیاندازد. اهمیتی به وضعیت خودم نمیدهم ،فقط امیدوارم که قاتل واقعی پیدا شود، چون اصلا علاقه ای به قاتلِ نازلی بودن ندارم.

مظنون اصلی😭

خب ما الان دو تا روایت متفاوت داریم ولی ایگنور دو نفر گفتن همون لحظه که دختره چاقو خوره پسره پیشش بوده دو نفر گفتن بعدش اومده چاقو رو در آورده بر اساس فرض اول بنویسید با تشکر

اما من عاشقش شدم، گویی که روی چاقو می‌رقصم. جمله‌شو دوست داشتم(((:

ساعت از نیمه‌شب گذشته بود و هوای سالن پر از عطر گران‌قیمت و دروغ‌های شیرین بود. من، لیلی، مثل همیشه، لنگرگاهی آرام در میان این آشوب بودم. لباس مشکیِ کژولم روی تنم می‌لغزید و هر قدمی که با پاشنه‌های پچیتی برمی‌داشتم، یک صدای کوچک و تیز روی پارکت‌های چوبی می‌انداخت؛ صدای من در سکوتِ همیشگی‌ام. دعوت «ویلیام» (میزبان) همیشه یک ریسک بود. او دوست داشت عجیب‌ترین‌ها را دور هم جمع کند تا شاهد نمایش خودش باشد. امشب، شاهکارش «لیا» بود؛ آن دختر گوشه‌گیر کتابخانه که مثل یک مجسمه‌ی مرمرین در حاشیه‌ی مهمانی ایستاده بود. هیچ‌کس نفهمید چطور این دو(ویلیام همه فن حریف و لیا)به هم رسیدند. یک زوج ناهمگون، مثل یک شعر کلاسیک در میان موسیقی پاپ. من لیوانم را پایین آوردم. یک «دارک اند استورمی» که مزه‌ی دود و ادویه می‌داد. تمام نگاه‌ها روی آن دو متمرکز بود، جز نگاه من. من حواسم به تغییر فشار هوا بود. ناگهان، موسیقی یک نتِ کش‌دار زد و خشک شد. مثل یک گرامافون که سوزن از روی صفحه برداشته شده باشد. یک سکوت سنگین، مرطوب، فرود آمد. آنجا بود. درست کنار میز شیشه‌ای پذیرایی؛ ویلیام پر افتخار و سرشار از لذت کثیف ایستاده بود. قامتش بلندتر از همیشه به نظر می‌رسید. موهایش خیس عرق بود و لبخند همیشگی‌اش، حالا تبدیل شده بود به یک چینِ وحشی روی صورتش. در دستانش، یک چاقوی نقره‌ای که تا نیمه در گردن لیا فرو رفته بود، می‌درخشید. خون، گرم و غلیظ، روی یقه‌ی سفید او پخش شده بود. لحظه‌ای که چاقو را بیرون کشید، صدای خِشِش وحشتناکی کرد. لیا افتاد. نه مثل عروسک، بلکه با سنگینیِ جسمی که دیگر اهمیتی به شیک‌پوشی نمی‌دهد. صدای اولین نفر که جیغ کشید، مثل ترک خوردن یخ بود. مردم وحشت‌زده شروع به ازدحام کردند، اما من همچنان ایستاده بودم. چشمم به دست ویلیام بود، نه چاقو. او چاقو را به آرامی رها کرد. چاقو روی زمین افتاد، اما ویلیام به خون روی دستانش نگاه نمی‌کرد. او داشت به پشت سر من نگاه می‌کرد. همان لحظه بود که فهمیدم. این قتل نبود که همه را میخ‌کوب کرده بود. این قربانی بود که شوکه کرده بود. ویلیام از قتل پشیمان نبود؛ او از دیدن واکنش لیا در لحظه مرگ،لذت برده بود و قصدش هم همین بود. انگار او نه با چاقو، که با یک راز کشته شده بود. سکوت ثانیه‌ها را جوید. همه منتظر بودند من مثل بقیه فرار کنم یا فریاد بزنم. اما لیلی هیچ‌وقت تابع انتظارات نیست. من انگشت اشاره‌ام را آرام روی شیشه‌ی کوکتلم کشیدم، جایی که آخرین قطره‌ی نوشیدنی باقی مانده بود. و با صدایی که فقط برای خودم شنیدنی بود، زمزمه کردم: «...چه چیز پنهانی در گلویش بود که ویلیام مجبور شد با این وحشیگری دهانش را ببندد؟»

یه دختر رندوم

این بچه قبل اینکه بقیه متن ها رو بخونه نوشته به خاطر همین آنقدر فرق داره با بقیه😭😂 ولی قشنگ بود در جای خودش

«می‌دونستی همیشه علاقه نداشتم یه دانشمند بشم؟ وقتی جوون‌تر بودم، بزرگ‌ترین آرزوم شاعری بود.» _ یه شاعر، دکتر وارثروپ؟ _ اوه، بله. این تمایل از بین رفت اما همون‌طور که احتمالا متوجه شدی، خلق‌‌و‌خوی شاعرانه پابرجا مونده. شاید باورت نشه اما من آدمی احساساتی بودم، ویل هنری. پرسیدم: «پس چی شد؟» _ بزرگ شدم. _هیولاشناس²: نفرین وندیگو

تق‌تق‌تق_ کلبه سیلوانا خانوم درسته؟ من تازه وارد این جمع افسانه ای شدم و یه توک پا اومدم خدمتتون عرض کنم: این چنل یکی یکی از چنل های پین شده ی ایتامه!!! کلا سه ساعته توش عضو شدمو اینجوریم که:«یه چنل نمیتونه شاهکار باشه مگر اینکه این چنل باشه» کلا وقتی توش میگردی اینگار واقعا وارد یه کوهستان مه گرفته پر از اژدها شدی که یه کلبه وسطش میدرخشه. وقتی واردش میشی بوی کاغذ های قدیمی جلد های چرمی و قهوه و کلی گل و گیاه دماغتو پر میکنه. و اونجا کجاست؟ دقیقا کلبه ی پر مهر و صفای سیلوانا خانووممم؛؛؛))))))) بعنوان یه تازه وارد زیادی پسرخاله شدم😅ولی بدون شوخی چنلت محشرهههههه امیدوارم ۱ کا شدنتو با حتی بیشترشو ببینمممممم؛))) یه نامه ی دلی کوچولو از طرف عضو جدید... #لئو

اینو یکی از بچه ها کانال نوشته و فقط میتونم بگم ذوقققق