—بخش دو— ۱۰. ایالات متحده آمریکا متعهد می‌شود بلافاصله با امضای این یادداشت تفاهم و تا زمان خاتمه تحریم‌ها، اسقاطیه‌های وزارت خزانه‌داری را برای صادرات نفت خام ایران، محصولات پتروشیمی و مشتقات آنها، و تمامی خدمات مرتبط شامل تراکنش‌های بانکی، بیمه‌ها، حمل و نقل و غیره صادر کند. ۱۱. ایالات متحده آمریکا متعهد می‌شود تا وجوه و دارایی‌های محدود یا مسدود شده جمهوری اسلامی ایران را با اجرای این یادداشت تفاهم به طور کامل برای استفاده در دسترس قرار دهد. ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران در مورد روال مربوط به آزادسازی این وجوه در طول مذاکرات، به صورت دوجانبه توافق می‌کنند. این وجوه، چه در حساب اصلی نگهداری شوند و چه منتقل شوند، برای پرداخت به هر ذینفع نهایی که توسط بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران تعیین می‌شود، باید به طور کامل قابل استفاده شوند. ایالات متحده آمریکا متعهد می‌شود که تمامی تاییدیه ها و مجوزهای لازم را در این رابطه صادر کند. ۱۲. جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا موافقت می‌کنند تا یک سازوکار اجرایی برای نظارت بر اجرای موفق این یادداشت تفاهم و پایبندی آتی به توافق نهایی تشکیل شود. ۱۳. پس از امضای این یادداشت تفاهم و منوط به شروع اجرای بندهای ۱، ۴، ۵، ۱۰ و ۱۱ این یادداشت تفاهم و تداوم اجرای این اقدامات، جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا مذاکرات درخصوص توافق نهایی را منحصرا در مورد بقیه بندها آغاز خواهند کرد. ۱۴. توافق نهایی با یک قطعنامه الزام‌آور شورای امنیت سازمان ملل متحد تایید خواهد شد. (امضاء) از طرف دولت جمهوری اسلامی ایران تاریخ (امضاء) از طرف دولت ایالات متحده آمریکا تاریخ ( امضاء) در حضور میانجی از طرف دولت جمهوری اسلامی پاکستان تاریخ

رویای ۳۰۰ میلیارد دلاری؛ ادعایی که با آمارهای رسمی همخوانی ندارد 🔸هنوز داده‌های مربوط به سال ۲۰۲۵ منتشر نشده، اما بر اساس آخرین آمار منتشرشده از سوی اداره تحلیل اقتصادی آمریکا، ارزش موجودی تجمعی سرمایه‌گذاری مستقیم آمریکا در سراسر خاورمیانه تا پایان سال ۲۰۲۴، با حدود ۹ میلیارد دلار افزایش، به تنها ۹۲ میلیارد دلار رسیده است. 🔸با این حساب، این ادعا که آمریکا بخواهد یا حتی بتواند فقط در ایران ۳۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کند، با واقعیت‌های موجود و آمار رسمی همخوانی ندارد. 🔸از سوی دیگر، دونالد ترامپ از آغاز دوره ریاست‌جمهوری خود، جذب سرمایه‌گذاری خارجی به آمریکا و بازگرداندن سرمایه و تولید به خاک ایالات متحده را یکی از محورهای اصلی سیاست اقتصادی‌اش قرار داده است. 🔸بنابراین، نه‌تنها آمار رسمی از چنین سرمایه‌گذاری عظیمی در ایران پشتیبانی نمی‌کند، بلکه رویکرد و اولویت‌های اعلام‌شده دولت ترامپ نیز با چنین فرضی سازگار نیست./حکمران 🌐@drAshiri

✉️ متن کامل پیام رهبر انقلاب اسلامی خطاب به ملت ایران درباره تفاهم‌نامه رئیس‌جمهوران ایران و امریکا ▪️بسم‌ الله‌ الرّحمن ‌الرّحیم 📄ملّت پرشور و باوفای ایران 💬همانگونه که مطلع شُدید، تفاهم‌نامه‌ای بین رئیس‌جمهوران ایران و امریکا امضا شد. در مسیر رسیدن به این مرحله، مسئولین امر، از سر دلسوزی و با حُسن نظر، تلاش‌های زیادی را به‌عمل آوردند و البته این رئیس‌جمهور امریکا بود که از روی استیصال، از انواع اهرم‌ها برای این امر استفاده می‌کرد. 💬بنده علی‌الاصول، نظر دیگری داشتم ولی از باب تعهّدی که رئیس‌جمهور محترم به‌عنوان رئیس شورای عالی امنیّت ملّی از طرف خود و سایر اعضا در پاسداشت حقوق ملّت ایران و جبهه مقاومت به بنده دادند و تصریح به قبول مسئولیت آن نمودند، اجازه‌ی آن را صادر نمودم‌. ایشان همچنین تصریح کرده‌اند که اگر طرف آمریکایی بخواهد زیاده‌خواهی کند زیر بار آن نخواهند رفت. از این لحظه، ما یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز، منتظر تحقّق شروط گفته‌شده خواهیم بود. امّا بدیهی است مذاکرات حضوری که در آینده برقرار خواهد شد، به معنی پذیرش نظر دشمن نخواهد بود. امیدواریم که دعای خیر سرورمان عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشّریف انواع نصرت‌ها و فتوحات، برای ملّت باشرف ایران به ارمغان آورد. 🔻والسّلام علیکم و رحمة الله و برکاته ✍🏼سید مجتبی حسینی خامنه‌ای 🗓 ۲۸/خرداد/۱۴۰۵ 🌐@drAshiri

کماندوهای آمریکا در دانشگاه هستند! وحید جلیلی 🌐@drAshiri

شورای عالی امنیت ملی ایران: در اجرای بند ۵ یادداشت تفاهم اسلام‌آباد، کشتی‌های تجاری متقاضی عبور از تنگه هرمز باید درخواست خود را به مدیریت آبراه خلیج فارس ارسال نمایند. ‌ به موجب یادداشت تفاهم اسلام‌آباد، به مدت شصت روز، هیچ‌گونه هزینه‌ای از متقاضیان اخذ نخواهد شد و این هزینه‌ها توسط دولت جمهوری اسلامی ایران تأمین می‌گردد. 🌐@drAshiri

چرا بخش‌های به سود ایران در توافق‌نامه در حال برجسته شدن است؟ حسین قتیب به گمان من، درز دادن بخش‌هایی از توافق احتمالی را نباید صرفا یک اتفاق رسانه‌ای یا نتیجه رقابت معمول میان خبرنگاران برای انتشار زودتر خبر دانست. زمان‌بندی این درزها، انتخاب بندهایی که منتشر می‌شوند و نحوه برجسته‌کردن آن‌ها نشان می‌دهد که احتمالا با بخشی از یک کارزار سیاسی و رسانه‌ای روبه‌رو هستیم. کارزاری که از همین حالا می‌خواهد توافق را ضعیف، ناکافی و بیش از حد به سود ایران نشان دهد، آن هم پیش از آن‌که متن کامل، ضمائم حقوقی و سازوکارهای اجرایی آن در دسترس افکار عمومی قرار گیرد. در چنین شرایطی، انتشار گزینشی چند بند می‌تواند تصویری کاملا متفاوت از کلیت توافق بسازد. ممکن است امتیازهای ایران برجسته شوند، اما محدودیت‌های پذیرفته‌شده از سوی تهران، تعهدات متقابل آمریکا و اسرائیل یا ضمانت‌های اجرایی توافق کمتر دیده شوند. به این ترتیب، پیش از آن‌که بحثی جدی درباره هزینه‌ها و دستاوردهای واقعی توافق شکل بگیرد، این برداشت در افکار عمومی تثبیت می‌شود که ایران دست بالا را پیدا کرده و طرف مقابل ناچار به عقب‌نشینی شده است. منطق سیاسی این کار روشن است. وقتی توافق در واشنگتن، تل‌آویو یا رسانه‌های نزدیک به آن‌ها به‌عنوان نشانه شکست یا عقب‌نشینی معرفی شود، فشار برای اجرای سخت‌گیرانه‌تر آن افزایش پیدا می‌کند. در چنین فضایی، هر بند مبهم می‌تواند با محدودکننده‌ترین تفسیر ممکن اجرا شود، هر تأخیر فنی یا اختلاف اجرایی می‌تواند به‌عنوان عدم پایبندی ایران معرفی شود و هر اختلاف بر سر بازرسی‌ها، رفع تحریم‌ها، عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز یا ترتیب اجرای تعهدات، به بحران تازه‌ای تبدیل شود. حتی نقض برخی مفاد توافق نیز ممکن است بعدا با این استدلال توجیه شود که طرف مقابل صرفا در حال «اصلاح یک توافق بد» یا «جلوگیری از سوءاستفاده ایران» بوده است. مقاله‌هایی از جنس تحلیل اخیر Foreign Policy را نیز باید در همین چارچوب دید. این نوشته‌ها فقط در پی توضیح این نیستند که چه کسی جنگ را برد یا باخت. آن‌ها در حال ساختن روایتی هستند که بر اساس آن، آمریکا و اسرائیل در میدان نظامی موفق بودند، اما در سطح سیاسی و راهبردی امتیاز دادند. در این روایت، بقای نظام سیاسی ایران، سخت‌ترشدن مواضع تهران، استفاده از تنگه هرمز به‌عنوان اهرم فشار و فاصله‌گرفتن کشورهای عربی از پروژه عادی‌سازی با اسرائیل، همگی نشانه‌های یک شکست راهبردی معرفی می‌شوند. نتیجه عملی چنین روایتی این است که توافق از همان روز نخست نه به‌عنوان پایان جنگ، بلکه به‌عنوان سندی موقت، ناقص و قابل بازنگری معرفی شود. توافقی که باید دائما زیر سؤال برود، با سخت‌گیری اجرا شود و امکان بازگشت از آن همیشه باز بماند. در این چارچوب، حتی اگر جنگ در میدان متوقف شود، منطق جنگ می‌تواند در شیوه اجرای توافق ادامه پیدا کند. به همین دلیل، به نظر من نبرد اصلی شاید تازه پس از اعلام توافق آغاز شود. این نبرد دیگر فقط بر سر متن و مفاد حقوقی توافق نیست، بلکه بر سر این است که چه کسی تفسیر مسلط از آن را شکل می‌دهد. اگر روایت «توافق ضعیف» تثبیت شود، راه برای اجرای گزینشی، بازگشت مرحله‌ای تحریم‌ها، تعلیق برخی تعهدات و حتی نقض تدریجی توافق باز خواهد شد. در چنین شرایطی، طرفی که روایت عمومی را در اختیار بگیرد، احتمالا قدرت بیشتری برای تعیین سرنوشت واقعی توافق خواهد داشت. 🌐@drAshiri