۱. ایران متحدی وفادار است که از متحد لبنانی خود دست نکشید؛ در حالی که کشورهای «سنی» به جنگ و آتشی علیه غزه تبدیل شدند و در ذبح، سوزاندن و نابودی آن کمک کردند! ۲. تنگه هرمز بزرگترین برگ برنده ایران بود. صرف نظر از هرگونه ملاحظات نظامی دیگر، جنگ به توانایی آن در بستن تنگه خلاصه می‌شد - اقدامی که باعث اعتراض جهانی شد، در حالی که تمام تنگه‌ها و آبراه‌های دیگر کشورهای سنی به روی غزه بسته اما به روی صهیونیست‌ها باز بود، که می‌توانستند هر چه می‌خواهند، به هر شکلی که می‌خواهند و هر زمان که می‌خواهند به دست آورند.! امروز، تمام امت متوجه شده و درباره تنگه‌ها و گذرگاه‌ها سؤال می‌کند: کانال سوئز، تنگه تیران، گذرگاه رفح، تنگه جبل‌الطارق، و نیز مرزهای گسترده اردن! آیا کسی هست که بتواند پاسخ دهد؟! ۳. هر زمان که به نظر می‌رسد آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌ها به تعهدات خود عمل نمی‌کنند، حتی اگر این تعهدات فقط به متحد لبنانی آنها باشد، ایران دوباره تنگه هرمز را می‌بندد. در حالی که نظام‌های «سنی» هر بار که اسرائیل و آمریکا تعهداتشان را نقض می‌کنند، آن را می‌پذیرند و دوباره فشار را بر مردم غزه افزایش می‌دهند! نه می‌توانند در برابر صهیونیست‌ها کار خیری انجام دهند، و نه از شر خود نسبت به مردم غزه دست برمی‌دارند!! و هیچ‌کدام حتی به قطع روابط، بستن تنگه‌ای، باز کردن گذرگاهی یا اخراج سفیری فکر نکرده‌اند؛ پس هرکس بخواهد خیانت را بیاموزد، بهتر از آن‌ها نمونه‌ای نخواهد یافت! ۴. با اینکه ترامپ دیوانه‌ترین رئیس‌جمهور است و دوست دارد دیوانه به نظر برسد، و با اینکه واقعاً تهدید به بمباران هسته‌ای کرده بود، اما ایرانی‌ها از ترس خود را نباختند و هراسان، لباس از تن درنیاوردند و حیثیت خود را به آمریکا تقدیم نکردند! در حالی که همه ما می‌بینیم چگونه نظام‌های «سنی» دچار وسواس و وحشت می‌شوند اگر کسی حتی کلمه «جنگ» را به زبان بیاورد؛ از جمله ارتش‌هایی که از قبل به غارت، چپاول و لذت بردن از پول، امتیازات، کاخ‌ها و نفوذ عادت کرده‌اند و هرگز نمی‌توانند تصور کنند که می‌توانند بجنگند! 🔸 و از طنزهای تلخ این زمانه: آن رسانه‌ای منافق در هر شبکه عربی که فریاد می‌زند و خطبه می‌خواند درباره قدرت رئیس یا امیر یا پادشاهش، و اینکه همه جهان او را بزرگ می‌شمارند و دوست دارند و از او می‌ترسند... اما همان شخص در همان برنامه یا روز بعد، دچار ترس می‌شود و تمام حرف‌هایش دود می‌شود و به هوا می‌رود و به کبوتر صلحی تبدیل می‌شود که مردم را از فکر کردن به جنگ یا رویارویی نهی می‌کند؛ چرا که طرف مقابل، آمریکا و اسرائیل هستند! 🔸 این توافقی که چند روز پیش میان ایران و آمریکا امضا شد، چه در مفادش و چه در شرایط امضایش که نه صلحی در آن بود و نه دست‌دادنی و نه لبخندی، در دل همه دوباره این حقیقت را زنده می‌کند که حاکمان، ما را همچون خائنان فروخته‌اند و به دنبال صلحی خفت‌بار و تحقیرآمیز و بدون هیچ دستاوردی رفته‌اند! در حالی که شرایط آن‌ها هزاران بار بهتر از شرایط ایرانِ محاصره‌شده‌ای است که چهل سال است زیر فشار تحریم‌ها قرار دارد!! 📌 این را برای هزار و دومین بار پس از هزار بار می‌گوییم: وضعیت این امت هرگز تغییر نخواهد کرد مگر با برچیدن نظام‌های حاکم خائن؛ و هر روزی که به این یقین نرسیم که این‌ها نظام‌های اشغالگر هستند، بهایش را با عمرها، نسل‌ها، جان‌ها و اموال خواهیم پرداخت... نخستین گام خروج این امت از فاجعه‌اش آن است که زمام امور خود را به دست بگیرد و فرزندان مخلصش بر آن حکومت کنند؛ وگرنه، ما در هوا می‌دمیم و سراب را طلب می‌کنیم! 🌐@drAshiri

🔻انتقاد فارس از پزشکیان: غُرزدن را هر کسی در کوچه و خیابان بلد است؛ سخن رئیس‌جمهور باید راه‌گشا باشد 🔹این روزها، تقریباً هر جلسه و دیداری که دکتر پزشکیان در آن حاضر می‌شود، با فهرستی بلند از مشکلات کشور آغاز می‌شود. از گرانی و تورم گرفته تا ناکارآمدی‌ها و گره‌های کور مدیریتی؛ ایشان با نیتی صادقانه و رویکردی شفاف، سعی دارند تصویر واقعی از وضعیت موجود ترسیم کنند. 🔹اما نکته‌ای که در این میان مغفول می‌ماند، فقدان «راهکار» در ادامهٔ این فهرست است. 🔹مردم ایران به‌خوبی از وضعیت معیشتی و دشواری‌های روزمره آگاه هستند؛ آنقدر که نیازی به تکرار آن از زبان رئیس‌جمهور ندارند. کافی است یک‌بار برای خرید به سوپرمارکت محل‌مان برویم! درد آشکار است؛ آنچه مردم از رئیس‌جمهور خود انتظار دارند، «نسخه» است، نه تکرارِ درد. 🔹از سوی دیگر، در شرایط حساس کنونی که کشور درگیر جنگ ترکیبی و رسانه‌ای دشمن است، هر سخنرانی عمومی تنها برای مردم پخش نمی‌شود؛ دشمن نیز تک‌تک عبارات را رصد و از آن بهره‌برداری می‌کند. تأکید مکرر بر مشکلات بدون ارائهٔ افق روشن و برنامهٔ عملیاتی، در بهترین حالت بی‌اثر است و در بدترین حالت، به «پالس ضعف» برای معاندان تبدیل می‌شود. 🔹نکتهٔ قابل تأمل دیگر آنکه نظام در موارد متعددی برای تسهیل امور و همراهی با رویکردهای دولت، از جمله در بحث مجوزدادن به مذاکره با آمریکا که موردنظر رئیس‌جمهور بود، گام برداشته و میدان را برای ایشان باز کرده است؛ این درحالی است که سابقه و تجربهٔ تاریخی نشان می‌دهد علی‌الاصول این مسیر، بیراهه و بی‌نتیجه است. https://eitaa.com/joinchat/1802830600C66b40c86de

توافق ایران و آمریکا بر سر ترتیبات مذاکرات آتی؛ صدور مجوز عام فروش نفت و آزادی ۱۲ میلیارد دلار دارایی‌های مسدود شده 🔻جزئیات توافق بر اساس اعلام غریب آبادی معاون وزیر خارجه: 🔴 ترکیب مذاکرات آینده: مذاکرات زیر نظر کمیته عالیرتبه با حضور رئیس مجلس و وزیر خارجه ایران، معاون اول رئیس‌جمهور آمریکا، نخست‌وزیران پاکستان و قطر برگزار خواهد شد. 🔴تشکیل چهار کارگروه تخصصی: کارگروه‌های «خاتمه تحریم‌ها»، «هسته‌ای»، «بازسازی و توسعه اقتصادی» و «نظارت و اجرا» تشکیل می‌شوند. 🔴توافق نفتی: آمریکا مجوز عام برای فروش نفت، محصولات پتروشیمی و فرآورده‌های نفتی ایران صادر کرده و در سایت اوفک منتشر شده است. 🔴آزادسازی دارایی‌ها: تفاهم برای آزادی ۱۲ میلیارد دلار از دارایی‌های مسدود شده ایران (دو مبلغ ۶ میلیارد دلاری) بلافاصله اجرایی می‌شود. 🔴نهادهای جدید: ایجاد «نقطه تماس» برای عبور ایمن کشتی‌های تجاری از تنگه هرمز و «واحد جلوگیری از درگیری» در لبنان با مشارکت پاکستان و قطر. 🔴نظارت فنی: روسای هیات‌های فنی چهار کشور بر فعالیت کارگروه‌ها و دو واحد مزبور نظارت کرده و به کمیته عالی رتبه گزارش می‌دهند. 🌐@drAshiri

📝 مراقبت از گوشهایمان که پنجره مغز و قلب است در مقابل رسانه‌های تحت حمایت دشمن یا همسوی با ایشان امری لازم است.| ۲۰/فروردین/۱۴۰۵ 📲 @rahbar_enghelab_ir

دکتر مرندی: اگر هنوز کسی هست که روایتهای ترامپ درباره ی ایران را باور میکند ، او به طور اصلاح ناپذیری «ساده‌لوح است.» در راستای جمله‌ای که کانال رهبری منتشر کرد.

سخنان رهبر شهید درباره‌ی‌ سرنوشت کوتاه آمدن در برابر آمریکا 🌐@drAshiri

روایت نفتالی بنت، نخست‌وزیر پیشین رژیم صهیونی از اوضاع جدید جبهه‌ی جنوب لبنان

«من تا ساعت ۲ بامداد با سربازان و فرماندهانی که در حال حاضر در لبنان هستند یا در ۲۴ ساعت گذشته آنجا را ترک کرده‌اند صحبت کردم و این‌ها حقایق میدانی هستند: سربازان می‌توانند شاهد استقرار مجدد مواضع، تعمیر زیرساخت‌ها، تجدید تسلیحات و از سرگیری عملیات توسط عوامل حزب‌الله باشند، اما نیروهای ما اجازه ندارند به سمت آنها آتش بگشایند. آنها می‌توانند عاملانی را ببینند که سربازان ارتش اسرائیل را با دوربین دوچشمی رصد می‌کنند و اجازه تیراندازی ندارند. تصمیماتی که زمانی توسط فرمانده یک گروهان در زمین گرفته می‌شد، اکنون نیاز به تأیید یک سرلشکر دارد. به دلیل این بوروکراسی، حتی وقتی یک جنگنده در حال دویدن از جایی به جای دیگر با موشک دوش‌پرتاب دیده می‌شود، او از بین نمی‌رود زیرا تا زمانی که تأییدیه برسد، او از قبل ناپدید شده است. دشمن این محدودیت‌ها را درک می‌کند و از آنها برای بازسازی سریع حضور خود سوءاستفاده می‌کند و جان سربازان ما را در معرض خطر قرار می‌دهد. هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل کاملاً از کار افتاده‌اند. حوادثی مربوط به سربازان زخمی رخ داده است که نیاز به تخلیه تحت آتش سنگین پوششی داشته‌اند. از پشتیبانی آتش گسترده استفاده نشده است. در طول آن تخلیه‌ها، که منجر به آسیب به نیروهای ما شد. وقتی بنیامین نتانیاهو و اسرائیل کاتز دیشب ساعت ۱۱ شب اعلام کردند که ارتش اسرائیل در لبنان آزادی عمل دارد، حقیقت را نگفتند. این درست نیست. حقیقت این است که پسران ما در لبنان دست‌هایشان بسته است. وضعیت فعلی در این زمینه همین است. این سهل‌انگاری است. شما نمی‌توانید پسران ما را با دست‌های بسته به رویارویی با رزمندگان حزب‌الله بفرستید. دست‌های سربازان ما را همین الان، همین لحظه، باز کنید. 🌐@drAshiri

🔴روایت یک خانم حاضر در تجمعات انقلابی این شبها: خواب آقا رو دیدم، گفتن ببخشید اگر به خاطر من حرف میخوری؛ باحجاب شدم. اگر یک نفر را به او وصل کردی برای سپاهش تو سردار یاری...

ما هیچ اعتمادی به حرف‌های ترامپ نداریم و مسئولان کشورمان را معتمد دانسته‌ایم اما مهم است که بدانیم دشمن ما چه می‌گوید و چه ادعاهای گزافی را طرح می‌کند:

ترجمه‌ی کامل (توسط هوش مصنوعی): با وجود اعتراض‌ها و ادعاهای خلاف واقع آنان، همراه با هیاهوی مداوم «رسانه‌های جعلی» که هر کاری می‌کنند تا پیروزی آمریکا را تا حد امکان کوچک و بی‌اهمیت جلوه دهند، ایران به‌طور کامل و تمام‌عیار با بازرسی‌های هسته‌ای در بالاترین سطح، برای آینده‌ای طولانی‌مدت (تا بی‌نهایت!!!) موافقت کرده است. این امر «صداقت هسته‌ای» را تضمین خواهد کرد. اگر آنان با این موضوع موافقت نمی‌کردند، هیچ مذاکره دیگری در کار نبود! بر پایه این موضوع و دیگر امتیازهای عمده‌ای که ایران می‌دهد، من موافقت کرده‌ام که تنگه هرمز باز بماند و دیگر محاصره دریایی‌ای وجود نداشته باشد. با این حال، همه کشتی‌ها در جای خود باقی می‌مانند تا در صورت ضرورت، محاصره دوباره برقرار شود؛ امری که در این مقطع بسیار بعید به نظر می‌رسد. پول و/یا رفع تحریم‌هایی که وزارت خزانه‌داری آمریکا آزاد می‌کند، به حساب امانی واریز خواهد شد؛ حسابی که تحت کنترل آمریکا است و صرفاً برای خرید مواد غذایی و تجهیزات پزشکی، آن هم منحصراً از ایالات متحده، از جمله ذرت، گندم و سویا از کشاورزان بزرگ آمریکایی ما، مصرف خواهد شد. این‌ها چیزهایی هستند که ایران به‌شدت به آن‌ها نیاز دارد. این یک بحران انسانی است و من احساس می‌کنم لازم است اکنون، پیش از آنکه خیلی دیر شود، کمک کنم. مذاکرات به‌خوبی پیش می‌رود! از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم. رئیس‌جمهور دونالد جی. ترامپ

آل‌بویه و عزاداری عاشورا: زمانی که سوگ کربلا وارد عرصه عمومی شد حسین قتیب ۱ در تاریخ تشیع، کمتر رویدادی را می‌توان یافت که به اندازه عزاداری عاشورا در دوره آل‌بویه بر شکل‌گیری هویت شیعی تأثیر گذاشته باشد. با این حال، برخلاف تصور رایج، اهمیت آل‌بویه در این نیست که عزاداری برای امام حسین را بنیان گذاشتند. شیعیان از همان سده‌های نخست اسلامی یاد کربلا را زنده نگاه داشته بودند، به زیارت قبر حسین بن علی می‌رفتند، مرثیه می‌خواندند و مصائب عاشورا را روایت می‌کردند. اهمیت آل‌بویه در آن است که برای نخستین بار این حافظه مذهبی را از حوزه خصوصی و محافل محدود شیعی به فضای عمومی شهر منتقل کردند. این تحول در شرایطی رخ داد که تنها بیست‌وسه سال از آغاز غیبت کبری گذشته بود. امام حسن عسکری در سال ۲۶۰ هجری قمری شهید شد و غیبت کبری در سال ۳۲۹ هجری آغاز شد. در این فاصله، جامعه شیعه با مسئله‌ای اساسی روبه‌رو بود: چگونه می‌توان هویت جمعی را در غیاب امام حاضر حفظ کرد؟ در چنین فضایی، مناسک و آیین‌ها اهمیت فزاینده‌ای یافتند و به تدریج نقش سیاسی و اجتماعی پیدا کردند. ورود احمد بن بویه، معروف به معزالدوله، به بغداد در سال ۳۳۴ هجری نقطه عطفی در این روند بود. برای نخستین بار پس از قرن‌ها، قدرت واقعی در پایتخت خلافت عباسی در دست یک خاندان شیعی ایرانی قرار گرفت. برای فهم اهمیت آل‌بویه در تاریخ تشیع و عزاداری عاشورا، باید پیش از بغداد و پیش از فرمان معزالدوله به ریشه‌های سیاسی و نظامی آنان نگاه کرد. آل‌بویه فقط یک خاندان شیعی نبودند که ناگهان در بغداد ظاهر شدند. آنان محصول یک جنبش نظامی و اجتماعی در نواحی دیلم و گیلان بودند؛ منطقه‌ای کوهستانی، جنگجوپرور، تا حدی مستقل از خلافت، و دیرتر از بسیاری از مناطق ایران اسلامی‌شده. دیلمیان از قرون نخست اسلامی در حاشیه خلافت می‌زیستند و به دلیل جغرافیای سخت‌گذر خود، کمتر از دیگر مناطق زیر کنترل مستقیم خلافت عربی قرار گرفتند. همین استقلال نسبی باعث شد که دیلم به پناهگاه نیروهای علوی، مخالفان عباسی، و جریان‌های شیعی تبدیل شود. بسیاری از علویان که از فشار خلافت عباسی می‌گریختند، در طبرستان، دیلم و گیلان پایگاه یافتند. به همین دلیل، تشیع در این مناطق نه فقط یک عقیده مذهبی، بلکه نوعی هویت سیاسی ضد خلافت نیز بود. آل‌بویه از همین بستر برخاستند. سه برادر، علی، حسن و احمد، فرزندان بویه، ابتدا در خدمت فرماندهان محلی و سپاهیان دیلمی بودند. آنان نه از اشراف قدیمی عباسی بودند، نه از خاندان‌های عرب، و نه در آغاز قدرت بزرگی داشتند. اما در جهان سیاسی قرن چهارم هجری، خلافت عباسی رو به ضعف گذاشته بود و قدرت واقعی به دست امیران نظامی، فرماندهان محلی، و خاندان‌های منطقه‌ای افتاده بود. همین فروپاشی اقتدار مرکزی، فرصت ظهور آنان را فراهم کرد. نخستین موفقیت بزرگ این خاندان در فارس رخ داد. علی بن بویه، که بعدها لقب عمادالدوله گرفت، شیراز را تصرف کرد و پایه قدرت آل‌بویه را در جنوب ایران گذاشت. حسن بن بویه، معروف به رکن‌الدوله، به ری و جبال دست یافت. احمد بن بویه، که بعدها معزالدوله نام گرفت، مأمور حرکت به سوی عراق و بغداد شد. به این ترتیب، آل‌بویه قدرت خود را نه از یک مرکز واحد، بلکه از سه محور بزرگ ساختند: فارس، ری و عراق. در این زمان، خلافت عباسی دیگر خلافت مقتدر عصر مأمون یا هارون نبود. خلیفه در بغداد از نظر مذهبی و نمادین هنوز اهمیت داشت، اما از نظر نظامی و مالی بسیار ضعیف شده بود. سپاهیان ترک، امیران محلی، خاندان‌های ایرانی، و فرماندهان مختلف بر او فشار می‌آوردند. خلافت گرفتار بحران خزانه، رقابت نظامیان، شورش‌های محلی و از دست رفتن ایالات بود. در چنین شرایطی، بغداد بیش از آنکه مرکز قدرت باشد، جایزه‌ای سیاسی بود که هر نیروی نظامی قدرتمند می‌توانست آن را تصرف کند. احمد بن بویه در سال ۳۳۴ هجری قمری وارد بغداد شد. این ورود را نباید فقط یک فتح نظامی دانست؛ این لحظه نوعی تغییر ساختار قدرت در جهان اسلام بود. خلیفه عباسی، المستکفی بالله، ناچار شد احمد را به عنوان امیرالامرا بپذیرد و به او لقب معزالدوله بدهد. از این پس، خلیفه در بغداد باقی ماند، خطبه به نام او خوانده می‌شد، سکه همچنان نشانه خلافت داشت، اما قدرت اجرایی، مالی و نظامی در دست آل‌بویه قرار گرفت. رابطه آل‌بویه با خلافت پیچیده بود. آنان با خلافت جنگیدند، آن را شکست دادند و اقتدار واقعی‌اش را گرفتند، اما آن را نابود نکردند. دلیل این تصمیم کاملاً سیاسی بود. خلافت عباسی هنوز منبع مشروعیت برای بسیاری از مسلمانان، به‌ویژه اهل سنت، محسوب می‌شد. اگر آل‌بویه خلافت را برمی‌انداختند، با واکنش شدید جهان سنی، شورش‌های گسترده و بحران مشروعیت روبه‌رو می‌شدند. بنابراین راه هوشمندانه‌تری انتخاب کردند: خلیفه را حفظ کردند، اما او را به مقام نمادین فروکاستند.