🔴 وال استریت ژورنال به نقل از منابع خود: در اتاق مذاکرات سوئیس، لحظات تنش‌آلود شدیدی رخ داد؛ قالیباف در واکنش به توییت ترامپ، ونس را به شدت مورد سرزنش قرار داد ✍️ روزنامه وال استریت ژورنال: 🔴بر اساس منابع آگاه، اتاق مذاکرات شاهد لحظات تنش شدیدی بود. قالیباف در واکنش به توییت ترامپ که در آن تهدید کرده بود در صورت ادامه تأمین مالی حزب‌الله، ایران را بمباران خواهد کرد، مقام آمریکایی، دی جی ونس را به شدت مورد سرزنش قرار داد. 🔴قالیباف این تهدید‌ها را نقض صریح تفاهم‌نامه میان دو کشور دانست و فوراً از مذاکرات خارج شد. 🔴کشمکش فنی در بیانیه پایانی؛ ایران موفق شد که مانع از درج اشاراتی به آژانس در متن شود. 🌐@drAshiri

از مشاورین اقتصادی برخی مقامات دولت فعلی که به شایستگی زبونی و تسلیم در برابر ترامپ را موجّه می‌کنند! با همین دست‌فرمان، بی‌سابقه‌ترین تورم در تاریخ اقتصاد ایران را در سخت‌ترین شرایط زندگی - جنگ تحمیلی - بر سر مردم کوفتند. ما هنوز درگیر سربازان داخلی آمریکا در ایرانیم! 🌐@drAshiri

«لا یمکن الفرار از عشق»؛ مروری بر یک قصیده‌ی عاشورایی نوشتم اول خط بسمه‌ تعالی سر بلندمرتبه پیکر، بلندبالا سر فقط به تربت اعلات سجده خواهم کرد که بندۀ‌ تو نخواهد گذاشت هرجا سر قسم به معنی «لا یمکن الفرار از عشق» که پر شده است جهان از حسین سرتاسر نگاه کن به زمین! ما رایت الا تن به آسمان بنگر! ما رایت الا سر سری که گفت من از اشتیاق لبریزم به سرسرای خداوند می‌روم با سر هرآنچه رنگ تعلق، مباد بر بدنم مباد جامه، مبادا کفن، مبادا سر همان سری که یَُحّب الجمال محوش بود جمیل بود جمیلا بدن جمیلا سر سری که با خودش آورد بهترین‌ها را که یک به یک همه بودند سروران را سر زهیر گفت حسینا! بخواه از ما جان حبیب گفت حبیبا! بگیر از ما سر سپس به معرکه عبّاس «اجننی» گویان درید پیرهن از شوق و زد به صحرا سر بنازم ام وهب را به پارۀ تن گفت: برو به معرکه با سر ولی میا با سر خوشا به حال غلامش، به آرزوش رسید گذاشت لحظۀ آخر به پای مولا سر در این قصیده ولی آنکه حسن مطلع شد همان سری است که برده برای لیلا سر سری که احمد و محمود بود سر تا پا همان سری که خداوند بود پا تا سر پسر به کوری چشمان فتنه کاری کرد پر از علی شود آغوش دشت، سرتاسر امام غرق به خون بود و زیر لب می‌گفت: به پیشگاه تو آورده‌ام خدایا سر میان خاک کلام خدا مقطعه شد میان خاک الف لام میم طاها سر حروف اطهر قرآن و نعل تازۀ اسب چه خوب شد که نبوده است بر بدن‌ها سر تنش به معرکه سرگرم فضل و بخشش بود به هر که هرچه دلش خواست داد، حتی سر نبرد تن به تن آفتاب و پیکر او ادامه داشت، ادامه سه روز ...اما سر - جدا شده است و سر از نیزه‌ها درآورده است جدا شده است و نیفتاده است از پا سر صدای آیۀ کهف الرقیم می‌آید بخوان! بخوان و مرا زنده کن مسیحا سر بسوزد آن همه مسجد، بمیرد آن اسلام که آفتاب درآورد از کلیسا سر چه قدر زخم که با یک نسیم وا می‌شد نسیم آمد و بر نیزه شد شکوفا سر عقیله غصه و درد و گلایه را به که گفت به چوب، چوبه محمل؛ نه با زبان، با سر دلم هوای حرم کرده است می‌دانی دلم هوای دو رکعت نماز بالا سر #سید_حمیدرضا_برقعی 🌐@drAshiri

آنچه ابو ريحان بيرونی، عالم طراز اول تاريخ تمدن اسلامی درباره روز عاشوراء در کتاب الآثار الباقية نوشته: (الآثار الباقية عن القرون الخالية، ص 420) شهر المحرّم: اليوم الاوّل منه معظّم، لأنّه غرّة الحول و مفتتح السنة. و اليوم التاسع منه، يسمّى «تاسوعاء» على مثال «عاشوراء»، و هو يوم يصلّى فيه الزّهّاد من الشيعة. و اليوم العاشر منه، يسمّى «عاشوراء»، و هو يوم مشهور الفضل، و روى عن النبىّ- عليه السلام- انّه قال: «ايّها الناس! سارعوا الى الخيرات فى هذا اليوم، فانّه يوم عظيم مبارك، قد بارك اللّه فيه على آدم». و كانوا يعظّمون هذا اليوم، الى ان اتّفق فيه: قتل الحسين بن علىّ بن ابى طالب بالطفّ، مع اهل بيت رسول اللّه، من آل ابى طالب- عليهم السلام- اجمعين‌ -؛ و فعل به و بهم، ما لم يفعل فى جميع الامم بأشرار الخلق، من القتل بالعطش و السيف و الإحراق بالنّار، و صلب الرؤوس، و إجراء الخيول على الاجساد المؤرّبة، و هتك الستر بسبى النساء و الاطفال، و حملهم مشهرين على الجمال‌، فتشاءموا به. فامّا بنو أميّة، فقد لبسوا فيه ما تجدّد، و تزيّنوا، و اكتحلوا، و عيّدوا، و أقاموا الولائم و الضيافات، و طعموا الحلاوى و الطّيّبات؛ و جرى الرسم فى «العامّة»، على ذلك ايّام ملكهم، و بقى فيهم بعد زواله عنهم. و امّا الشيعة، فانّهم ينوحون، و يبكون أسفا لقتل سيّد الشهداء فيه؛ و يظهرون ذلك بمدينة السلام، و امثالها من المدن و البلاد؛ و يزورون فيه التربة المسعودة بكربلا، و لذلك كره فيه فعل «العامّة»، من تجديد الاوانى و الأثاث. و لمّا جاء نعيّه الى المدينة، خرجت ابنة عقيل بن ابى طالب، و هى تقول: «ماذا تقولون إن قال النّبىّ لكم: ماذا فعلتم؟ و انتم آخر الأمم، بعترتى و بأهلى عند مفتقدى، نصف أسارى و نصف ضرّجوا بدم، ما كان هذا جزائي، إذ نصحت لكم‌ أن تخلفونى بسوء فى ذوى رحمى.»

ترجمه: ماه محرّم: روز نخست آن بزرگ داشته می‌شود؛ زیرا آغاز سال و سرآغاز سال نو است. روز نهم آن را، همانند «عاشورا»، «تاسوعا» می‌نامند و روزی است که زاهدان شیعه در آن نماز می‌گزارند. روز دهم آن «عاشورا» نام دارد و روزی مشهور به فضیلت است. از پیامبر ـ درود خدا بر او ـ روایت شده که فرمود: «ای مردم، در این روز به سوی کارهای خیر بشتابید؛ زیرا روزی بزرگ و پربرکت است و خداوند در آن بر آدم برکت نهاد.» مردم این روز را بزرگ می‌داشتند تا آن‌که در آن، حسین بن علی بن ابی‌طالب در سرزمین طف، همراه با اهل‌بیت رسول خدا از خاندان ابی‌طالب ـ که سلام خدا بر همگی آنان باد ـ کشته شد. با او و خاندانش کاری کردند که در میان همه امت‌ها، با بدترین مردم نیز چنان نکرده‌اند: کشتن با تشنگی و شمشیر، سوزاندن در آتش، بر نیزه کردن سرها، تاختن اسب‌ها بر پیکرهای پاره‌پاره، دریدن حرمت با اسیر کردن زنان و کودکان، و گرداندن آنان بر شتران در برابر چشم مردم. از این‌رو، مردم این روز را شوم دانستند. اما بنی‌امیه در این روز لباس نو می‌پوشیدند، خود را می‌آراستند، سرمه می‌کشیدند، عید می‌گرفتند، سفره‌های مهمانی و ضیافت برپا می‌کردند و شیرینی‌ها و خوراکی‌های خوش می‌خوردند. این رسم در میان عامه مردم در دوران فرمانروایی آنان رواج یافت و پس از برچیده‌شدن حکومتشان نیز باقی ماند. اما شیعیان در این روز، از اندوه کشته‌شدن سرور شهیدان، نوحه‌سرایی و گریه می‌کنند؛ این سوگواری را در مدینةالسلام و شهرها و سرزمین‌های دیگر آشکار می‌سازند و در این روز به زیارت تربت خجسته کربلا می‌روند. از همین رو، کارهایی را که عامه انجام می‌دهند ـ مانند نو کردن ظرف‌ها و اثاث خانه ـ ناپسند می‌شمارند. هنگامی که خبر شهادت او به مدینه رسید، دختر عقیل بن ابی‌طالب بیرون آمد و چنین گفت: اگر پیامبر به شما بگوید: ای آخرین امت‌ها، با خاندان و اهل من پس از من چه کردید؟ چه پاسخی خواهید داد؟ نیمی را اسیر کردید و نیمی را در خون غلتاندید. این پاداش من نبود، آن‌گاه که برای شما خیرخواهی کردم؛ که پس از من، با خویشانم بدرفتاری کنید.

اگر عقل و شرع را کنار بگذاریم، بله! هیچ مانعی ندارد! آقای همتی می‌گوید: «ما هیچ مانعی هم نمی‌بینیم اگر واقعاً نرخ و کیفیت کالاهای اساسی در آمریکا خوب باشد، از آمریکا بخریم...» اگر چشم بر عقل و شرع ببندیم بله! لابد میلیاردها دلار از دارایی این ملت را به کیسه شرکت‌های مورد تمایل ترامپ ریختن مانعی ندارد! به عبارت دیگر، در ایام جنگ تزریق بودجه برای ساخت بمب‌ها و ابزارهای جنگی اسرائیل که امروز بر سر دختران معصوم غزه فرو می‌ریزد، زنان و کودکان را تکه‌پاره می‌کند، شیعیان مظلوم جنوب لبنان را آواره می‌سازد، دختران مدرسه بی‌گناه میناب را غرق در خون می‌کند و از همه مهمتر امام امت را با خانواره به شهادت میرساند، رهبر عزیزمان را تهدید میکند و فردا روزی دوباره زیرساخت‌های کشور خودمان را نشانه خواهد گرفت، مانعی ندارد!!! شما هیچ مانعی نمی بینید، ولی مردم مبعوث شده در میدان که از ناحیه ولی فقیه مأمور به نظارت است «علی الاصول نظر دیگری دارند». ✍سید محمد کاظم رجایی @sk_rajaei

خلط علت و دلیل در گفتار آقای دکتر سروش در خصوص تحلیل عاشورا دکتر حسن انصاری (مرکز مطالعات پیشرفته، دانشگاه پرینستون) گفتاری از آقای دکتر سروش می شنیدم درباره تحلیل عاشورای حسینی. دسته بندی جالبی داشت درباره تحلیل های مختلفی که تاکنون از این واقعه عظیم تاریخی به دست داده شده. اما آنچه آن را آقای سروش تحلیل خود از این واقعه معرفی می کرد این بود: سید الشهداء (ع) به تعبیر دکتر سروش با واقعه عاشوراء در واقع تنها روبرو شد به این دلیل که از مدینه خارج شد به جهت آنکه در مدینه امنیت جانی نداشت و چون نامه هایی هم از اهالی کوفه دریافت کرده بود به همین سبب رهسپار کوفه شد و نهایتا با بی وفایی و بد عهدی آنان روبرو شد و چون او مخیر بین عزت و ذلت شد و اجازه بازگشت به امام داده نشد و حر ریاحی جلوی کاروان حضرت را گرفت امام عزت را برگزید و تسلیم خواسته دشمن نشد. این است تحلیل ایشان از واقعه کربلا. کلام دکتر سروش متین است آنجا که می گوید حضرت با علم به اینکه جز شهادت نصیب او و خاندانش نمی شود تن به ذلت نداد و عزت ماندگار را پذیرا شد منتهی آنجا که این رفتار امام را سیاسی تلقی نمی کند و ریشه های چنین انتخابی را مد نظر قرار نمی دهد به نظرم دکتر سروش به خطا رفته است. امام حسین به این دلیل در مدینه دیگر امنیت جانی نداشت و شبانه ناچار به ترک مدینه شد که دعوت بنی امیه را برای بیعت با یزید تن زد و این اگر با تاریخ و ادبیات آن عصر آشنا باشید بزرگترین اقدام ضد حکومتی تلقی می شد به ویژه اینکه این کار از سوی امام حسین سر زده بود، یعنی فرزند امیر المؤمنین و کسی که در کانون اصلی توجهات برای به دست گرفتن منصب خلافت بود و برادرش با صلحی که تماما مضمونی سیاسی داشت و تنها برای مدت محدودی خلافت را به معاویه، پدر یزید واگذار کرده بود صورت می گرفت. طبق قرار صلح، معاویه حق تصمیم گیری درباره خلافت بعد از خودش را نداشت و بنابراین وقتی امام حسین با یزید بیعت نکرد و از پذیرش درخواست آنان تن زد این بزرگترین رفتار و اقدام سیاسی تلقی می شد و مهمترین چالش برای حکومت متزلزل یزید بود. بنابراین برخلاف تعبیر آقای سروش حضرت سید الشهداء تنها در یک مخمصه گرفتار نیامده بود. او انتخابش آگاهانه بود و این انتخاب آگاهانه از روز نخست بود، همان روزی که از پذیرش بیعت با یزید تن زد. مسئله برخلاف نظر آقای دکتر سروش این نبود که چون در نهایت راهی جز انتخاب میان نام و ننگ برایش باقی نماند حضرت نام و عزت را برگزید. آقای دکتر سروش در این تحلیل نامه های اهل کوفه را به حضرت چندان مورد توجه قرار نمی دهد و برای آن در تحلیل خود محوریتی نمی بیند. البته این درست است که عدم بیعت با یزید به سبب دریافت نامه ها نبود اما بی تردید روند حوادث با آن نامه ها مرتبط بود و آن نامه ها گرچه همه از یک لون نبودند و انگیزه های نامه نگاران چنانکه در آن نامه ها ثبت شده همه یکسان نبود اما به هرحال مطالعه آنها برای درک انتخاب های امام و بعد سیاسی حرکت سید الشهداء کاملا مهم است. اتفاقا درونمایه چالش بر انگیز رفتارش را نسبت به دستگاه بنی امیه سید الشهداء مکرر از آغاز حرکت در گفتارها و مکتوب هایش بیان کرده و بررسی های تاریخی تردیدی در آن نمی گذارد. در واقع شاید درست ترین تحلیل نسبت به عاشوراء این است که بگوییم حرکت امام حسین حرکتی برای اصلاح وضع امت پیامبر و احیای دوباره دیانتی بود که گرفتار ظواهر شده و معنا را از دست داده بود. دین را به مسلخ قدرت برده بود و درونمایه اخلاقی و معنوی و الهی پیام پیامبر را به کنار گذاشته بود. خلافت را بر نبوت ترجیح می داد و سنت خلیفگان را بر قرآن و پیامبر برتر می نشاند. کار به جایی رسیده بود که صدای حق شنیده نمی شد و همه غرق در ظواهر بی معنا بودند. تصورش را بکنید امتی را که یزید و معاویه نمایندگان آن باشند و نمادهای وحدت جماعت. سید الشهداء از آغاز می دانست که عدم پذیرش دعوت یزید چه پیامدهایی برای او خواهد داشت اما در عین حال نمی توانست مخالفت خود را با یزید و بنیاد خلافت و دستگاه او نشان ندهد. فرصتی تاریخی فراهم شده بود تا برای همیشه مشروعیت دستگاه خلافت را به چالش بکشد. از نقطه نظر تاریخی چنین هم شد. در برابر مکتب خلفاء، مکتب اهل بیت با عاشوراء جان گرفت و در تاریخ همواره به عنوان مرجع و الگو مورد توجه مخالفان دستگاه قدرت سیاسی خلیفگان و مورد اشارت آنان بود. کار سید الشهداء احیای مصلحانه بود. با این حساب به نظرم آقای دکتر سروش در این گفتار خود به یک معنا جای علت و دلیل را به تعبیر متکلمان عوض کرده است. باری ترک مدینه به جهت خطری که بر جان او می رفت درست است اما این سبب اصلی اقدامات بعدی سید الشهداء نبود. دلیلی است که درستی گزاره ما را درباره سبب اصلی حرکت حضرت نشان می دهد و بدان رهنمون می کند. سبب را باید در آنچه گفتم دید و جستجو کرد. https://t.me/azbarresihayetarikhi

رهبر شهید: من به شما عرض کنم هیچ نظر کارشناسی که مخالف با نظر رهبری باشه مخالفت با ولایت نیست. 🌐@drAshiri

سعید اشیری: البته مستحضرید در خصوص جمله‌ی «علی‌الاصول» رهبر گرامی، بر خلاف این مسئله رخ داده است؛ چون رهبر گرامی در موضوع جنگ و ماجرای تفاهم با امریکا، بر پایه‌ی سیاست‌های کلی نظام و فرامین و نظرات رهبر شهید و تجربه و کسب نظرات مشورتی کارشناسان، به نظر کارشناسی و فنّی خاصّی رسیده بودند اما قاطبه‌ی اعضای شعام، نظر ایشان را تمکین نکردند و با اصرار بر نظر خود، این شرایط را ایجاد کردند که رهبری فعلاً امکانی برای تحقق نظر خود نداشته باشند. نهایتاً این اعضا با پذیرش شروط رهبری و تعهد نسبت به اجرای آن، نظر کارشناسی خود (قاطبه‌ی اعضای شعام) را مبنای سیاست و تدبیر جنگ گذاردند‌. بحث درباره‌ی پیچیدگی این موضوع، خودش کار سخت و دشواری است اما نظر و تصمیم این اعضای شعام هم «غیر قانونی» نبوده است. رهبر گرامی گویی دو مسیر در پیش‌رو داشته‌اند: - اصرار و ابرام بر نظر کارشناسی خود و مکلف کردن مقامات برای اجرای آن حتی با این فرض که برخی از ایشان استعفاء کنند و برای کشور وضع جدیدی ایجاد کنند (مثلاً بحران یا تنش داخلی)؛ - کوتاه آمدن از نظر کارشناسی و «اصولی» خود و مماشات با نظر کارشناسی و خط‌مشی دیگری که این ظرفیت را دارد که فهرستی از مهم‌ترین شروط رهبری را محقق کند و مقامات نظام تعهد کنند آن شروط را اجرا کنند. نهایتاً در منازعه‌ی نظرات کارشناسی، آنچه باید فصل‌الخطاب باشد نظر رهبری است اما در ما نحن فیه، وضع متفاوتی رخ داده است که خلاف قانون نیست و فعلاً مصلحت در همین بوده است؛ بیشتر توضیح میدهم. این دو مشی سیاستگذاری در مواجهه با امریکا در چند سال اخیر و در دوره‌ی رهبر شهید، دقیقاً به همین نحو وجود داشته است. رهبر شهید در فرایند درخواست و مطالبه‌ی آمریکایی برای مذاکره (به‌ویژه در سال ۱۴۰۳)، با مذاکره کردن با آن شرایط، کاملاً مخالف بودند و این را صریحاً در بیانات خود طرح می‌کردند؛ از جمله آن تصریح بزرگ در ۱۹بهمن ۱۴۰۳: «با یک چنین دولتی مذاکره نباید کرد؛ مذاکره کردن عاقلانه نیست، هوشمندانه نیست، شرافتمندانه نیست.» اما آنچه در فضای عمومی وجود داشت، ناگهان اعلام برنامه‌ی مذاکره‌ی دولت با امریکا بود در فروردین ۱۴۰۴… که به جنگ ۱۲ روزه در خردادماه و کودتای دی‌ماه و جنگ رمضان و نهایتاً «شهادت رهبری» انجامید. از بهمن ۱۴۰۳ - و پیش از آن - تا ۱۱ اسفند ۱۴۰۴، این منازعه دقیقاً وجود داشت و اعضای شعام، با اصرار بر نظر کارشناسی خود، تدابیر دیگری را برای مواجهه با امریکا انتخاب کردند: «مصلحت کشور در مذاکره با آمریکاست». در دوره‌ی رهبری امام سید مجتبی خامنه‌ای، در شعام، این اعضا همان اعضای قبلی هستند و منطق ایشان، تفاوت خاصی نکرده است؛ اینجا بود که رهبر گرامی از این الگوی جدید پرده برداشت و تصریح کرد که نه آن رهبر شهید و نه ایشان، با این خط‌مشی، «علی‌الاصول» موافق نیستند. این‌که اگر رهبر گرامی با این مشی مخالفند پس تدبیرشان چیست؟ پاسخش در فهرست مفصلی از سخنرانی‌ها و بیانات رهبر شهید و مکتوبات و پیام‌های رهبر جدید آمده است. در این یادداشت، بخشی از این دیدگاه را توضیح داده‌ام: https://eitaa.com/drashiri/2298 این نکته، حاکی از تفاوت بزرگ در سطح انتخاب سیاست و خط‌مشی مواجهه با آمریکاست؛ هیچ‌کدام خلاف قانون نیست اما قاطبه‌ی اعضای شعام، سیاست رهبر شهید و رهبر جدید را «قابل اجرا» نمیدانند؛ و چون این مقامات، متولی اجرای سیاست‌های کلی کشور هستند، نظرشان آنچنان موضوعیت دارد که هر دو رهبر بزرگوار از اعمال نظر و سیاست خود کوتاه آمدند. این مناقشه، با تصریح رهبر گرامی به جمله‌ی «علی‌الاصول»، وضع جدیدی را ایجاد کرده است: از حالا به بعد، مردم باید بدانند که این تعارض هست؛ چرا؟ چون مردم ایران، مبعوث شده‌اند و حالا نقش متفاوتی را برعهده گرفته‌اند. تاکید میکنم تفاوت نظر اکثر اعضای شعام با نظر هر دو رهبر بزرگوار انقلاب، به معنای مخالفت با رهبری و نیز خیانت و از این قبیل نیست، همچنان که عرض شد از حیث قانونی، این مقامات، متولی اجرای این سیاستها هستند و امین نظام و رهبری هستند و عامل اصلی این نظر و سیاست متفاوت، به قابلیت‌های اجرایی این دو نظر برمیگردد. البته قبول دارم که این نکته، بسیار موضوع صعب و پیچیده‌ای است. 🌐@drAshiri

🧭 «علی‌الاصول»؛ یک کلمه و چند حقیقت پنهان ✍️ ناصر فخاری 📝 تأملی در نسبت «نظر کارشناسی» و «سیاست‌های کلان رهبری» 🔹 پس از انتشار پیام رهبر انقلاب و جمله‌ی کوتاه اما بسیار مهمِ: «بنده علی‌الاصول، نظر دیگری داشتم...» تحلیل‌های متعددی مطرح شد. برخی این عبارت را صرفاً به معنای اختلاف نظر کارشناسی میان رهبری و مسئولان اجرایی دانستند. اما آیا مسئله فقط همین است؟ 📌 اول؛ اختلاف کارشناسی ضد ولایت نیست رهبر شهید انقلاب در دیدار دانشجویان (۱۳۹۱) صریحاً فرمودند: 💬 «هیچ نظر کارشناسی‌ای که مخالف با نظر این حقیر باشد، مخالفت با ولایت نیست.» بنابراین: ✅ اظهار نظر علمی و کارشناسی جرم نیست. ✅ اختلاف تحلیل، ضدیت با ولایت نیست. ✅ مسئولان و کارشناسان می‌توانند نظر متفاوت داشته باشند. این اصل، یکی از نشانه‌های عقلانیت نظام اسلامی است. 📌 دوم؛ اما سیاست‌های کلان موضوع دیگری است رهبر انقلاب در سال ۱۳۸۰ فرمودند: 💬 «سیاست‌های کلی در حد قانون اساسی هستند و از قوانین جاری بالاترند؛ تا وقتی تغییر نکرده‌اند، نباید نقض شوند.» اینجا دیگر سخن از یک نظریه دانشگاهی یا یک تحلیل کارشناسی نیست؛ سخن از «جهت‌گیری کلان نظام» است. بنابراین باید میان دو مسئله تفکیک کرد: 🔸 نظر کارشناسی 🔸 سیاست‌های کلان و جهت‌گیری‌های رهبری ⚖️ «علی‌الاصول» دقیقاً چه می‌گوید؟ وقتی رهبر انقلاب می‌فرمایند: 💬 «بنده علی‌الاصول نظر دیگری داشتم...» ظاهر عبارت آن است که: 🔹 در سطح اصول و جهت‌گیری، نظر دیگری وجود داشته است. 🔹 اما با اخذ تعهدات و شروط، مسیر دیگری اجازه یافته است. این تعبیر فراتر از یک اختلاف ساده کارشناسی است. 🛠 آیا این وضعیت خلاف قانون است؟ لزوماً خیر. ممکن است مسئولان کشور با استناد به محدودیت‌های اجرایی، شرایط داخلی و خارجی، و ملاحظات میدانی، راه دیگری را قابل اجرا بدانند. این امر الزاماً: ❌ خیانت نیست. ❌ مخالفت با ولایت نیست. ❌ خروج از قانون هم نیست. اما در عین حال، نمی‌توان آن را صرفاً یک اختلاف علمی هم‌عرض دانست. 🌱 مسئله‌ای عمیق‌تر از قانون شاید بتوان گفت: ✔️ ضد ولایت نیست؛ اما لزوماً نشانه توکل و اعتماد کامل به منظومه فکری ولیّ جامعه نیز نیست. اگر ولیّ جامعه در سطح سیاست‌های کلان، راهی را صواب‌تر بداند و مدیران، راه دیگری را «ممکن‌تر» تلقی کنند، مسئله از حوزه کارشناسی صرف خارج می‌شود و به حوزه اعتماد، باور و میزان اتکاء به هدایت رهبری وارد می‌شود. 📖 تجربه‌ای که رهبر شهید یادآوری کردند رهبر انقلاب تصریح کردند: 💬 «هر جا به این سیاست‌ها عمل شد، کشور سود کرد و هر جا از آنها عدول شد، کشور ضرر کرد.» این جمله فقط یک ارزیابی تاریخی نیست؛ یک هشدار برای آینده نیز هست. 🕊 جمع‌بندی ✅ مخالفت کارشناسی با رهبری، ضد ولایت نیست. ✅ بیان محدودیت‌های اجرایی، خلاف قانون نیست. ⚠️ اما فاصله گرفتن از سیاست‌های کلان رهبری را نمی‌توان صرفاً اختلاف کارشناسی نامید. شاید «علی‌الاصول» فقط یک واژه نباشد؛ بلکه دعوتی باشد به بازخوانی نسبت میان: 📌 کارشناسی و هدایت 📌 اجرا و جهت‌گیری 📌 محاسبه و توکل 📌 امکان و آرمان والله اعلم. @Fakhari_ir

دکتر آرش رئیسی‌نژاد: هر گونه تنش‌زدایی با امارات متحده عربی باید با پایان ادعای ارضی این کشور بر سه جزیره ایرانی درهم‌تنیده شود. اگر قرار است فصل جدیدی در روابط ایران و امارات متحده عربی آغاز شود، این روند نباید صرفاً به گسترش همکاری‌های اقتصادی، مالی و تجاری، به‌ویژه با دبی، محدود بماند. هرگونه تعمیق و نهادینه‌سازی تنش‌زدایی باید با پایان دادن به ادعاهای ارضی امارات درباره سه جزیره ایرانی ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک همراه باشد. امروز امارات بیش از گذشته دریافته که در محیطی شکننده و آسیب‌پذیر قرار دارد و امنیت و رونق اقتصادی آن به ثبات منطقه وابسته است. این تغییر موازنه، فرصتی دیپلماتیک برای ایران ایجاد کرده است؛ فرصتی که نباید تنها به افزایش مبادلات تجاری خلاصه شود. برعکس، ابوظبی باید بداند آنکه در خانه‌ای شیشه‌ای نشسته نباید سنگ بر همسایگان زند. زمان آن رسیده است که تهران، همزمان با توسعه روابط، نقشه راهی روشن و مرحله‌بندی شده برای پایان دادن به ادعاهای ارضی امارات تدوین و آن را به یکی از محورهای اصلی گفت‌وگوهای دوجانبه تبدیل کند. تنش‌زدایی واقعی، زمانی پایدار خواهد بود که در کنار منافع اقتصادی، احترام کامل به تمامیت ارضی ایران نیز تضمین شود. 🌐@drAshiri

ای خون اصیلت به شتک‌ها ز غدیران افشانده شرف‌ها به بلندای دلیران جاری شده از کرب و بلا آمده و آنگاه آمیخته با خون سیاووش در ایران تو اختر سرخی که به انگیزهٔ تکثیر ترکید بر آیینهٔ خورشید ضمیران ای جوهر سرداری سرهای بریده وی اصل نمیرندگی نسل نمیران خرگاه تو می‌سوخت در اندیشهٔ تاریخ هر بار که آتش‌زده شد بیشهٔ شیران آن شب چه شبی بود که دیدند کواکب نظم تو پراکنده و اردوی تو ویران؟ و آن روز که با بیرقی از یک سر بی تن تا شام شدی قافله‌سالار اسیران تا باغ شقایق بشوند و بشکوفند باید که ز خون تو بنوشند کویران تا اندکی از حق سخن را بگزارند باید که به خونت بنگارند دبیران حد تو رثا نیست عزای تو حماسه‌ست ای کاسته شأن تو از این معرکه‌گیران حسین منزوی 🌐@drAshiri